LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ชวนกันมาแต่ฟิคเวียนหน่อย

พูดคุยทั่วไป 13 ต.ค. 2011 ♥ 0 👁 16 💬 279

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ขอเชิญปวงประชา โลลิบากะทุกท่าน(ที่ว่าง) มาร่วมผลัดกันแต่งฟิค
โดยให้ผองเพื่อนโลลิบากะร่วมแสดง ผลัดกันแต่งจะได้ไม่มีคำว่า"คนที่ถูกลืม"ไง

ความยาวไม่จำกัด จะแต่งมายาวซัก 3 หน้ากระดาษก็ยังได้

ไม่มีการใช้เวทย์ ไม่มีการกลับมาเป็นซอมบี้ ลิฟวิ่งเดธ ไม่มีการมั่วใช้ตัวละคร2มิติ
ขอให้ตัวละครมีความสามารถที่เป็นไปได้สำหรับมนุษย์จริงๆ
พกอาวุธได้มีจำกัด ใครพกปืนก็ต้องนึกถึงกระสุนกันด้วย (ยกเว้นไม้จิ้มฟัน+ไม้ปั่นหู มีได้ไม่อั้น)

และสำหรับการแต่งเรื่องจนถึงความตาย ของแต่ละท่าน
ท่านที่กำลังตายเท่านั้นที่มีสิทธิ์เขียนวาระสุดท้าย หรือจุดพลิกกลับ+ทางรอดสุดท้าย
ไม่มีการเขียนให้ไอ้โน่น ไอ้นี่ตายเป็นว่าเล่นนะคะ
ยำจนปางตายได้ แต่การเขียนวาระสุดท้ายเป็นหน้าที่ของเจ้าตัว

หากมีการวางกับดักระหว่างทาง ให้เขียนเป็นเบาะแสไว้ด้วยเล็กน้อย ประมาณว่า
นายสมบัติวิ่งเข้าไปในป่า ในขณะที่เขากำลังถึงทางตันกำลังจะโดนยำตายนั้น
เขาเหลือบไปเห็นต้นมะม่วง แล้วกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

หรือจุดสังเกตอื่นๆ ถ้าวุ่นวายก็ไม่ต้องวางมันเลยก็ได้ กับดักเนี่ย

--------หลักๆมีอยู่เท่านี้ ที่เหลือก็เชิญใช้ช่องว่างทางกฎหมายได้ตามสบาย-------

เข้าเรื่อง 3 LIFE
ถ้าวันนี้มี คุณชีวิตได้มากกว่า 1 ครั้ง
ชีวิตที่มีโอกาสรีเซทใหม่ เหมือนเกมลุงหนวดตีเห็ด

แล้วในวันเดียวกันนี้ มีคนมาชวนคุณเล่นเกม
ไม่ใช่เกมธรรมดา แต่ถ้าผ่านไปได้ถึงรอบสุดท้ายได้
ฝันของคุณสามารถกลายเป็นจริงได้หนึ่งอย่าง ไม่ว่ามันจะเป็นฝันที่เหลือเชื่อแค่ไหนก็ตาม

"ฟังดูติงต๊องอ่ะ....."
"อ้าว~ ไม่ลองดูหน่อยเหรอ ไม่ถึงตายหรอกน่า"
"เอ้า! งั้นถ้าชั้นอยากได้ประเทศอเมริกาล่ะ จะให้ได้เรอะไง!"
"ขอให้โลก2มิติ มารวมกับโลกจริงยังได้เลย จะเล่นมั้ย?"

บทสนทนาโง่ๆข้างต้นนี่ ทำให้ฉันต้องยืนเอ๋อหน้าเซเว่น พร้อมด้วยเข็มกลัด 2 เม็ด
ชวนนึกถึงเกมอมตะของนินเทนโย่ สาวหน้าจืดคู่สนทนาเมื่อครู่ ให้เจ้าสิ่งนี้พร้อมกับเงิน1แสนที่ดูไร้เหตุผล
ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ว่า "สะสมเข็มกลัดให้ครบ3เม็ดก็ผ่านเข้ารอบ"

? หรือนี่จะเป็นเกมหาของ ไม่สิ! คงให้แข่งกับผู้เล่นคนอื่นมั้ง เดิมพันเป็นเข็มกลัด
แล้วจะให้แข่งอะไรน่ะ? เป่ายิ้งฉุบเรอะ?
"เธอคนนั้นน่ะ ชั้นให้5หมื่น ขอซื้อเข็มกลัดนั่นอันนึงได้มั้ยน่ะ" คุณลุงท่าทางเหมือนพนักงานบริษัทโผล่มา
"5หมื่นกับเข็มกลัดโปเกเนี่ยนะ?" ลุงแกคงบ้าไปแล้วแหง
"ถ้าไม่พอชั้นให้อีกเป็น 7หมื่นเลยเอ้า! ชั้นจำเป็นต้องชนะเกมนี้...ขอร้องล่ะ"

