LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ชวนกันมาแต่ฟิคเวียนหน่อย

พูดคุยทั่วไป 13 ต.ค. 2011 ♥ 0 👁 13 💬 279

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ขอเชิญปวงประชา โลลิบากะทุกท่าน(ที่ว่าง) มาร่วมผลัดกันแต่งฟิค
โดยให้ผองเพื่อนโลลิบากะร่วมแสดง ผลัดกันแต่งจะได้ไม่มีคำว่า"คนที่ถูกลืม"ไง

ความยาวไม่จำกัด จะแต่งมายาวซัก 3 หน้ากระดาษก็ยังได้

ไม่มีการใช้เวทย์ ไม่มีการกลับมาเป็นซอมบี้ ลิฟวิ่งเดธ ไม่มีการมั่วใช้ตัวละคร2มิติ
ขอให้ตัวละครมีความสามารถที่เป็นไปได้สำหรับมนุษย์จริงๆ
พกอาวุธได้มีจำกัด ใครพกปืนก็ต้องนึกถึงกระสุนกันด้วย (ยกเว้นไม้จิ้มฟัน+ไม้ปั่นหู มีได้ไม่อั้น)

และสำหรับการแต่งเรื่องจนถึงความตาย ของแต่ละท่าน
ท่านที่กำลังตายเท่านั้นที่มีสิทธิ์เขียนวาระสุดท้าย หรือจุดพลิกกลับ+ทางรอดสุดท้าย
ไม่มีการเขียนให้ไอ้โน่น ไอ้นี่ตายเป็นว่าเล่นนะคะ
ยำจนปางตายได้ แต่การเขียนวาระสุดท้ายเป็นหน้าที่ของเจ้าตัว

หากมีการวางกับดักระหว่างทาง ให้เขียนเป็นเบาะแสไว้ด้วยเล็กน้อย ประมาณว่า
นายสมบัติวิ่งเข้าไปในป่า ในขณะที่เขากำลังถึงทางตันกำลังจะโดนยำตายนั้น
เขาเหลือบไปเห็นต้นมะม่วง แล้วกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

หรือจุดสังเกตอื่นๆ ถ้าวุ่นวายก็ไม่ต้องวางมันเลยก็ได้ กับดักเนี่ย

--------หลักๆมีอยู่เท่านี้ ที่เหลือก็เชิญใช้ช่องว่างทางกฎหมายได้ตามสบาย-------

เข้าเรื่อง 3 LIFE
ถ้าวันนี้มี คุณชีวิตได้มากกว่า 1 ครั้ง
ชีวิตที่มีโอกาสรีเซทใหม่ เหมือนเกมลุงหนวดตีเห็ด

แล้วในวันเดียวกันนี้ มีคนมาชวนคุณเล่นเกม
ไม่ใช่เกมธรรมดา แต่ถ้าผ่านไปได้ถึงรอบสุดท้ายได้
ฝันของคุณสามารถกลายเป็นจริงได้หนึ่งอย่าง ไม่ว่ามันจะเป็นฝันที่เหลือเชื่อแค่ไหนก็ตาม

"ฟังดูติงต๊องอ่ะ....."
"อ้าว~ ไม่ลองดูหน่อยเหรอ ไม่ถึงตายหรอกน่า"
"เอ้า! งั้นถ้าชั้นอยากได้ประเทศอเมริกาล่ะ จะให้ได้เรอะไง!"
"ขอให้โลก2มิติ มารวมกับโลกจริงยังได้เลย จะเล่นมั้ย?"

บทสนทนาโง่ๆข้างต้นนี่ ทำให้ฉันต้องยืนเอ๋อหน้าเซเว่น พร้อมด้วยเข็มกลัด 2 เม็ด
ชวนนึกถึงเกมอมตะของนินเทนโย่ สาวหน้าจืดคู่สนทนาเมื่อครู่ ให้เจ้าสิ่งนี้พร้อมกับเงิน1แสนที่ดูไร้เหตุผล
ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ว่า "สะสมเข็มกลัดให้ครบ3เม็ดก็ผ่านเข้ารอบ"

? หรือนี่จะเป็นเกมหาของ ไม่สิ! คงให้แข่งกับผู้เล่นคนอื่นมั้ง เดิมพันเป็นเข็มกลัด
แล้วจะให้แข่งอะไรน่ะ? เป่ายิ้งฉุบเรอะ?
"เธอคนนั้นน่ะ ชั้นให้5หมื่น ขอซื้อเข็มกลัดนั่นอันนึงได้มั้ยน่ะ" คุณลุงท่าทางเหมือนพนักงานบริษัทโผล่มา
"5หมื่นกับเข็มกลัดโปเกเนี่ยนะ?" ลุงแกคงบ้าไปแล้วแหง
"ถ้าไม่พอชั้นให้อีกเป็น 7หมื่นเลยเอ้า! ชั้นจำเป็นต้องชนะเกมนี้...ขอร้องล่ะ"

อะไรก็ไม่รู้ แต่ชั้นก็รับเงินคุณลุงแกมา เขาเป็นสมาชิกโลลิบากะด้วยเหรอ?
คิดไม่เท่าไหร่ อยู่ดีๆรถก็ดิ่งพุ่งเข้าชนหนุ่มสายพันธุ์โอตาคุคนหนึ่งกระเด็นข้ามหัวชั้นไป
สาววายคนนึง(พอจะสัมผัสได้จากรังสีม่วง) เดินลงมาจากรถแล้วเหยียบยอดอกหนุ่มโอตาคุคนนั้น
กระชากเงินและเข็มกลัดมาจากกระเป๋าเสื้อ
"เป็นไงล่ะไอ้ piyoaaa!!! เก่งนักเหรอไงเกลียดเอ็งมานานแล้ว!" สาววายตะคอกใส่หน้า ถุยน้ำลายทีนึงแล้วเดินจากไป

คือ.....คงมีแต่ชั้นที่รู้ว่าพ่อหนุ่มนั่นไม่ใช่ piyoaaa น่าสงสารพ่อหนุ่มนั่นจริงๆ แต่ในขณะที่ชั้น
กำลังจะเดินเข้าไปช่วย ไม่น่าเชื่อ! เขาไม่เป็นไรแล้ว!! หายจากอาการบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง!
แถมยังมีแรงมาบ่นด้วย
".......โด่เอ๊ย เลยเหลืออยู่2ชีวิตเลยเนี่ย.. แม่ง(อุบอิบ)"
"!?"

ไม่รู้มีใครบ้างที่เล่นเกมนี้ ไม่รู้ด้วยว่าเขาอยากได้อะไรถ้าชนะเกมนี้
ฉันผู้มีเข็มกลัด1ดวง เงิน1แสน7หมื่น กับชีวิตอีก3ชีวิต ดันเข้าร่วมเกมประหลาดนี่เข้าจนได้
ยิ่งมีคนหาว่าชั้นเกรียนแม่อยู่ การเล่นเกมนี้มันดูอันตรายราวกับเวทีละเลงเลือดเลยทีเดียว

เดี๋ยวกะว่าจะขายเข็มกลัดนี่ทิ้งดีกว่า อันตรายเป็นบ้า

ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไงบ้างนะ

--------------------------(เชิญต่อได้จ้า ใครอยากเขียนตัวเองไล่ตื้บ ไล่บี้ใครก็เชิญ)
โอย.....จะล่มมั้ยน้อ -*-

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

279 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
Citizen ม ผู้ดูแลเนื้อหา
· #141
คุณvana-chanเจ้าตัวถุงคลุมหัวบอกว่าตัวเองเป็น นักล่า GM ผมขอเรียกว่า นักเก็บกวาด นะครับ เพราะตอนแรกเห็นไปกำจัดยูสที่กำลังอาละวาดอยู่
แล้วผมจะไปเยือนร้านนั้นสักครั้งละกันครับ