อะไรก็ไม่รู้ แต่ชั้นก็รับเงินคุณลุงแกมา เขาเป็นสมาชิกโลลิบากะด้วยเหรอ?
คิดไม่เท่าไหร่ อยู่ดีๆรถก็ดิ่งพุ่งเข้าชนหนุ่มสายพันธุ์โอตาคุคนหนึ่งกระเด็นข้ามหัวชั้นไป
สาววายคนนึง(พอจะสัมผัสได้จากรังสีม่วง) เดินลงมาจากรถแล้วเหยียบยอดอกหนุ่มโอตาคุคนนั้น
กระชากเงินและเข็มกลัดมาจากกระเป๋าเสื้อ
"เป็นไงล่ะไอ้ piyoaaa!!! เก่งนักเหรอไงเกลียดเอ็งมานานแล้ว!" สาววายตะคอกใส่หน้า ถุยน้ำลายทีนึงแล้วเดินจากไป

คือ.....คงมีแต่ชั้นที่รู้ว่าพ่อหนุ่มนั่นไม่ใช่ piyoaaa น่าสงสารพ่อหนุ่มนั่นจริงๆ แต่ในขณะที่ชั้น
กำลังจะเดินเข้าไปช่วย ไม่น่าเชื่อ! เขาไม่เป็นไรแล้ว!! หายจากอาการบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง!
แถมยังมีแรงมาบ่นด้วย
".......โด่เอ๊ย เลยเหลืออยู่2ชีวิตเลยเนี่ย.. แม่ง(อุบอิบ)"
"!?"

ไม่รู้มีใครบ้างที่เล่นเกมนี้ ไม่รู้ด้วยว่าเขาอยากได้อะไรถ้าชนะเกมนี้
ฉันผู้มีเข็มกลัด1ดวง เงิน1แสน7หมื่น กับชีวิตอีก3ชีวิต ดันเข้าร่วมเกมประหลาดนี่เข้าจนได้
ยิ่งมีคนหาว่าชั้นเกรียนแม่อยู่ การเล่นเกมนี้มันดูอันตรายราวกับเวทีละเลงเลือดเลยทีเดียว

เดี๋ยวกะว่าจะขายเข็มกลัดนี่ทิ้งดีกว่า อันตรายเป็นบ้า

ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไงบ้างนะ

--------------------------(เชิญต่อได้จ้า ใครอยากเขียนตัวเองไล่ตื้บ ไล่บี้ใครก็เชิญ)
โอย.....จะล่มมั้ยน้อ -*-

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

279 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
ไม่ระบุตัว
· #221
เย้ ว่างแล้ว ขอจองแต่งต่อตัวเองเลยละกัน

---
LazyRabbit สมาชิก
· #222
โอเค ด๊าย ไอระบบล็อกงี่เง่า เอาเรปนี้ก็ได้ -*-

---

"ท่านถามว่าเธอไปทำอะไรมา" ชายร่างสูงพูด "เมื่อท่านถามเธอต้องตอบสิ"
ฉันหงุดหงิด "หมดยุคท่านไปตั้งแต่รัชกาลไหนแล้วยะ เชย"
"ท่านไม่ได้เชย- เอ๊ะ? นั่นใครน่ะ?" เจ้านั่นชี้ไปหาชายบนโซฟา ฉันทำท่าfaceplamทันที
"เพื่อน..." ฉันตอบแบบลังเลเล็กน้อย "เพื่อนในเกม"
เจ้านั่นทำท่าไม่เชื่อ ถ้าฉันเป็นเขาฉันก็ไม่ สุดท้ายฉันจึงต้องพูดออกไปว่า
"โอเคๆ ถ้าหมอนี่ตื่นแล้วฉันจะอธิบาย ทั้งหมดเลย"
"แน่ใจ๊?" หมอนี่ไม่ค่อยเชื่อใจฉัน ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
"งั้นก็ทวงเองละกัน หึ" ฉันเมินและโผเข้าหาคอมพิืวเตอร์
ส่วนเจ้านั้นก็ยักไหล่และเดินกลับขึ้นไปห้องตัวเอง

เวลาผ่านไปประมาณ5นาทีได้แล้ว ตอนนั้นเองฉันก็ได้ยินเสียงmaid guy
"โอย..." พอเริ่มรู้ตัวว่าไม่อยู่ในที่ปกติ เขาจึงเริ่มหันขวับไปมา
และหมอนั่นก็เห็นฉันที่อยู่ข้างหลัง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย
"อะแฮ่ม นี่บ้านฉันเอง" ฉันไม่ปล่อยให้หมอนั่นได้ถาม "ฉันย้ายจุดเซฟของนายมานี่"
"ทำไ-"
"ฉันลงโทษนายในข้อหาที่นายเป็นลูกน้องห่วยแตกที่ไม่ยอมฟังคำสั่งฉัน
ด้วยการแทงนายไป1ชีวิต และถ้านายยังทำอีกฉันก็จะลงโทษนายอีก"
ฉันขมวดคิ้วและทำท่าทางจริงจัง พูดออกไปอย่างหนักแน่นโดยที่ไม่หันละจากจอคอม
หมอนั่นเงียบไป ฉันรู้สึกได้ถึงรังสีแห่งการครุ่นคิด
แต่รังสีพวกนั้นก็ถูกบดบังด้วยรังสีจากคนบางคนที่ลงมาจากชั้นสอง อีกครั้ง

"เฮ้ หมอนี่ตื่นแล้ว บอกท่านซะทีว่านี่มันเรื่องอะไร?" ชายตัวสูงถามทวง
"โอเค" ฉันหันเก้าอี้ออกจากคอม "ตอนนี้ฉันกำลังเล่นเกมที่เป็นข่าวดังอยู่ช่วงนี้"
เจ้านั่นครุ่นคิดอยู่นิดหน่อย "อย่าบอกท่านนะว่า? เกมที่ว่ากันว่าทำให้มี3ชีวิตอะไรนั่น?"
ฉันไม่ทำท่าตอบโต้อะไรทั้งสิ้น เพราะฉันรู้ว่าหมอนั่นรู้เรื่องนี้
maid guyหันมาที่ฉัน ทำท่าทางจะถามเหมือนกับว่า 'ไอท่านบ้านี่เป็นใคร?' แต่ก็ไม่ได้ถาม
"งั้น หมอนั่นก็ด้วย?" เจ้างี่เง่าชี้ไปหาmaid guy
ฉันไม่โต้ตอบเหมือนเดิม
"โอเค นั่นคือใช่" เขายักไหล่เหมือนจะเมินๆ

"เจ้านั้นใครน่ะกระต่าย? แฟนเธอ?"
maid guyถามคำถามที่แย่ที่สุดในโลก(ไม่ว่าจะจริงรึออนไลน์)ไปซะแล้ว
"กระต่ายเป็นใคร? แล้วแฟนกับ? เดี๋ยวนะ นายหมายถึง-"
"ไม่ ฉันอธิบายเอง" ฉันลุกด้วยความหงุดหงิด ตรงไปหาmaid guy
"...ก่อนนี้นายบอกใช่มั้ยว่านายมีน้องสาว ที่ออกจะคล้ายๆฉัน"
ฉันเริ่มพูด เจ้านั่นตอบด้วยการพยักหน้า
"งั้นนี่..." ฉันชี้ไปหาหนุ่มวัย25ที่ยืนฟัง "คือพี่ชา่ยแท้ๆของฉัน ที่ไม่เหมือนนายเลยซักนิด"
maid guyทำหน้าเหวอๆและไม่เชื่อ "เดี๋ยวนะ? เธออายุแค่15ไม่ใช่เหรอ แต่เจ้านั่น-"
"ใช่ฉันอายุ15 ใช่พี่ชายฉันอายุ25 และใช่ ฉันเกิดหลังจากพี่ฉัน10ปี"
maid guyทำหน้าเหมือนกับว่าฉันโกหก ตอนนั้นเองที่พี่งี่เง่าของฉันพูด
"ฟังนะ ถ้านายรู้จักยัยนี่แล้ว นายก็คงรู้ว่าไม่มีใครที่ไหนจะไปเอามันเป็นแฟนหรอก"
ใช่ ตรงประเด็น พูดได้เลยว่านี่ถูกใจฉัน ถ้านีเ่ป็นหน้าหนังสือฉันคงกดชอบไป
maid guyพยักหน้าเล็กน้อย ดูท่าทางจะเชื่อบ้่างแล้วแต่ก็ไม่100%
"ว่าแต่ กระต่ายนี่ใครน่ะ ฉันคิดว่าชื่อจริงๆของยัยนี่-"
ฉันวิ่งไปตบปากพี่ "ก็ใครมันจะบ้าบอกชื่อจริงให้คนในอินเตอร์เน็ทละ?"
เจ้าบ้านี่ทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย "อ่อ จริงวะ งั้นให้หมอนั่นเรียกท่านว่าไงดีละ?"
นั่นน่าคิดเล็กน้อย (ส่วนหนึ่งเพราะฉันจะได้บอกผู้อ่านถูก)
"เอ่อ... งั้นเอาเป็นอิจิละกัน หมายถึงเลขหนึ่งในญี่ปุ่น อย่างน้อยๆก็ใกล้ๆกับชื่อนาย"
ฉันหันไปหาmaid guyและกันกลับมา "อ่อ แล้วนี่คือmaid guy ลืมแนะนำแฮะ"
"หา? ชื่อเหมือนตัวการ์ตูนล่ำๆอะไรนั่นเลย?"
"ก็ชื่อนั่นแหละ" ฉันกลอกลูกตาไปทางอื่น
maid guyหันมองฉันกับพ- อิจิคุยกันสลับไปมา
"เจ้าเมดนี่คงพึ่งตื่น ท่านจะไม่ยุ่ง แล้วก็ให้เธอคุยกับเจ้านั่นด้วย
หลังจากเสร็จแล้ว ไปคุยเรื่องเกมนี้ละเอียดๆกันชั้นสอง โอเค๊?"
"อ่อ ก็ได้..." ฉันถอนหายใจ "อ่ะ ขอเดานะว่าวันนี้พ่อก็ไปเที่ยวเล่น ส่วนแม่ก็ทำงานดึกอีกแล้ว"
อิจิตอบระหว่างเดินกลับขึ้นชั้น2 "ใช่..."