ดิท แหะขอโทษทีครับผมอ่านไม่ละเอียดเอง ลืมอ่านตรงนั้น คุณกระต่ายสรุปได้ถูกต้องแล้วครับ
v
LazyRabbit สมาชิก
· #142
ที่บอกว่าเจออโนเร เพราะตรงนี้ตะหาก
"แต่ว่ามันดูแปลกจังเจ้านั้นมันไม่ได้เก็บเข็มกลัดไปด้วยอะฉันเห็นว่าได้โอกาศฉันก็เก็บเข็มกลัดไป
ทันไดก็มีเสียงเดินใกล้เข้ามาจึงหยิบเข็มกลัดไปสองอันแล้วรีบซ่อนตัว มีชายคนหนึงเดินมาเขากดตู้ที่อยู่ใกล้กับศพแล้วดูเหมือนว่าจะเก็บไปได้เหรียนหนึง"
ซึ่งก็ตรงกับเรเป๊ะๆ ส่วนเวลา ตามความจริงแล้วvanaไม่ได้บ่งบอกเวลาด้วย เลยคิดว่ามีสิทธิ์
vana-chan สมาชิก
· #143
ถูกอย่างคุณที่พูดเคอะแต่ไม่บอกไม่แน่ชัดเจนขออภัยด้วยนะเคอะ = w=a"
เขียนอะไรต่อก็ได้ค่ะไม่ว่ากัน
pai_pai สมาชิก
· #144
" เฮ้อ....ให้ตายสิยัยฮิเดโกะ ยัยป๊อดเอ้ยย " ชั้นพลางบ่นเเล้วเเต่กระป๋องที่เตะอยู่บนพื้น
"ช่างเหอะหาไรกินดีกว่า....."ชั้นเดินไปมาเรื่อยๆเพื่อจะมองหาไรกิน ขนาดที่ชั้นกําลังเดินไปหาไรกิน นั้นชั้นก็พบว่ามันมีร้านค้าขายนํา อยู่
"เเจ๋ว! กําลังหิวเลย!..." ขนาดที่ชั้นกําลังเดินเข้าไป ชั้นก็พบว่าฮิเดโกะกําลังคุยกับชายคนนึ่งที่ถุงคลอบหัว
" ใครนะ?...."ชั้นทําหน้างุนงงเเล้วเดินเข้าไปในร้านนํา
" ทะ....เธอมาได้ไง!!!!!!" ฮิเดโกะหันมามองชั้นด้วยอาการตกใจเเละงุนงงเช่นกัน
" ก็ชั้นเห็นเธอ นี้น่ายัยบ้าเอ้ย!" ชั้นหันมามอง ชายที่คลอบหัว
" ขอโทษนะค่ะ มาขัดไหมค่ะ?"
" ไม่เลยครับ เเล้วจะรับอะไรดีครับ?"
" อ๋อ....งั้นขอโอริโอปั้นค่ะ"
" ครับ " เข้าเดินไปปั้นโอริโอให้ชั้น
" นี่เเล้วเธอคุยอะไรกับเขาหรอ?"
" ชั้นถามเบาะเเสเกี่ยวกับยัยกระต่ายนะ ก็อ่านะ...ก็ยัยกระต่ายนะมาคุยกับชายคนนั้น่ะ
" หรอเเล้วชายคนนั้นคือใครล่ะ"
" เขาบอกว่าเขาคือนักล่าGMนะ"
" งั้นหรอ " ขนาดที่ชั้นกําลังคุยกับฮิเดโกะนั้นเข้าก็มา ให้โอริโอปั้นกับชั้น ชั้นกินด้วยความหิวเพราะหลายวันนี้ไม่ได้กินนําเลย(มีชีวิตอยู่ได้ไงชั้น) ฮิเดโกะมองชั้นด้วยสายตาเเบบตะลึงเหมือนชั้นอดอย่าง มาเป็นปี(ฮา) เเละหลังจากชั้นกับฮิเดโกะกินเสร็จพวกเราก็เดินไปจ่าย
" ไม่เป็นไรครับ อันนี้ฟรีครับ "
" อ๊ะ!...จริงหรอค่ะขอบคุณมากค่ะ" ชั้นกับฮิเดโกะขอบคุณเขาเเล้วพวกเราก็เดินออกมาจากร้าน
" ฮิเดโกะ เธอจะเอาเงินพวกนั้นไปทําไรล่ะ"
" เอ๋ เงินที่ได้มาจากพวกที่บังคับให้เล่นเกมน่ะหรอ?"
" อืม "
" ไม่รู้สิเเล้วเธอล่ะ"
" ชั้นจะเอามันไปซื้อปืนนะ" ฮิเดโกะหันมามองชั้นด้วยสิหน้าตกใจ
" อะ.....เอ๋!!!!นี้เธอจะบ้าหรอ!!!!"
" หึ...ไม่บ้าหรอไว้ป้องกันตัวนะ เเล้วก็นะฮิเดโกะ เธอนะอย่าเอาเงินพวกนั้นไปซื้อของไร้สาระดีกว่านะ"
"อืม..."
" ไปซื้อปืนกับชั้นหน่อยสิ"
"เอ๋!!!"เธอร้องออกมาด้วยควมตกใจ เเต่ชั้นไม่สนใจคําพูดของเธอเเล้วดึงมือเธอมาเพื่อตามชั้น เเล้วในที่สุดชั้นก็ถึงร้านขายปืน
" โอ๋!!! ไผ่มาอีกเเล้วหรอ ว่าเเต่จะซื้อมีดอีกหรอ(ร้านนี้ร่วมทั้งปืนเเละมีด)"
" ไม่หรอกซื้อปืนนะ"
"เอ๋ ปืนเลย" ชายหนุ่มตรงนี้ตกใจเล็กน้อย เเต่ไม่คิดไรมาก"
" คือจะซื้อป้องกันตัวนะ งั้นหนูขอปืนเเมกนั้มค่ะ"ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงหยิบกล่องที่บรรจุเเมกนั้ม
" ขอบคุณค่ะ"ชั้นจ่ายเงินให้เขา
"อ่า...นี้คงเป็นเงิที่ขโมยสินะไม่ไหวเลยน้า~"
"หึ... ค่ะ"
"ชั้นเเถมให้นะ"ชายหนุ่มยืนหล้องที่บรรจุกระสุนมากมาย
"อ้า....ขอบคุณมากค่ะ" ชั้นยิ้มให้เขาเเล้วเดินออกมาจากร้าน ชั้นถอดกล่องออกมา เเล้วดูปืนที่ชั้นซื้อมา
" ฟู่ว~สวยเหมือนกันเเหะ" ชั้นพลางมองปืนเเล้วเก็บปืนเเม้กนั้ม2กระบองกับกระสุนใส่กระเป๋าเป๋ใบใหญ่
"นี้เธอ!!!จะทําจริงหรออายุเธอไม่ถึงนะ!!!!"
"ช่างสิ...เเค่ปืนเองนะ อ่ะ!ชั้นขออยู่บ้านเธอนะ "
" หา??จะดีหรอให้เธอไปบ้านชั้น!!"
"เออน่า...ไปเหอะน่า"ชั้นตอบเเบบรําคาญ ฮิเดโกะทําหน้าอย่างกลัวชั้นเล็กน้อย
" เออ......ก็ได้ " เธอตอบชั้นเเบบเบื่อๆ เเล้วเธอก็นําชั้นไปบ้านของเธอ.....
LazyRabbit สมาชิก
· #145
ไอหยา~ กลายเป็นการตามตัวผิดคนไปแล้ว สู้เขานะวาน่าจัง 555+
ปล.มีแต่เราสินะ ที่มีศีลธรรม......
/มองทั้งชายหนุ่ม ทั้งเด็กสาว มีปืนมีดครบมือ
/มองที่ตัวเอง ที่มีอย่างมากก็มีดทำกับข้าวเล่มโต(และไม้จิ้มฟัน?)

V
จริงๆคือ เขียนเอาฮาอ่าคะ 555+
ของที่ซื้อที่เซเว่นในคืนDay0หลังจากหนีmaid guyมา(ที่จริงๆน่าจะซื้ออาวุธ) ได้แก่
ไม้จิ้มฟัน มีดปลอกผลไม้ กรรไกร คัดเตอร์ มีดทำครัวเล่มใหญ่
Citizen ม ผู้ดูแลเนื้อหา
· #146
^
ไม้จิ้มฟัน? จะเอาไปยันเรือรบหรอครับ
hedekosama สมาชิก
· #147
^
อยากดูถูกไม้จิ้มฟันสิเคอะ =3= มันอาจเป็นอาวุธที่เมามันส์ที่สุดเลยนะเออ /ฮา

ไผ่จ๊ะ... เดี๋ยวพี่แต่งต่อวันพรุ่งนี้แล้วกัน~
maid guy สมาชิก
· #148
ตอนนี้พอมีเวลาเล็กน้อยเลยมีเวลาแต่ง(เฉพาะตอนเย็นวันนี้และพรุ่งนี้)
-------------------------------------------------------------
ระหว่างที่ข้านั้นกำลังเดินหาเป้าหมายนั้นข้าได้พบว่าhedekosamaกับpai paกำลังเดินไปด้วยกัน ทีแรกข้ากะจะเดินไปเชือดเลยทันทีแต่เมื่อนึกถึงลิลี ยูสที่เป็นฝ่ายดีของข้าบอกกับข้าเลยต้องคอยแอบสะกดรอยนังสองคนนั่นอย่างเงียบๆ แต่ดูจากการเคลื่อนไหวแล้วpai-paiน่าจะเพิ่งได้ปืนมา แหมล่อแม็กนั่มเลยนะ แต่อย่างนังนี่จะใช้ไหวเหรอ เพราะแม็กนั่มขึ้นชื่อเรื่องแรงสะท้อนที่รุนแรงมาก อย่างยัยนั่นยิงนัดเดียวไม่แคล้วไหล่หลุดหรือไม่ก็ข้อมือหักแหงๆเลย และทำไมข้ารู้เหรอ เพราะว่า