หลังจากหมอนั่นขึ้นไป ฉันก็กลับมานั่งที่หน้าคอม หาข้อมูลพร้อมกับคุยกับmaid guy
"นายห้ามหวังว่าฉันจะเป็นรน้องสาวที่ดี หรือเจ้าอิจินั่นจะเป็นพี่ชายที่ดี
และที่ห้ามยิ่งกว่านั่นคือ หวังว่าฉันกับหมอนั่นจะมีความสัมพันธ์พี่น้องที่ดี"
ฉันกดคีย์บอร์ดพร้อมกับพูดโดยไม่ละสายตาจากคอม
"ทำไมละ?" ฉันนึกว่าแล้วต้องถาม โดยเฉพาะคนอย่างหมอนี่
"ฟังนะ ถ้านับตั้งแต่ฉันจำความได้ โดยเฉลี่ยแล้วฉันคุยกับหมอนี่ไม่ถึง5ครั้งต่ออาทิตย์
พวกเราอาจจะเป็นพวกบ้าคอมเหมือนกัน แต่คอมหมอนั่นอยู่ชั้นบน ฉันอยู่ชั้นล่าง
หมอนั่นชอบเกม ส่วนฉันชอบการ์ตูน ที่สำคัญคือหมอนั่นเป็นH ฉันเป็นY"
ฉันพูดอธิบายยาวๆว่าฉันกับพี่ต่างกันแค่ไหนให้เจ้านั่นฟัง
"ง่ายๆคือไม่มีทางที่ฉันกับหมอนั่นจะลงล็อกกันได้ แค่นี้แหละ"
และจบมันด้วยสรุปที่รวบรัด

หลังจากนั้นซักพัก ฉันก็ขึ้นไปคุยกับเจ้าอิจิที่ชั้นสอง
ฉันอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้น และบอกที่ความอันตรายของเรื่องนี้
"แต่ฉันจะไม่เตือนนายหรอกนะ อยากไปตายข้างนอกก็เชิญ"
นั่นคือสิ่งที่ฉันพูดหลังจากพูดเรื่องความอันตรายเสร็จ
ต่อมาก็เล่าเหตุการณ์ตั้่งแต่ฉันได้เข็มกลัดมา
พอเสร็จแล้วก็ตบท้ายด้วยอะไรประมาณ "ฉันไม่อยากได้ความช่วยเหลือจากนาย"
...แต่สิ่งที่โต้ตอบกลับมากลับน่ากุมขมับซะแทนนี่

ฉันเดินลงมาที่ชั้นล่าง แล้วเห็นเจ้าmaid guyกำลังค้นตู้เย็๋นที่อยู่ข้างโต๊ะคอม
ฉันไม่ว่าอะไรหมอนั่นหรอก มันก็ควรจะหิวอยู่แหละสำหรับการเล่นเกมนี้
"เอาละ งานแรกหลังจากนายตื่น........" ฉันพูดลอยๆ แต่หมอนั่นกลับตกใจแทน
"เดี๋ยวนะ! นี่มันตีหนึ่งกว่าๆจะให้ฉันทำ-" ฉันขัดหมอนั่น
"เป็นงานง่ายๆเท่านั้น แค่ให้เข็มกลัดกับอิจิ3อัน"
ฉันชี้ไปทางอิจิและพูด "หมอนี่จะมาช่วยพวกเราอีกแรง แต่ต้องทำอะไรซักหน่อยจริงมั้ย"

---

เอาละ สรุปหน่อยดีกว่า
เอาตั้งแต่เรปที่แล้วนู้นเลยละกัน

สรุปคือด้วยความเป้นเจ้านาย(?)LazyRabbitฉึกๆmaid guyแล้วพามาบ้านตัวเอง
maid guyได้ค้นพบกว่าLazyRabbitมีพี่ชาย(ที่ให้เรียกว่า อิจิ)ที่ห่างกัน10ปีอยู่คน
(*คำเตือน*
อิจิ จะใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า "ท่าน" เวลาคุยกับLazyRabbitเท่านั้น
อิจิ กับ LazyRabbit จะไม่เรียกอีกฝ่ายว่าพี่/น้องเด็ดขาด
ยกเว้น ว่าจะัต้องอธิบายว่าเป็นจริงๆ)
ซึ่งอิจิรู้เรื่องของเกมจากทางเน็ต แต่ไม่ได้เข้าร่วมเล่น
LazyRabbitจึงอธิบายเรื่องทั้งหมดเท่าที่ตัวเองรู้ให้อิจิฟัง
อิจิจึงตัดสินใจเข้ารวมเกมนี้ แต่ทว่าตัวเองไม่มีเข็มกลัดเลย
LazyRabbitจึงขออย่างหน่ายๆให้maid guyส่งเข็มกลัดที่ตัวเองมีให้ิอิจิ
ส่วนmaid guyจะให้หรือไม่ ตามใจเลยละกัน
maid guy สมาชิก
· #223
ข้าได้รับคำสั่งอย่างว่าง่ายของยันั่นแล้วพูพว่า"อืม ข้าให้แน่"
"เฮ้ย ง่ายไปมั้ง ยังไม่ทันขาดคำเลย"
"แหงสิ เพราะจะได้คืนเข็มกลัดให้เธอจริงๆเสียที"
"นี่นาย อย่าบอกนะว่านายจะยกเลิก..."
"ไม่หรอก ฉันยังต้องช่วยอยู่ แต่.."ข้าเงียบไปและกำลังคิดเรื่องที่โหดร้่ายอยู่เรื่องหนึ่ง
"แต่อะไรเล่า"
"ก็ขึ้นอยู่กับว่าพี่เธอจะยอมรับเรื่องหนึ่งได้หรือเปล่า"
"หมายความว่างไกันนาย"อิจิพูดขึ้น ข้าเลิกเแว่นแล้วพูดกับยูสที่สิงตาขวาของข้าว่า"ช่วยหน่อยนะคุโรงาชิ"
"ได้เลย"คุโรงาชิที่ตอนนี้สิงอยู่ที่ตาขวานั้นใช้ท่าของมันเอง นั่นคือ เนตรหลอนสังหาร
"อ้าก"เจ้าอิจินั้นตะโกนลั่นออกมาราวกับถูกเชือด แหงสิ ตอนนี้ภายในจิตใจของหมอนั่นคงโดนฆ่าไปแล้วละมั้ง
"นายทำอะไรของนายกัน"ยัยนั่นตะโกนใส่ข้าแต่ข้าก็ผลักยัยนั่นและล้มลงแล้วพูดว่า "อย่ามายุ่ี้ง"
"นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าอิจิ"
"เธอเคยเจอกับประสบการณ์แบบนั้นแล้วนี่น่ากับการจ้องตาของข้าแล้วเห็นความตายอันน่าสยดสยอง" ข้าถอดแว่นให้ยัยนั่นเห็นตาขวาที่เป็นสีแดง
"นี่เจ้าคุึโรงาชิสิงร่างอีกแล้วเหรอเนี่ย"กระต่ายนั้นพยายามที่จะหลบสายตา
"อย่าเข้าใจผิด ข้ายังเป็นตัวข้าอยู่เหมือนเดิม"ข้าชี้ที่ดวงตาซ้ายที่เป็นสีน้ำเงิน"และไม่ต้องกลัวตาดวงนี้หรอก เพราะมันไม่สามารถใช้กับเป้าหมายเดิมในระยะเวลาหนึ่ง แต่ไม่รู้เมื่อไหร่"
"แล้วนายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน"
"ข้าจะเล่าให้ฟัง"

ระหว่างที่ข้านั้นเพิ่งตาย ข้านั้นวนเวียนไปเรื่อยๆราวกับกำลังไปที่จุดเซพ ระหว่างนั้นข้าได้เจอทั้งคุโรงาชิและลิลี่กำลังคุยกัน
"นังน้องบื้อเอ้ย เพราะแกดันขวางไว้แท้ๆ Maid guyถึงได้ตายไปครั้งหนึ่งเลย"
"แต่ก็ดีกว่าที่พี่จะต้องทำร้ายคนไม่ใช่หรือไงกันคะ"
คุโรงาชิพยายามที่จะตบหน้าลิลี่แต่ข้าห้ามไว้"อย่าใช้ความรุนแรกกับน้องของนายสิ"
"อย่ามาแส่เลยน่า เจ้าของร่าง"
"และอีกอย่างค่อยหาเพิ่มได้ไม่ใช่หรือไง"
"ก็จริงของแก แต่ฉันงงอยู่อย่างว่าแกแตะต้องฉันได้ไงวะ"
"ก็เพราะรวมจิตกับดิฉัน ท่านMaid guyจึงสามารถสัมผัสเราได้ในระดับหนึ่งค่ะ"
"ชิ"คุโรงาชินั้นบ่นออกมา
"และท่านก็สามารถใช้ความสามารถของเนตรพวกเราได้ด้วย แต่ทำได้ในวงแคบเท่านั้น คือ เป้าหมายอยู่ไม่เกินสองเมตร"
"ซึ่งเนตรของฉันนั้นก็คือสามารถลวงคู่ต่อสู้ว่าถูกฆ่าด้วยความตายที่น่ากลัวที่สุด ซึ่งแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน"
"ส่วนของดิฉันนั้นคือ............"