"จากที่ดิฉันไปดูมาให้ผ่านกล้องวงจรปิด เด็กสาวคนนั้นได้ซื้อปืนแม็กนั่มไปชัวร์ค่ะ"ใช่แล้ว ลิลี่นั้นได้แอบดูผ่านเครือข่ายคอมพิวเตอร์ได้รายงานมาอย่างนั้น
"นั่นสินะ แต่คงไม่ไหวหรอก เพราะปืนนั้นไม่ใช่ว่าจะใช้กันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะแม็กนั่มหากไม่ได้ฝึกฝนให้ดีนี้มือแทบหักเลยนะนั่น"
"แต่ทีท่านใช้แม็กนั่ม.38เลยนิคะ"
"ก็ข้าเคยฝึกยิงปืนมาก่อนที่จะซื้อแล้วนี่น่า แต่ก็ไม่ถนัดเท่าปืนยาวที่เคยฝึกตอนเรียนร.ด.หรอก"
"แต่ว่าท่านคงไม่ลืมสัญญานะคะ"
"ว่า"
"ท่านจะไม่ฆ่าคนอีกไงคะ"
ข้าเงียบไปสักพักข้าจึงหัวเราะแล่วพูดว่า"งานนี้แค่ลองหาข้อมูลก่อน อาจจะทำให้เจ็บตัวไปบ้าง แต่หากจำเป็นจริงๆก็นะ คงไม่แคล้วต้องทำให้ถึงชีวิต"
แล้วข้ารู้สึกได้ว่าลิลี่นั้นได้เข้าไปที่ตาซ้ายแล้วและที่ตาขวานั้น คุโรงาชิได้ออกมาแทนที่ลิลี่
"แหม ไม่ได้ออกมาเสียนาน อากาศสดชื่นดีจัง"
"นี่ไม่ใช่เวลมาพูดนะ ตอนนี้เป็นเวลาทำงานของเราต่างหาก"
"รีดข้อมูลสินะ"
"ใช่ เพราะอันที่จริงตั้งแต่หนูกระต่ายนั่นพูดมาข้าก็สะกิดใจเหมือนกันว่าพวกนั้นรู้ข้อมูลมาจากไหนกัน"
"อืม ก็จริงของนังเด็กกะโปโลนั่นนะ"
"งั้นตอนนี้ก็ช่วยทีเถอะ คุโรงาชิ"
ข้ารู้ได้ว่าเจ้าคุโรงาชินั้นกำลังขยายความสามารถของข้า ทำให้ข้านั้นไม่เป็นที่สังเกตของhedekosamaและpai paiเพื่อเป็นการสะดวกต่อการสะกดรอยตาม
--------------------------------------------
พรุ่งนี้หากไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเราอาจจะเขียนตอนเย็น หากมีกราดำเนินเรื่องจากเหยื่อที่สะกดรอยตามก็ให้กระต่ายเขียนแทนให้หน่อย
ปล.อุปกรณ์ที่พกติดตัวได้แก่ แม็กนั่ม.38 เชือก มีดพก ระเบิดแสงทำเองที่ข้อมือ(ใช้ในกรณีฉุกเฉิน)กุณแจมือและเครื่องทรมารเล็กน้อย
LazyRabbit สมาชิก
· #149
^โอเคจ้า
พรุ่งนี้จะมาย้อนเรื่องข้อมูลที่ให้กับเมดกายหน่อ

---

ได้เวลาสรุปตำแหน่ง(อีก)แล้ว!

ผู้มี*หลังชื่อ=ผู้ที่เจอกับยูสของตนแล้ว(ยกเว้นAnonymousเรและซิลก์เท่านั้นที่ไม่นับ)

LazyRabbit*
-บ้านตัวเอง กำลังหาข้อมูลของเกมอยู่หน้าคอมที่ได้ยูสอัพเกรดเน็ต
พร้อมกับคุยเรื่องงานกับmaid guy (Day1ตอนบ่ายๆ)
hedekosama
-เดินกลับบ้านของตนพร้อมกับpai pai โดยมีmaid guyสะกดรอยตาม
(Day1 บ่ายๆ เพราะmaid guyได้รับงานจากLazyRabbitไปแล้ว)
pai pai
-ตามกลับบ้านhedekosama โดยมีmaid guyสะกดรอยตาม
(Day1 บ่ายๆ เพราะmaid guyได้รับงานจากLazyRabbitไปแล้ว)
CHELSEA
-โรงงานทำรองเท้าผีสิง กำลังจะไปท่าเรือ (Day0 ตอนกลางคืน)
LionHeart
-อยู่ในเหตุการณ์รถชน (Day0)
Citizen(Anonymous เร)
-โรงแรมสุดหรู5ดาวใจกลางเมือง กับ(Anonymous)ซิลก์ (Day0 ตอนกลางคืน)
piyoaaa*
-บ้านตัวเอง ดูกระทู้ในเว็ปบอร์ดโลลิบากะ
(Day1 ตอนบ่ายๆ เพราะเห็นกระทู้พอๆกับLazyRabbitละมั้ง?)
ex0
-ตรอกแห่งหนึ่งกำลังโดนโจมตี และดูเหมือนว่าtankจะมาเจอซะด้วย
(Day0 ไม่ทราบเวลา แต่น่าจะเป็นตอนกลางคืน)
tank
-ตรอกเดียวกันกับที่ex0ถูกโจมตี มีแววจะโดนลูกหลง
(Day0 ไม่ทราบเวลา แต่น่าจะเป็นตอนกลางคืน)
FroZen
-ยังอยู่กลางถนนตรงที่เจอpatcharawitsเช่นเดิม (Day0 ไม่ทราบเวลา)
patcharawits*
-ปั่นจักรยานออกจากโรงแรมแห่งหนึ่งพร้อมกับยูส (Day1 ตอนเช้า)
maid guy*
-สะกดรอยตามhedekosamaกับpai pai (Day1 ตอนบ่ายๆ)
vana-chan*
-ออกจากร้านขายน้ำไปแล้ว (Day1 ตอนบ่ายๆ)

ตอนนี้ไทม์ไลน์ที่ช้าที่สุดเท่าที่สามารถระบุได้แน่นอน คือ
ไทม์ไลน์ของ LionHeart = อยู่ในเหตุการณ์รถชน (Day0)

ตอนไทม์ไลน์ที่ไกลที่สุดเท่าที่จะสามารถระบุได้แน่นอน คือ
ไทม์ไลน์ของ maid guy,hedekosama,pai pai = ทางกลับบ้านของhedekosama (Day1 ตอนบ่ายๆ)

(LazyRabbitไม่ถูกนับในนี้ เพราะเขียนไกลที่สุดถึงแค่หลังจากคุยงานกับmaid guyทางมือถือเสร็จเท่านั้น)
pai_pai สมาชิก
· #150
.......
piyoaaa ผ สมาชิก
· #151
ทำไมยูสของทุกคนมันดูเป็นมิตรดูตอแหลจังว้า~!!!!
รู้งี้ไม่น่าแบว่าเป็นเพื่อนกันได้เลย งี้ความสามารถของเพลเยอร์ก็ไม่พัฒนาดิฟร้า

ทุกคนกลายเป็นสาวน้อยเวทมนต์ ที่มีมัสคอตหน้าตาหน่อมแน๊มตามหลังไปแล้ว

ส่วนผู้ชายก็มีแฟนเป็นยูสแล้ว มีแฟนเป็นยูสไปหมดแล้ว อ๊ากกกกก

.......ช่างมันเหอะ ก็น่ารักดี
---------------------------------------

บ่ายๆ อากาศร้อนพอสมควร piyoaaa(โดนยูสสิงอยู่) ตะลอนไปทั่วร้านเนต
เพื่อเอาเข็มกลัดไปซ่อนไว้ในร้านคอม 3อันต่อเครื่อง 7เครื่องต่อร้าน รวมแล้ว15ร้าน
ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอทำไปทำไม เธอยิ้มเหมือนทีเคยแล้วบอกว่า
"ไว้พระอาทิตย์ตกดิน ชั้นจะให้มาสเตอร์เจอกับBlueberryแล้วกัน"

ฉันกลับมาควบคุมร่างกายตัวเองได้อีกครั้ง
คำพูดที่ piyoaaa ยูสของชั้นได้พูดไว้เมื่อกี้มันติดใจพอควร
แต่อีกสิ่งนึงที่ติดใจคือ คนที่ชั้นหักแขนเขาไปเมื่อคืน เขาไม่โผล่มาอีกเลย
จริงๆก็ไม่น่าโผล่มาเร็วนักหรอก แต่ก็นั่นแหละ

เขาน่าจะมีจุดประสงค์ที่จะฆ่า"ฉัน" เขาเป็นใคร ชั้นมั่นใจว่าเขาฆ่าคุณลุงไปแน่ๆ

"เธอแน่ใจได้ยังไงล่ะ ว่าคนที่ฆ่าเพลยเยอร์0000น่ะ ไม่ใช่เธอ?" เสียงกระซิบข้างหูจากยูส หิมะเทือกเขาไฮโล
"!!!"
ชั้นควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว ช่วงนี้ช่างไม่ได้เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลย แต่เมื่อกี้เจ้าโลมันบอกว่า
"ชั้น .... ฆ่า คุณลุงงั้นเหรอ" เสียงนั้นดังน้อยกว่าเสียงกระซิบซะอีก มันเป็นเสียงตะโกนจากในหัว

โล ยึดครองร่างชั้นแล้วไปกอบโกยประโยชน์ จากการแบล็กเมล์เพื่อนบ้าน
สำหรับชั้นแล้ว เพื่อนบ้านจะเป็นดาราหนังโป๊ โกงเงินหลวงยังไงก็ไม่เห็นสำคัญ
แต่นี่....ชั้นฆ่าเพื่อน? ทำไมกัน ถ้าคนที่ฆ่าลุงไม่ใช่เจ้าโจรมือมีดวันนั้นแล้วมันจะเป็นใครล่ะ

กิจกรรมหาเงินสุขสันต์ยังดำเนินต่อไป ยูสของชั้นเพลิดเพลินกับการหาเงิน หาเข็มกลัด และกิน
กิจกรรมใหม่ของบากะฮีโร่กับพิโยโตะยูสจอมท้าคือ พนันเข็มกลัดกอบโกยเงิน
จากนั้น พอพวกนั้นได้เข็มกลัดครบ3จนผู้โชคร้ายเห็นยูสของตัวแล้ว ก็ค่อยแย่งเข็มกลัดมาแล้วดูยูสกลืนเจ้าของร่าง
ถ้ายูสดูเข้าท่า พิโยโตะก็จะท้าสู้ด้วย แต่ถ้ามันดูไม่ถูกใจ พี่แกก็จะปล่อยไป

โลกนี้มันเริ่มมั่วๆ และเริ่มมียูสที่ครองร่างเจ้าของเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ย่านการค้า มิดเดิ้ล ทาวน์ ที่คึกคัก เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเวทีจลาจล
ภาพความวุ่นวาย และเลือดสีแดงฉาน ท่ามกลางฟ้ายามอาทิตย์อัสดง