"และเพราะเนื่องจากว่าลิลี่นั้นมีพลังเพิ่มขึ้นจึงสามารถทำให้เมื่อคุโรงาชินั้นสิงร่าง ข้าจะสามารถครองสติและหยัดยั้งได้ในระดับหนึ่ง"
"แล้วทำไมนายต้องทำแบบนั้นกับหมอนั่นด้วย"
ข้าชักดาบที่ติดตัวมาแล้วจ่อที่คอของยัยกระต่า ข้ามองยัยนั่นด้วยความแค้น
"เพราะว่าเธอหยามเกียรติของข้าน่ะสิ แล้วก็ต้องการให้อิจิตระหนักเรื่องที่จะเจอด้วย"ข้าพูดอธิบาย
"ไอ้อันหลังพอเข้าใจแต่อันแรกนี้หมายความว่ายังไง"
"ข้ายอมสละชีพของตัวเองเพื่อที่จะให้พวกเธอหนีไป แต่เธอกลับย่ำยีความรู้สึกด้วยการแทงข้าแล้วหนีไป ถึงผลลัพธ์นั้นจะออกมาเหมือนกันว่าพวกเธอหนีไปได้ แต่เหมือนกับว่าข้านั้นตายเปล่าโดยที่ไม่ได้ลดจำนวนเหล่าตัวตลกเลย ถ้าเปรียบเทียบง่ายๆหน่อยก็เหมือนกับ อืม"ข้าใช้ความคิดเล็กน้อยราวกับหาข้ออธิบาย"ก็เหมือนกับเอาคอมพิวเตอร์ระดับที่เล่นเกมCall of dutyแบบไม่กระตุกมาเล่นเกมกิ๊กก๊อกหลอกเด็กอย่างเดียวน่ะสิ และข้าก็คิดว่าที่เธอบอกตอนแรกว่าลงโทษฉันคงไม่หนักพอเพราะว่าเธอน่าจะมีเหตุผลที่ลึกๆกว่านี้แน่ที่ต้องเปลี่ยนจุดเซพของข้ามาที่นี่ ทั้งๆที่หากข้ากลับไปที่ห้องของข้าข้าก็จะสามารถเติมกระสูนปืนของข้าได้"
นังกระตา่ยนั้นเงียบเล็กน้อยข้ามองดูที่อิจิแล้วพูดกับกระต่ายว่า"ถ้าพูดไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เฮ้ยแก"ข้าเตะอิจิเพื่อเรียกสติอิจิ "แกจะร่วมการต่อสู้อีกหรือเปล่าเมื่อแกเห็นความตายที่ใกล้ชิดถึงขนาดนั้น
"นายพูดอย่างกับนายเคยเจอความตายมาแล้วแนะ"อิจิพูดขึั้นมา ข้าจึงอวดแผลที่เป็นแผลคล้ายถูกปาดคอมาก่อน(มีจริงที่คอตัวเอง แต่ไม่ได้เกิดจากถูกปาดคอ)ให้ทั้งสองพี่น้องให้ดู
"ก่อนที่จะร่วมการล่าเข็มกลัดข้าเคยเฉียดตายมาแล้วท ข้าจึงรู้จักความตายยิ่งกว่าใครๆ เอาละ"ข้าหยิบเข็มกลัดออกมาจากระเป๋าสามอัน"นายยังอยากจะร่วมมืออีกหรือไม่"
----------------------------------------------------------
เอาเรื่องจริงมาแต่งเล็กน้อย
ปล.ความสามารถของเนตรของลิลี่อุบไว้ก่อนเพื่อความนัน
ปล.2จำไม่ได้ว่าไปตกลงกับกระต่ายเมือไหรว่าจะเป็นลูกน้อง แต่ก็คงประมาณเดียวกันนั่นแหลเพราะมุขเริ่มตัน
LazyRabbit สมาชิก
· #224
อ่า ว่าจะมาอีดิทเพิ่มสรุปตำแหน่งซะหน่อย สงสัยคงได้ต่อไปด้วย
(ไม่ค่อยได้ต่อ เลยเสี้ยนจัดอยากต่อมาก =_=)
จะว่าไป นังกระต่ายก็เขีัยนเรื่องจริงมาตั้งนานแล้วนี่หว่า...
ตั้งแต่อุปกรณ์การแต่งตัว(ไม่นับของคอสเพลย์ นั้นแค่ของอยากได้)
พี่น้องนี่เต็มๆ พี่ชายอายุห่าง10ปีที่ไม่สนิทกันอย่างแรง =_,=

---

LazyRabbit*
-บ้านตัวเองกับอิจิและmaid guy (Day2ตีหนึ่งกว่าๆ)
hedekosama*
-อยู่กับpai pai vana-chanและpiyoaa (คาดว่าน่าจะมีpatcharawitsด้วย)
เผชิญหน้ากับBlueberryกลางย่านการค้า (เริ่มต้นDay2)
pai pai*
-อยู่กับhedekosama vana-chan และpiyoaaa (คาดว่าน่าจะมีpatcharawitsด้วย)
เผชิญหน้ากับBlueberryกลางย่านการค้า (เริ่มต้นDay2)
CHELSEA
-มุ่งหน้าสู่ย่านการค้า (เอ่อ ไม่ทราบเวลาอ่ะ)
LionHeart*
-อยู่กับยูสของตัวเองใต้สะพานข้ามแม่น้ำแห่งหนึ่ง (Day0ตอนบ่ายสองกว่าๆ)
Citizen(Anonymous เร)
-อยู่กับAnonymousซิลก์ กำลังเดินเล่นในย่านการค้า (Day1ตอนเย็นๆ)
piyoaaa*
-อยู่กัีบpai pai hedekosamaและvana-chan (คาดว่าน่าจะมีpatcharawitsด้วย)
เผชิญหน้ากับBlueberryกลางย่านการค้า (เริ่มต้นDay2)
ex0
-พักอยู่ที่โรงแรม(จิ้งหรีด)กับtank (Day1 ตอนเช้า)
tank
-หลงทาง = = (Day1 ตอนเช้า)
FroZen*
-ทางกลับที่พักของตน กำลังต่อสู้อยู่ (Day0 ตอนกลางคืน)
patcharawits*
-(คาดว่า)อยู่กับพวกpai pai hedekosama vana-chanและpiyoaaa
เผชิญหน้ากับBlueberryกลางย่านการค้า (เริ่มต้นDay2)
maid guy*
-บ้านของLazyRabbitและอิจิ (Day2ตีหนึ่งกว่าๆ)
vana-chan*
-อยู่กัีบpai pai hedekosamaและpiyoaaa(คาดว่าน่าจะมีpatcharawitsด้วย)
เผชิญหน้ากับBlueberryกลางย่านการค้า (เริ่มต้นDay2)

---

มาคิดอีกที แต่งมุมมองของอิจิดีกว่า แต่ขอไปนอนคิดคืนนุง
ปล.ที่ใช้คำว่าคาดว่ากับpatcharawitsเพราะบ่มีใครกล่าวถึงเลย = =

V
มีฉากที่อยากกกกกกกกกกกกแต่งเหมือนกัน
ทำม๊ายทำไมเห็นmaid guyแล้วนึกถึงโซลเหล็กจริงจริ๊ง
โดยเฉพาะที่ตาแดงข้างน้ำเงินข้าง ใส่แว่นกันแดด
แล้วก็มีพลังจิตอีกนิดๆหน่อยๆ(หน่อย?) ไม่ทำร้ายผู้หญิง
เสียสละตัวเองเพื่อช่วยคนอื่น ขี้โมโหนิดๆ(ความจริงคืออารมณ์มันไม่คงที่เท่าไหร่)
อ่า ดูเหมือนเราจะเพ้อฝันเกินไปอีกแล้ว
maid guy สมาชิก
· #225
อยากได้ซีนตัวเองใช้สไนเปอร์บ้างจังวุ้ย กะจะแต่งหลังตัวเองตายแล้วไปเกิดใหม่ ณที่ซ่อนตัวเองพร้อมคลังอาวุธ

ไว้มีโอกาสเมื่อไหร่จะลองแต่งให้ดู

แล้วไอ้โซลเหล็กมันเป็นคราย
FroZen สมาชิก
· #227
มาต่อเลยนะครับผม :3 อาจจะโหดไปหน่อยนะครับ..

----
โครม!!!

ร่างซามูไรที่โดนจับขว้างลงพื้นล้มลงอย่างเสียงดัง แต่แล้วในทันที
ซามูไรผมไม่เป็นทรงก็สปริงตัวกลับหลังขึ้นมาบนพื้นอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยล้มลงมาก่อน

'ร่าง'ของผมไม่สนใจ และพุ่งไปหาชายผมไม่เป็นทรงโดยที่รอยยิ้มยังค้างอยู่

ทันทีที่'ร่าง'ของผมจะถึงตัวซามูไรนั่นก็ชักดาบมาฟันอย่างรวดเร็ว!