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า เทเลทับบี้บอกลา
เครื่องในร้านคอมที่piyoaaaไปวางเข็มกลัดไว้เริ่มแสดงความผิดปรกติ
เด็กๆนักเรียนหัวเกรียนต่างตกใจกับ "ตัวตลกสีน้ำเงิน" ที่โผล่กันมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์
พวกมันเดินออกมาจากจอ หัวเราะกั๊กๆ กั๊กๆ สูดอากาศ และทุกสิ่ง เหมือนไม่เคยได้พบเจอ
โยนบอลไปรอบๆบ้าง ฟาดแส้บ้าง แต่ทุกครั้งที่มือและสิ่งของของตัวตลกสัมผัสกับสิ่งมีชีวิตใด
สิ่งมีชีวิตนั้นๆจะค่อยๆอ่อนแอ และ ถูกกลืนเข้าไปในลูกบอลยางประหลาดสีฟ้า

ร้านคอม 15 ร้าน คอม 105 เครื่อง กลายเป็นประตูออกของตัวตลกอันตราย
ถนนซอย 17 โดนแต่งแต้มด้วยสีแดงและกลุ่มคนสีน้ำเงิน

LITTLE CRAZY BLUEBERRY
Citizen ม ผู้ดูแลเนื้อหา
· #152
^
เรื่องไปไกลจังเลยครับ บางคนยังไปไม่ถึงไหนเลยจะเวียนกันทันหรอ
ปล.
ถามนิดนึง ไอ้ตัวตลกสีฟ้าถ้าผมเดาไม่ผิดมันก็คือยูส หรือกลุ้มก้อนข้อมูลที่ถูกสร้างขึ้นในโลกไซเบอร์
แต่เพราะว่าเข็มกลัดที่เป็นเสมือนประตูเชื่อมระหว่างมิติของโลกความเป็นจริงกับโลกไซเบอร์
ทำให้กลุ้มก้อนข้อมูลที่มีตัวตนแค่ในโลกไซเบอร์ ออกมาสู่โลกภายนอกได้ โดยที่เมื่อออกมาแล้ว
กลุ่มก้อนข้อมูลนั้นๆ(ยูสเซอร์)จะไม่ได้เป็นเพียงกลุ่มก้อนข้อมูลอีกต่อไป แต่จะมีกายเนื้อที่ทุกๆคน
สัมผัสและมองเห็นได้

ถ้าเป็นแบบนั้นในเมื่อกลุ่มก้อนข้อมูล(ยูสเซอร์)เป็นแบบนั้นแล้ว คนทั่วๆไปก็สามารถจับต้องได้ ก็คือ
ใครๆก็ทำลายทิ้งได้ใช่หรือปล่าวครับ

ที่นี้ต่อให้ไม่มีความสามารถเวอร์ๆที่เกินจริง ขอแค่มีกำลังความาสามารถก็จะทำลายยูสเซอรืที่มีตัวตนได้
จะยิง จะฟัน จะแทง จะหักแขนขาหักคอก็ยังทำได้ ใช่ไหมครับ

เสมือนว่า ยูสก็มีโลกของยูส(โลกที่อยู่เบื้อหลัง โลกที่ได้แค่เฝ้าดูโลกของจริงโดยที่ีไม่สามารถทำอะไรได้)
แสดงว่ายูสทุกๆยูสก็ต้องอยู่รวมกัน และในเมื่อมีทั้งยูสดีและไม่ดี โลกของยูสก็คงไม่ต่างจากโลกของคน
ที่มีทั้งคนดีและไม่ดี ยูสไม่ดีเมื่ออกมาได้ก็อาละวาดหาเรื่อง ไม่ก็ตีกันเองกับยูสอื่นๆ ส่วนยูสดีดีจะทำอะไรก็ว่าไปอีกเรื่อง

อะไรประมานนี้หรือปล่าวครับ
LazyRabbit สมาชิก
· #153
(สครีมส่วนตัว อย่าใส่ใจ... ก็บอกว่าอย่าสนไง!)
ทำไมยิ่งเล่นยิ่งนึกถึงHomestuckฟร้าาาาา(รึว่าเราบ้าไปเอง?)
เพราะว่าเป็นเกมที่เชื่อมต่อโลกกับอีกมิติเหมือนกัน
ต่างแค่เกมนี้มันอยู่ในมิติโลก แล้วก็ไม่ได้ไปไหนยาวไกลแบบSburb
ยูสเซอเนม เหมือน Sprite แค่มีเยอะๆได้แล้วก็สิงคนได้(แบบHSสิงหุ่นได้)
ไอเจ้า ตัวตลกสีน้ำเงิน ตอนนี้ก็เหมือนพวก Imp อีก
เงินก็ออกจะคล้ายๆ Boondollars นิดนึง(แต่ยัีงไงก็เป็นเงินโลกน่ะนะ)
โลกหลังจอเนี่ย ถ้าจะเป็น The Medium ละมั้ง? ไม่ก็ Skaia
อาวุธเนี่ยไม่หลากเท่า็HSเพราะเรื่องนั้นอาวุธเวอร์เกิน
ตอนนี้นังกระต่ายก็ไม่ต่างจาก Troll ที่โทรลลิ่งใส่maid guyซะด้วย lol

ปล.เด๋วเรปนี้เอาไว้ให้ข้อมูลกับmaid guyเด๋วจะมาอีดิท

---

"เอาละ ตอบมาซะดีๆว่าจะทำหรือไม่ทำ" นั่นคือคำขาดสุดท้ายขอฉัน

เสียงของหมอนั่นเงียบไปอีกแล้ว แต่ถ้าจะออกไปทางครุ่นคิดมากกว่า
"ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก..." ฉันทำเสียงนาฬิกาเป็นลางบอกว่าฉันไม่รอนานเท่าไหร่นัก
"ตกลง" ในที่สุด!
"ดีมาก! งั้นเริ่มงานกันเลยเนอะ~"
"ข้อมูลละ?"
"อ่อ ช่าย เกือบลืมไปแล้ว เดี๋ยวแปปนะ"
ฉันกลับมามองที่คอมพิวเตอร์ เปิดกระทู้ทั้งสอง และเริ่มอ่าน
"เอาละ คือตอนนี้ฉันกำลังหาข้อมูลจากเว็ปบอร์ดของโลลิบากะอยู่" ฉันเริ่มอธิบาย
"แน่นอนว่ามีกระทู้เรื่องนี้อยู่เยอะ แต่มีอยู่สองอันที่น่าแปลกใจ"
"..." maid guyเงียบตั้งใจฟังฉัน
"อันแรก มาจากเมมเบอร์0000เกี่ยวกับเรื่องของสมาชิกที่มีเข็มกลัด อย่างพวกเราไงละ"
"ว่า?"
"ก็ประมาณว่า รักษาเข็มกลัดให้ดี อย่าเชื่อใจยูส และห้ามทิ้งไม่งั้นจะโดนยูสสิง
แล้วก็ยูสน่ะนะจะสิงร่างจนกว่าจะพอใจอาจจะไม่กี่ ชม.จนถึงตลอดไป ระวังตัวด้วย"
"เธอเชื่อไอเจ้า0000นี่ได้ยังไงน่ะ?"
"เพราะว่า เขาบอกชื่อตัวการออกมาน่ะสิ"
"ตัวการ?"
"ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นตัวการเรื่องเกมนี้ หรือว่าเรื่องของพวกยูสหรืออะไรนะ แต่ฉันขอรวมๆว่าใช่หมดละกัน"
"...ใคร" เสียงของหมอนั่นเข้มข้นไปด้วยความโกรธและความอยากรู้อยากเห็น
"0000บอกว่าเป็นเพลย์เยอร์ที่ร่วมมือกับยูสเซอเนมที่ชื่อว่าBlueberryคุ้นมั้ยละ?" ฉันถามไป
"ไม่" ตอบอย่างไม่ลังเล เพราะงั้นน่าจะไม่โกหกละนะ "กระทู้ที่สองละ?"

"กระทู้ที่สองเป็นของAnonymous ฉันคงไม่สนใจถ้ามันไม่ขึ้นหัวข้อว่าLittle Crazy Blueberryคุ้นๆมะ?"
"หึ ไม่เล๊ย" เจ้านั่นตอบ "บางทีอาจจะเป็นAnonymousตั้งชื่อตามกระทู้แรกก็ได้?"
"ไม่ใช่100% เพราะกระทู้นี้ถูกตั้งก่อนกระทู้ของเจ้า0000" ฉันอธิบายต่อ
"และเซนส์ของฉันมันบอกว่ายัยนี่เป็นยูสเซอเนมที่ว่านั่นด้วย แต่ไม่ต้องเชื่อเซนส์นี่หรอกนะ ฮะๆ"
"เนื้อหาละ?"
"นั่นแหละที่สำคัญสุดๆ เพราะเธอใช้สำเนียงแปลกๆ แต่นั้นไม่สำคัญเท่าช่วงท้ายๆ"
"..." เจ้านั้นรอฟังอยู่
"เจ้านี่บอกว่า '3ชีวิต ถ้าไม่พอเอาเข็มกลัด10อันมาแลกได้1ชีวิต' จะส่งไปคนแลกให้"
"!!" หมอนั้นตกใจสุดๆแน่ รึอย่างน้อยๆก้ต้องมีสะดุ้งบ้าง
"เห็นรึยัง ว่าเข็มกลัดน่ะ แค่3อันมันพอที่ไหน"
"หึ ข้าไม่จำเป็นต้องแลกหรอก ข้าไม่พลาดอยู่แล้ว" มั่นใจในตัวเองเหลือหลาย
"งั้นถ้านายได้เข็มกลัดเอามาให้ฉันแทนมั้ยละ?" ฉันแซวไป
"เรื่องสิ" ฮ่าๆ สุดท้ายก็เป็นซะแบบนี้
"เอาละ ไปทำงานได้แล้วไป๊" ฉันเริ่มไล่อย่างกวนๆ
"เดี๋ยว! ข้อมูลอื่นเธอน่าจะมีอีกไม่ใช่เรอะ"
"ก็เก็บไว้งานคราวหน้าสิยะ! ให้หมดเดี๋ยวไต๋หมดกันพอดี แค่นี้นะ!
อ่ะ แล้วถ้าได้เรื่องอะไรอย่าลืมโทรมาบอกหน่อ~" พูดจบฉันวางสายทันที ไม่ปล่อยให้หมอนั่นได้สบถ

เอาละ มารอดูดีกว่าว่าผู้ช่วยของเราจะทำอะไรได้บ้าง

---

V
อ๋อ โอเคคะ ตอนนี้นังกระต่ายยังไม่ถึงช่วงเย็นเด๋วตัดออกไปก่อน =w=
piyoaaa ผ สมาชิก
· #154
ต้องเขียนศัตรูออกมาดักคอกลัวทุกท่านจะเบื่อค่ะ
ให้รอแต่เมดกายกับกระต่ายขี้เกียจ ความอันตรายก็กระจายไปไม่ทั่วถึงสิคะ (เลวจัด)

ไม่เป็นไร เรื่องมันแค่ยังพระอาทิตย์ตกดิน
ตัวตลกสีน้ำเงิน
เป็นเหล่ายูสเซอร์ที่ไร้เจ้าของค่ะ ความเศร้าที่ถูกลืมมานานปี
ทำให้กลายเป็นสีน้ำเงิน บางทีไปโจมตีมันมันก็ร้องไห้ ไม่ก็ระเบิดตัวเอง(ภัยวงกว้าง)

อารมณ์ของพวกนี้จะมีแค่ประมาณ
ดีใจที่ได้ออกมาข้างนอก เสียใจที่ถูกทิ้ง
กลัวที่จะโดนรังเกียจ (บางตัวพอกลัวแล้วก็โมโห บางตัวพอกลัวแล้วก็ร้องไห้ บ้างก็ระเบิด)....
อยากรวบรวมพลังชีวิตของคนไว้เยอะๆ เพื่อหัวหน้าใหญ่ที่ยังไม่ออกมา Blueberry
ต่อให้ฆ่ากลับเข้าไปแล้วก็จะออกมาอีก

เป็นกี้น่ารักๆนั่นแหละค่ะ อาวุธก็มีลูกบอล ไม้คลับ แส้ ปืนของเล่นยิงธง และก็เป่าไฟ
จุดอ่อนก็เหมือนมนุษย์ทั่วไป และก็จิตใจจะอ่อนแอขี้ใจน้อยชอบระเบิดตัวเองเพื่อลดHPชาวบ้าน
(จริงๆก็คิดว่าจะเอาให้น่ารักๆเป็นตัวมอนสเตอร์ออกมาดีรึเปล่านะ แต่ไปเห็นหน้าพี่โน๊ตก่อน 555+)

ไม่อยากสู้ก็ไม่เป็นไรนะคะ อาทิตย์ขึ้นอีกมันก็กลับไปหมดแล้ว
จับต้องได้ค่ะ ยิงได้ อะไรได้ สัมผัสได้ แต่ทุกครั้งที่ไปสัมผัสมันตัวเราจะอ่อนแอลง
อย่าไปสัมผัสตรงๆดีกว่า (พอมองอีก ทุกคนก็มีอาวุธระยะไกลกันแล้วนี่หว่า ไม่หนุกเลยแฮะ)
อนึ่ง ลืม ตัวตลกชอบหมาหมู่กลุ่มล่ะอย่างน้อย4คน XD

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนเย็น เขียนดักไปงั้นๆและค่ะ จะรอนะคะ
ex0 ผู้สนับสนุน
· #155
ไม่ได้โผล่มา2วันไปต่อแทบไม่ถูกเลย
-------------------
ผมกำลังวิ่งหนีไปโดยไร้จุดหมาย...โดยมีชายคนหนึ่งอุ้มกระเป๋าวิ่งตามผมอยู่
"อะไรอีกเนี่ย"
"นายเป็นใครตามชั้นมาทำไมเนี่ย"
"ชั้นชื่อTank นายละ"
"ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก"ผมหยุดวิ่ง
"แล้วแยกกันซะถ้าไม่อยากตาย"
"หา?"tankหยุดวิ่ง

ผมหันหน้ามาหาtank ด้วสีหน้าซีดเผือด
"มันตามมาอีกเป็นโขยงเลยเว้ยเฮ้ย!!!!!!!"
ชายร่างกำยำอีกโหลนึงกำลังเดินย่าง3ขุมเข้ามา


"วิ่งๆๆ วิ่งเท่านั้นที่จะรอดโฮกกกก!!!!!!"เราทั้ง2คนตะโกน
--------------------
บรรทัดสุดท้ายตอนอ่านขอให้ออกอารมประมาณกินทามะนะครับ
LionHeart สมาชิก
· #156
มาต่อจากตอนเก่าฮะ

หวัดยังไม่หาย + น้ำใกล้มาแล้ว ช่วงนี้ที่บ้านเลยวุ่นวาย
วันนี้แอบมีเวลานิดหน่อย เลยเขียนต่อ ยาวไปหน่อยก็ขอโทษด้วยฮะ

(กะเขียนชดเชย2วันเลยหรือไงวะ...)

*ยาวไปด่าได้ครับ ถ้ายาวไปเดี๋ยวตัดให้สั้นลง = A =

--------------------------------------------------------------------


#บ่ายโมง สามสิบหกนาที

เข็มกลัดหนึ่งเม็ด แลกกับเงินกว่าห้าหมื่นบาท…

ตอนนี้ผมมีเข็มกลัดสองเม็ด กับเงินอีกหนึ่งแสนบาทนิด ๆ

ถ้าซื้อ ราคาก็ไม่ใช่เล่น ๆ ถ้าจะขาย ก็คงได้เงินไม่น้อยเลย…

ขณะที่ผมกำลังครุ่นคิด มองกวาดตามองไปรอบ ๆ

วิ้งงง…

บางสิ่งบางอย่างส่องประกายสีขาวสว่างออกมาจากตรอกแคบ ๆ แห่งหนึ่ง
แสงนั้นส่องเข้าตาผมจนต้องหันไปมองตาม

“…เข็มกลัด?”

ใช่แล้ว…เข็มกลัด ที่มีหน้าตาเหมือนเข็มกลัดประหลาดที่เขาว่ามันทำให้ความฝันเป็นจริงนั้นแหละ
มันส่องประกายวับ ๆ แวว ๆ ราวกับชักชวนให้ผมเข้าไปเก็บมันขึ้นมา
ผมเดินเข้าไปตามคำเชิญชวนก่อนจะหยิบมันมาดูอย่างพิจารณา

“ใช่จริง ๆ …โชคดีแฮะ เก็บไปซะเลยดีกว่า” ผมยิ้มและกำลังจะเก็บมันลงกระเป๋า

ตุบ…

อะไรหนัก ๆ บางอย่างแตะเข้าที่ไหล่ซ้ายผม ก่อนที่ไหล่ผมจะถูกบีบอย่างแรง
ผมแลกลับไปมา พบชายหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาเถื่อน ๆ ผิวคล้ำสี เส้นผมยาวระบ่าดูเหมือนไม่ค่อยได้หวี

“เห้ย…ไอหนู นั้นของข้า ข้าเห็นก่อนเว้ย…”

หมอนั่นพูดเสียงดิบเถื่อนเข้ากับหน้ามันเป๊ะ ผมยื่นเข็มกลัดที่เก็บได้ให้มัน
มันยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะยื่นมือมารับ แล้วผมก็

หมับ…

“แน่จริงก็มาแย่งไปเด้…พี่ชาย” ผมกำมือและฉุดมือตัวเองกลับมาข้างกาย

พล๊อก !!

ไม่ทันได้ตั้งตัว หมอนั่นหวดหมัดมันประทับหน้าผมเต็ม ๆ ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ระบบประสาทอย่างไว
ผมเซล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนที่หมอนั่นจะพุ่งเข้ามาคร่อมผม แล้วเตรียมหมัดชุดต่อไป

“กวนตีนนักเหรอวะ ตายซะเหอะมึง !”

ผมเตะเข้าที่ท้องน้อยของมัน แม้จะไม่แรงมากเนื่องจากแรงผมคงสู้กับมันไม่ได้
แต่ก็พอทำให้มันชะงักไปได้ชั่วคราว ผมดีดตัวลุกขึ้นก่อนจะพุ่งออกจากตรอกนั้นทันที

“อันนี้ผมขอแล้วกันพี่ชาย บาย !” ผมซอยเท้าวิ่งออกมา พลางหันกลับไปโบยมือลานายหน้าเถื่อนนั่น
“ไอเด็กเปรต !” เสียงโหด ๆ ของมันดังไล่หลังผมมา พร้อมเสียงซอยเท้าที่มีจังหวะเร็วกว่าผม

ผมคิดผิด…ผมนึกว่ามันจะไม่ตามนะ !

ผมซอยเท้าให้เร็วขึ้นและเลี้ยวเข้าหมู่บ้านหนึ่ง ภายในหมู่บ้านมีซอยย่อยหลายซอย
ผมเลือกเลี้ยวเข้าซอยแรกที่อยู่ทางขวา และกระโดดข้ามรั้วเข้าไปหลบในบ้านใครไม่รู้

“โว้ย ! ไอเด็กระยำ อย่าให้กุจับมึงได้นะ !” ไอหน้าเถื่อนตัวเดิมสบถเสียงดัง
ก่อนจะวิ่งเข้าไปในซอยด้านใน…มันคงคิดว่าผมจะหลบในสุดละมั้ง…

ผมถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ที่ผมหลบอยู่
เป็นสวนเล็ก ๆ หน้าบ้านของใครสักคน มีพุ่มไม้เล็ก ๆ และไม้ดอกประดับสวยงาม
แล้วยังมี…ผู้หญิงวัยกลางคนยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ แถมเธอยังมองผมด้วยสายตาอึ้ง ๆ

“…ขอโทษที่รบกวนครับ” ผมรีบปืนรั้วออกไปทันที
หากผมอยู่ต่อนานกว่านี้ คุณเธอคงเรียกตำรวจมาจับผมข้อหาบุกรุกแน่…

……………………………………………………………………

ผมเดินออกจากหมู่บ้านพลางจุดบุหรี่สูบอย่างสบายใจ เพราะอะไร
ก็ผมได้เข็มกลัดอันที่สามมาฟรี ๆ ไง ! แม้จะต้องเจอไอ้หน้าเถื่อนไล่กวาด ผมก็รอดมาได้นะ

“เห้ย ! ไอเด็กเปรตนั่นแหละที่มันขโมยของข้า”

ผมของถอนคำพูด

“ลุยเลยมั้ยลวกเพี่ย ?” …ผมคิดว่ามันคงพูดว่า ลูกพี่ อ่านะ
“กระทืบแม่งเลย !!”

กลุ่มวัยรุ่นห้าคน โดยมีแกนนำเป็นไอ้หน้าเถื่อนตัวเดิมที่ไล่กวดผม ดาหนาเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ
โชคดีที่มันไม่มีปืน โชคร้ายที่ผมไม่ได้พกอาวุธ

ศัตรูห้าคนมีอาวุธเต็มมือ ใช่แล้ว สิ่งที่ลูกผู้ชายอย่างผมควรทำคือ

เผ่นสิครับ…จะรอให้มันประทับรอยตีนบนหลังเป็นที่ระลึกเรอะ…

……………………………………………………

#บ่ายสอง สิบห้านาที

“มันไปไหนแล้วลูกพี่?”

“บัดซบเอ้ย ! มึงให้มันหนีไปได้ไง ! ไป ลองไปดูทางนู้นดู !”

ผมนอนหอบเหนื่อยอยู่ใต้สะพานข้ามแม่น้ำแห่งหนึ่ง กลุ่มวัยรุ่นที่อยู่บนสะพาน
ตะโกนโหวกเหวกก่อนจะวิ่งไปอีกฝั่งที่อยู่คนละทางกับหอพักของผม นับว่าเป็นโชคดี…

ถึงอย่างไร ซีพจรผมก็ยังคงเต้นระรัว เช่นเดียวกับจังหวะซอยเท้าเมื่อครู่
ผมหายใจเข้าออกอย่างเร็วและแรง เพื่อให้ร่างกายได้ออกซิเจนมากที่สุด เพื่อชดเชยที่วิ่งมาตลอดเกือบชั่วโมง

รอดแล้วสินะ…

“ดูไม่จืดเลยว่ะ…”

ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มคนหนึ่ง…พูดให้ถูก มันดูเหมือนเสียงเด็กชายที่เพิ่งแตกเนื้อหนุ่ม
ภาพที่ผมเห็นคือ เด็กหนุ่มคนหนึ่ง มีใบหน้าขาวเนียน เส้นผมสีแดงสด
พร้อมนัยน์ตาสีทองที่มีรูม่านตาเล็กเรียวเหมือนแมว ใบหน้าเปื้อนยิ้มดูมีเลศนัย

“นาย…เป็นใคร ?” ผมมองหมอนั่นอย่างไม่ไว้ใจ มันยิ้มก่อนจะ…

หมับ !

“กลัวละสิ ?” มันกระชากคอเสื้อผมขึ้นพลางจ้องหน้าผมในระยะประชิด
รอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตร และดวงตาที่ดุราวกับปีศาจขับกล่อมในความกลัวเกิดขึ้นในใจ…

“เอาหน่า อย่าเครียด…”

พลั่ก !!

“ต่อยตูทำไมวะเนี่ย !!” ไอหมอนั่นโวยวายชี้หน้าผม เนื่องจากผมไปประเคนกำปั้นใส่มันเต็มที่
“ไอบื้อเอ้ย…อยู่ ๆ เล่นมาคว้าเสื้อแล้วทำหน้าเถื่อนใส่ชาวบ้าน เป้นใครก็ต้องกลัวและป้องกันตัวสิฟะ…”
ผมลุกคือปัดฝุ่นบนเสื้อออก และถอดเสื้อกันหนาวออกเพราะความร้อน
“ตกลงแกเป็นใครวะ?”

“ไม่รู้” มันยักไหล่พลางส่ายหัวไปมา “ตูความจำเสื่อมแล้ว”
“ไม่รู้งั้นเหรอ? งั้นตูอัดแกจนกว่าความจำจะกลับมาดีมั้ย?”
“คร๊าบบบ !! จำได้แล้วววว !!” มันดีดตัวขึ้นพลางโบกมืออย่างร้อนรน
“ตูเป็นยูสเซอร์เนมของเอ็งไง ไอบื้อเอ้ย” มันโวยวายเสียงดัง
“ยูสเซอร์เนม ? ที่ใช้ในเน็ตอ่านะ” พอผมพูดจบ มันพยักหน้าแล้วทำท่าทางภาคภูมิใจ…

“ตูจำไม่ได้ว่ามียูสเซอร์เนมหน้าตาเกรียนขนาดนี้”
“เอ็งนั้นแหละเกรียนตัวพ่อเลย…”
“ อยากให้ตูจับแกถ่วงน้ำมั้ย?”
“ขอโทษคับ…”

ผมได้ยินมันสบถเบา ๆ ว่า “โด่ ไอบ้านี่ เถื่อนซะมัด งุงิ ๆ …” แต่สิ่งที่น่าสนใจความคืดตัวตนของมันมากกว่า

“แกชื่ออะไร?” เมื่อผมถามเสร็จ มันหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วตอบโดยไม่ลังเล

“ไลออน ฮาร์ท”

-----------------------------------------------------------------

ป.ล.
นิยามยูส = เกรียนขั้นเทพ
นิยามเจ้าของยูส = เกรียนสะท้านโลก

เกรียนย่อมเอาชนะด้วยความเกรียนกว่า... - -
patcharawits สมาชิก
· #157
อืม...ตอนนี้ก็เช้าแล้วสินะหลังจากที่พักโรงแรมของอาแปะผมเหลือบมองไปที่หญิงสาวอายุประมาณ17ปีผมสีขาวตาสีดำสูงประมาณ165ยืนอยู่หน้าร้านไอสครีมเดลี่ควีน อ่อนั่นยูสของผมเอง เฮ้ยแล้วเธอไปยืนหน้าร้านไอติมทำไมเนี่ย
ผมเดินไปหาเธอแล้วถามเธอว่าอยากกินเหรอ
เธอตอบว่าอืม
ใช่ผมยื่อแบ้งค์ยี่สิบสองใบให้พนักงานแล้วรับไอติมจากมือพนักงานมา
ผมยื่นไอติมแท่งนึงให้เธอ
แล้วผมกับยูสก็เดินไปที่จักรยานเตรียมหาที่พักเย็นนี้
อันที่จริงการไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งก็ดีเหมือนกันนะ
จะได้ไม่ค่อยมีคนตามถูกไง
เออตายจริงผมได้เจอกับยูสมา2วันและยังไม่รู้จักชื่อเธอเลย
ผมถามเธอว่าเธอชื่ออะไรเธอตอบกลับผมมาว่า ชื่อ???
ท่าทางเธอจะจำชื่อของตัวเองไม่ได้หรือไม่เธอก็ไม่มีชื่อ
ผมบอกเธอว่าไม่เป็นไรงันผมจะเรียกเธอว่า "ไม" เองละกันนะไม
อา...คะเธอตอบผมพลางหน้าแดง
_________________________________________________ตอนนี้ผมอยู่ที่บิ็กcเวลาประมาณเย็นๆกับยูสที่นั่งอยู่หลังจักรยาน ใครจะมีเข็มกลัดเหลือๆให้ผมฉกไปเล่นมั่งเนี่ย?????
vana-chan สมาชิก
· #158
จะไม่อยู่3-4วันเลยขอแต่งต่อน่อ

---------------------------------------
ตอนนี้ฉันได้เดินเล่นไปเลือยๆเพื่อหาพวกยูสเพื่อจะได้มาเป็นพวกกัยในเกมบ้าๆนี
พร้อมกับเข็มกลัดที่มีอยู่รวมกันเป็รห้าอันเจ้าE2บอกว่าในเข็มกลัดนั้นจอาจจะมียูสตัวอื่นสิงอยู่และอาจจะได้ยูสเพิ่ม
แต่เท่าที่ฉันมีอยู่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลยอะหรือว่ามันซ่อนตัวอยู่หรือแต่ถ้ามีเยอะมากๆแล้วจะเป็นไงอะแล้วยูสใหม่มันจะออกมาเป็นแบบไหนละเนีย?
แล้วคนอื่นๆละมีเข็มกลัดอยู่เท่าแล้วนะ

แม้ตอนนี้พระอาทิตย์จะลับคอบฟ้าแล้วฉันก็ยังเดินไปเลือยๆเหมือนเดิอ

"เหงา....จัง.........เลย"

!!!

นี้มันตัวอาร๊ายยยย

"เหงา....จัง.........เลย"ๆ มันเป็นซอบบี้หรือไงวะ!!!!!

มันค่อยเดินมาหาฉัน..ฉันหันหลังกลับแล้ววี่ง!!!
ระหว่างที่วิ่งอยู่นั้นพวกมันก็วิ่งตามฉันมาเหมือนกันทั้งที่มันนาจะเดินช้าแต่มันดังวิ่งได้ซักอย่างั้น
(ขึ้นจะไม่ค่อยเร็วมานั้นก็เถอะนะ)

" สู้สิE1 สู้!! "

ในหัวของฉันตอนมันยังไงสมารถจะทำได้แต่ก่อนอื่นคือทำให้มันชะงักได้ซักพักก็ยังดี
พอคิดอะไรแปลกๆออกก็หันหลังไปหามันแล้วไควนิ้ว

"ขี้หัดใน!!"

แล้วพวกมันก็ยืนงงกันแต่ฉันก็วิ่งต่อ
มันยืนงงแค่แป๊ปเดียวก็วิ่งตามฉันมาอีกที่

"มันไม่ได้ผลอะเลยนะE1"

"ก็ใช่นะสิE2" T AT

ระหว่างที่ฉันวิ่งหนีเจ้าพวกนั้นอยู่นั้นก็ดันคิดอะไรออกฉันหยิบไฟเช็คแล้วจุดติดกับประทัดที่พึซื้อข้างทางมา แล้วโยนใสพวกมัน

ปะปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ตูม!!!!!!!!

เฮ้ยเสียประทัดมันไม่มีตูมนี่มันระเบิดได้!!!!อาวุดชีวะภาพแบบใหม่หรือไง
เอ๊ แล้วฉันก็ดันลืมไปได้ว่าฉันก็พอมีอยู่เหมือนก็ถ้าเป็นไปตามความคิดของฉัน
ฉันหยิบกระเป๋าขนาดยักษ์มาด้วย(ทำไมไม่ใช่ตั้งแต่แรกแว๊)
แล้วหยิบปืนBBมาแล้วยิงโดยตั้งค่าแบบรั่วๆ

ปรื่ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!

ตูม!! ตูม!! ตูม!! ตูม!! ตู้ม!!!!!!

กี้.................!!(มันร้องสักเหมือนกีกี้ช็อคเกอร์)

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมากันยังไม่หมดฉันจึงวิ่งหนีต่อ
โอ๊ยจะมีที่ให้ซ่อนบ้างได้ไมเนีย!!
แล้วฉันก็เห็นบ้านหลังหนึงเปิดอยู่ฉันไม่มีหนทางเลยเข้าไปในบ้านหลังนั้นโดยไม่รีรอแล้วปิดประตู

"ปัง!! แฮ่กๆๆๆ โอ๊ยรอดแล้วเรา"

"นี้เธอลืมปิดประตูบ้านได้ไงนะ"

"ใครจะไปรู้ละก็นึกว่าเธอปิดประตูแล้วนี"

แล้วเสียงคนเดินลงมาจากบันไดลงมามีเด็กผู้หญิงสองคนยืนอึ้งของกับฉันที่อยู่ประตูบ้านพวดเธอ

------------------------

????"อะ!! ผู้หญิงคนที่เจอในร้านขายน้ำนี้"

vana"เอ๊ะ!?"

????"งั้น ก็เป็นคุณ กระต่ายนะสิ!!"

vana"ก็ใช่อยู่หรอนะ"

????"ส่งมันมาซัก"

vana"เอะ!?"

????"ใช่ส่งเข็มกลัดมาซัก!!"

vana"เอ๊ะ!?!?!????"

เด็กพวกนั้นส่งซิกกันแล้วกระโดดเข้ามาโดยไม่ให้ฉันตั้งตัว
ฉันเลยเพลอเอาที่ซ็อตไฟฟ้าซ็อดเด็กกลางอากาสโดยไม่รู้ตัว
แล้วพวกเธอสลบอยู่กับพื้นฉันเลยใช้เท็ปกาวพันพวกเธอเพื่อให้พวกเธออยู่นิ่ง
และรอเจรจาให้ร่วมมือกันแก้ไขความจิงของเกมนี้
พอพวกเธอตื้นขึ้นมาก็

????"คิดจะทำอะไรกับพวกเรานะ!!!"

vana"เปล่าหรอก็แค่อยากจะเจรจากันนิดหน่อยนะ"
????"เรืองอะไรละไอ้กระต่ายขี้เกรียจ"

vana"พูดอะไรนะฉันคือvana-chanกระต่ายหูตกต่างหากละ"

????"........งะผิดคนซักแล้ว"

vana"เรืองนั้นชั่งมันเถอะรู้ไมว่าตอนนี้นะมันชักไปกันใหญ่แล้วมีตัวอะไรก็ไม่รู้อยู่ข้างนอกเติมเลย
แถมยังระเบิดตัวเองได้ด้วย"

????"แล้วไงละ"

vana"ขืนเป็นแบบนี้มันต้องแย่แน่ๆฉันอยากรู้ความจิงมาทำไมถึงเกิดเรืองแบบนี้แล้พวกมันคิดจะ
ทำอะไรมากกว่าเล่นแก้เซ็งแล้วเรามาหาความจริงที่แล้วก็จะหยุดมันเพื่อไม่ให้มันเป็นเรืองใหญ่และคนตายไปมากกว่านี้ดัวยเรามาร่วมมือกันดีกว่า"

-----------------------------------------------
แค่นี้ละกัน = w="
LazyRabbit สมาชิก
· #159
"I want to fly so high into the sky
I'll spread my wings, before my time goes by
..."

~~~

"กริ๊ดดดดดดดดดดด คู่นี้โมเอะมากอ่าาาาา หวานนนนนนนนน"

~~~

"อะไรฟะ ตายอีกตัวแล้วเรอะ เล่นใหม่ๆ!"

~~~

"ฟิคเรื่องนี้โดนใจมากฮร้า~"

~~~

"นี่เธอจะพักไปถึงไหนกันน่ะ"
เสียงจากคอมพิวเตอร์ทำให้ฉันได้สติจากการใช้เน็ตเพลินไป
"น่าๆ เอาแต่หาข้อมูลมันก็น่าเบื่อนะ" ฉันตอบ
"แต่เธอเอาทั้งฟังเพลง อ่านฟิค ดูแฟนอาร์ต เล่นเกมเลยนะ พอแล้วมั้ง"
"โอเคๆ พอก็พอ..." ฉันกลับมาที่หน้าที่ใช้หาข้อมูลและกดF5
"หืม? อะไรน่ะ? ตัวตลกอาละวาด?" ฉันเห็นข่าวแปลกๆจึงเข้าไปอ่าน
และนั่นทำให้ฉันเสียเวลาตะลึง+พิจารณาไปเกือบสิบนาที
ก่อนที่จะ.............

"ฮัลโหล? มีอะไรน่ะ ข้ากำลั-"
"ฉันไม่รู้ว่านายอยู่ทีไ่หน!!! แต่ยกเลิกภารกิจแล้วกลับไปบ้านตัวเองซะ!!!!!!"
ฉันตะโกนออกไปด้วยความโมโห ก็ใครคิดว่ามันจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
"เห้ยๆ ยัยเด็กบ้า เบาเสียงหน่อยข้ากำลังตามยัยสองคนนั้นไปบ้านhedekosamaอยู่"
"อ่อๆนั่นแหละั เลิกตามหาภายในวันนี้ซะและกลับบ้านเร็ว!! ไว้ต่อพรุ่งนี้"
"...นี่เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า?" เจ้านั้นดูออกอย่างชัดเจนว่าฉันกำลังร้อนรน
"ไว้นายกลับไปถึงบ้านแล้วฉันจะบอก!!"
"ไม่ บอกข้ามา เดี๋ยวนี้" เจ้านี่ปฏิเสธเสียงแข็ง

"..." ฉันเริ่มกลายเป็นฝ่ายเงียบบ้างแล้วหลังจากเป็นฝ่ายพูดมานาน
"มีเรื่องอะไรกันแน่?"
"ได้ๆ ฉันจะบอก ตอนนี้เมืองนี้ไม่ปลอดภัยแล้ว" ฉันพูดแบบง่ายๆขอให้หมอนั่นเข้าใจ
"เพราะ?" แต่มันก็หวังมากไป
"เฮ้อ คือ ตอนนี้มีข่าวตัวตลกสีน้ำเงินที่ดูคล้ายมนุษย์ แต่ไม่ใช่ออกอาละวาดทำร้ายผู้คน"
"ขอละเอียดกว่านั้นได้มั้ย?"
"มีสิ่งมีชีวิตไซเบอกำลังจะมาฆ่านายและทุกคนในเมืองนี้ เก็ทยัง???"
"....." โอเค ฉันกระตุ้นให้หมอนั่นโมโหกว่าเดิม
"โอเคๆ ก็ได้ เรื่องยาวนิดนึงนะ แต่อย่าลืมตามยัยเป้าหมายไปด้วยละ..."
สุดท้ายฉันก็ต้องยอมแพ้ในความหัวแข็ง(ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมพึ่งมาเป็นเอาเวลานี้)ของหมอนั่น

"เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ" ฉันจบเรื่องเล่าของฉัน
"โอเคๆ คือ เมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมานี่ จู่ๆคอมในร้านเน็ตก็มีตัวตลกสีน้ำเงินโผล่ออกมา?"
"ใช่"
"แล้วพวกนั้นจะทำตัวเศร้าไม่ก็โมโหตลอดเวลา มักอยู่เป็นกลุ่ม มีอาวุธเป็นแส้ ลูกบอลอะไรพวกนี้?"
"ใช่"
"แถมยังระเบิดตัวเองได้ และพอแตะสิ่งมีชีวิต ก็เหมือนพวกที่โดนแตะอ่อนแอลง?"
"ใช่"
"แต่ก็มีจุดอ่อนเหมือนคนทั่วไป... ใช่มั้ย?"
"ใช่"
"แล้วเจ้าก็คาดว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตดิจิตอลเหมือนยูสด้วย?"
"ใช่ เพราะงั้นนายรีบกลับบ้านตัวเองด่วนเลยยะ" ฉันเตือน
"ไม่ต้องหรอก" หมอนั่นพูดแบบสบายกายสบายใจ ฉันเกลียดช่วงนี้
"ทำไม?" ฉันพยายามเดาในใจ
"เพราะตอนนี้ข้าอยู่ที่บ้านของhedekosamaแล้ว"
"....." ฉันตะลึง ก่อนทำใจให้ร่มๆแล้วพูดว่า "โอเคๆ ก็ได้ นายอยู่ที่นั่นก็ได้"

"และข้าก็มีข่าวให้เหมือนกัน" ฉันไม่ชอบตอนหมอนั่น
"บอกมาซะอย่าเล่นตัว" พอพูดจบฉันได้ยินเจ้าหมอนั่นหัวเราะ ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่
"ยัยพวกนั้นยังเชื่อว่าเจ้ายังมีเข็มกลัดครบ5อันอยู่ และยังตามหาเธอด้วย"
maid guyอธิบายต่อ "อ่ะ แล้วก็ซื้อปืนแมกนั่มด้วยละ"
"พรวด! เด็ก12เนี่ยยนะซื้อปืนแมกนั่ม!!!" ฉันเกือบพรวดใส่คอมตัวเอง
"อืม แล้วก็มีดด้วยนะ"
"อะไรก๊าน ฉันเป็นคนเดียวรึไงที่มีศีลธรรมใช้มีดทำครัว..." ฉันพูดลอยๆ
"อะไรนะ?"
"เปล๊า ไม่ได้พูดอะไร" ฉันตัดบทไป

"อ่ะ ว่าแต่ถามหน่อย เจ้าออกไปร้านขายน้ำด้วยเรอะ?" จู่ๆหมอนั่นก็ถามมา
"จะบ้าเรอะ ฉันอยู่บ้านทั้งวันหาข้อมูลยะ" ฉันตอบ "ทำไมเหรอ?"
"ก็hedekosamaพูดกับpai paiประมาณว่าเจอเธอที่ร้านขายน้ำ
แต่ข้าเจอพวกนั้นที่ร้ายขายปืน ข้าเลยไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นไง" เขาอธิบาย
"ง่ายๆนะ ยัยพวกนั้นจำผิดคนแล้วละ" ฉันสรุปแบบนั้นไป

"อ่า มีอยู่จริงๆด้วย" จู่ๆเขาก็พูดประโยคแปลกๆออกมา
"มี? มีอะไร?" ฉันถามไป
"ตัวตลกสีน้ำเงิน ฉันเห็นมันไล่คนมาจากทางระเบียงบ้านยัยhedeko"
"เดี๋ยวนะ!! นี่นายอยู่บนระเบียงบ้านเรอะ!!!" ฉันอึ้ง
"แน่ละ ก็ถ้าเข้าไปก็โดนจับได้สิ ข้าเลยปีนขึ้นมาข้างบนแทน" หมอตอบแบบสบายๆอีกแล้ว
"......" ฉันเงียบไปเพราะแอบโมโหนิดหน่อย ไม่คิดเลยรึไงว่าคนข้างนอกจะมาเห็น
"แต่ไม่ต้องห่วง ตรงนี้มีหน้าต่างที่ทำให้ฉันเห็นยัยพวกนั้นได้ชัดด้วยละ"
"แล้วจะได้ยินเรื่องที่คุยกันเรอะ?" ฉันถาม
"แน่ละ หูข้าดีจะตายไป" เจ้านั่นอวด เฮ้อ ฉันไม่ชอบพวกอวด แต่นี่อาจจะจริง
"งั้นถ้ามีเรื่องอะไรโทรมาล่ะ แค่นี้นะ..."
"อืม"

มันเป็นครั้งแรกที่ฉันวางสายโดยที่รอฟังเจ้าหมอนั่นตอบ

---

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนวาน่าจังจะมาถึงที่บ้านของพวกฮิเดะนะ เพราะเว้นไว้เผื่อดึกๆทั่นmaig guyมาต่อ
อ่ะ แล้วก็เพราะคืนนี้เป็นคืนแรกที่ตัวตลกโผล่มา เพราะฉะนั้นจึงยังไม่มีใครรู้ว่าตัวตลกแพ้แดดนะคะ

ปล. ที่หลังๆมานี้ มันมีแต่บทพูดจนเหมือนไม่อธิบายอะไร ก็เพราะว่ามีแต่คุยโทรศัพท์เนี่ยละ TwT

EDIT

วาดเล่นมา แปะๆ
http://i1230.photobucket.com/albums/ee495/Lazy_Rabbit/4ea15cd1Y7Ws9JVA.png
pai_pai สมาชิก
· #160
ในที่สุดชั้นก็อยู่บ้านยัยฮิเดโกะ ให้ตายสิบ้านยันนี้สะอาดเวอร์ๆ ชั้นกับฮิเดโกะขึ้นไปห้องด้วยกัน
" นี้ ฮิเดโกะเธอเเน่ใจหรอว่ายัยคนทีอยู่ในร้านนํานั้นเป็นยัยกระต่ายนะ "
" อะ....อือ"ชั้นมองเธอเเล้วทําหน้าเบื่อๆเเละดีดหน้าผาก
" นี้เธอทําไรชั้นนะ ชั้นเจ็บนะ!" เธอพูดด้วยเสียงงุนหงิดเเล้วถูหน้าผากที่ชั้นดีดใส่เธอ
" ยัยโง่เอ้ย!!!!!!! นั้นไม่ใช่ยัยกระต่ายงั้งนั้นคนล่ะ คนกันเว้ย!!!!!!!!" ชั้นพูดด้วยนําเสียงโมโห
" เอ๋..."
"เออเดะ!!!!!ยัยนั้นะคงไม่เดินไปให้เราเห็นหรอกนะ!!!!!"
"เเล้วก็นะฮิเดโกะเรานะถูกติดตามนะ"
"เอ๋.....อีกเเล้วหรอ!!!!!เเล้วใครหรือว่า!!!!!"
"เออ....อีตาเมดกายนั้นนะ...."
"เอ๋...จะตามกันไปถึงไหนเนี้ย"ฮิเดโกะพูดด้วยนําเสียงรําคาญ
"โว้ย!!!!!!!!!! ไอ้นี้มันจะตามตูไปถึงไหนว่ะ!!!!!!เเมร่งเป็นโฮมุด
หรือไงวะ!!!!!!!!!!!!!!!"ชั้นตระโกนเเบบสุดความอดทน ยัยฮิเดโกะถึงตกใจกับท่าที่ของชั้นที่อยู่ๆ ก็ตระโกนออกมา
"เฮ้ย!!!!ใจเย็นดิ!!!ว่าเเต่เธอนะซื้อตั้งปืนเเมกนั้มเลยนะเเรงถีบมันสูงมากเลยนะ!!!!มันฆ่าเธอได้เลยนะ!!! " เธอพูดกับชั้น ชั้นได้ยินดังนั้นก็หยุดอาละวาดเเล้วหันมามองเธอ
"ไม่ต้องห่วงหรอกน้า~ชั้นนะเคยฝึกยิงปืนนะ ไม่เป็นไรหรอกนะ!!!" ชั้นพูดกับเธอด้วยท่าทางสบาย
" เเล้วก็ฮิเดโกะเอามีดที่ชั้นให้กับเธอ!ออกมา"
"เอ๋!!"
"เร็วสิ!!!!"
" อืม!!!!!"เธอรีบควักมีด2เล่มออกมาจากกระเป๋า ชั้นเดินไปเปิดหน้าระเบียงบ้าน เเล้วจ่อปืนเเมกนั้ม
" เอาล่ะ!!!!!!เมดกายหมดเวลาเล่นออกมาได้เเล้ว!!!!!"ฃั้นตระโกน ฮิเดโกะทําหน้างุนงง เเล้วทันใดนั้นก็มีบุคคลนหนึ่งปรากดกลาย
" เก่งดีนี้....รู้ไงว่าข้าอยู่นี้..." เมดกายพูดด้วยนําเสียงสบายๆ โดยที่มีปืนเเมกนั้มจ่อหัวเขาอยู่
" ก็ชั้นรู้สึกว่ามันมีตัวอะไรเกาะหน้าต่างนะสิ!!!!!!" ชั้นพูดด้วยนําเสียงเยาะเย้ย ฮิเดโกะสีหน้าซีดทันใดเมื่อเห็นเมดกายอยู่ตรงระเบียงบ้าน
" หึ.....ข้านึกว่าเด็กกระโปโลอย่างเธอจะไม่รู้ว่าข้าอยู่ตรงระเบียงบ้าน เก่งดีนี่น่ามาสู้กันหน่อยไหมล่ะ?"