แต่'ร่าง'ของผมก็ดูเหมือนรู้ตัวอยู่แล้ว เพราะทันทีที่ดาบชักมา'ร่าง'ของผมนั่นก็เอี้ยวตัวตามทิศทางที่ดาบฟาดฟันมา
ทำให้ดาบนั้นเฉียวหลังไปนิดเดียวเท่านั้น!!

'ร่าง'ของผมหมุนตัวตามจังหวะ ยกขาเตะใส่ที่ใบหน้าศัตรู

ตูมม!

ซามูไรที่ถูกเตะไถลตัวไปเล็กน้อยตามแรงที่ส่งมา ตรงใบหน้าของเขาได้มีมือข้างที่ว่างบังหน้าอยู่

ยังไม่ทันที่เท้าของผู้โจมตีจะลงพื้น ชายผมไม่เป็นทรงก็เอามือที่บังหน้าเมื่อกี้มาจับที่ดาบ
และใช้ดาบตวัดขึ้น ฟัน'ร่าง'ของผมอย่างรวดเร็ว

ฉัวะ!! เลือดจาก'ร่าง'ของผมสาดกระเซ็น ออกมาจากรอยแผลด้านที่ถูกฟันตั้งแต่ล่างขึ้นบน
และผลจากการฟันนี้ทำให้'ร่าง'ของผมลอยกลางอากาศและถอยลงไปนิดหน่อย

ซามูไรแวบตาส่องวาบ เปลี่ยนท่าดาบเป็นท่าแทงตรงโดยยกเท้าอยู่ด้านขึ้นสูง...
ทันทีที่เท้าของคู่ต่อสู้ถึงพื้น ชายผมไม่เป็นทรงก็ส่งแรงทั้งตัวลงไปด้านหน้าเต็มกำลัง ทำให้ความเร็วของท่าพุ่งแทงนั้นเร็วขึ้น!!

สวบบ!!!

ดาบเหล็กของซามูไรได้แทงลงไปที่ตรงท้องของร่างผมและทะลุไปถึงด้านหลัง แต่ดูเหมือนจะยังไม่พอ ชายผมไม่เป็นทรงก็วิ่งตรงไปต่อ
ทั้งๆที่ดาบเสียบคาท้องคู่ต่อสู้

โครมมม!!!!

'ร่าง'ของผมกระแทกผนังอย่างรุนแรง ทำให้เกิดรอยราวบนกำแพงด้านหลังเล็กน้อย เลือดพุ่งกระฉุดจากแผลตรงท้อง
แล้ว'ร่าง'ของผมก็นิ่งไป

ซามูไรยิ้มยะเยือกและคิดกำลังจะดึงดาบออกจากท้องเพื่อเปิดปากแผลให้ใหญ่ขึ้น..

หมับ!

จู่ๆ'ร่าง'ของผมที่น่าจะสลบไปแล้วก็ใช้มือจับดาบของซามูไรอยู่!!!

ซามูไรประหลาดใจเล็กน้อย เพราะด้วยร่างกายที่อ่อนแอขนาดนั้นแล้วก็แผลตามตัวเยอะขนาดนั้น

ก็ไม่น่าจะมีแรงขนาดยึดดาบของคนที่บาดเจ็บนิดหน่อยได้

"หึหึหึหึหึหึ.." เสียงหัวเราะจากร่างผมขึ้นมาอย่างกระทันหัน พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาทำให้ซามูไรตกใจ

ด้วยใบหน้าที่ฉีกยิ้มเหมือนคนกำลังสะใจ กับตาที่เบิกกว้างเหมือนคนตกใจสุดขีด ทำให้หน้าดูเหมือนฆาตกรโรคจิตอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อผมคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน...

ทันใดนั้นเอง'ร่าง'ของผมก็หัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง พร้อมๆกันนั้นก็เอามือข้างที่ไม่ได้จับดาบอยู่จับไปที่ใบหน้าของซามูไรที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
แล้วกดชายคนนั้นขว้างลงกับพื้นอีกรอบ

โครมม!!

ใบหน้าของชายผมไม่เป็นทรงลงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง ทำให้เลือดพุ่งกระฉูดออกจากจมูกและปาก

"ว้า ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะๆๆ"เสียงหัวเราะยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและพุ่งเข้าไปเตะคางของซามูไรที่เพิ่งลุกได้แปปเดียว

น่าประหลาดที่'ร่าง'ของผมในเวลานี้เคลื่อนไหวได้ตามปกติ ขณะที่ยังมีบาดแผลสาหัสอยู่หลายจุด ราวกับว่าบาดแผลเหล่านั้นไม่มีผลเลย..

ร่างของซามูไรผมไม่เป็นทรงลอยค้างกลางอากาศโดยแรงเตะ และยังที่ไม่ทันจะลงพื้น ฆาตกรโรคจิตก็ใช้มือจับเขาที่ใบหน้า แล้วกระแทกหัวไปที่กำแพงทันที!!

ตูม!! เนื่องจากแรงสะท้อนทำให้ร่างของซามูไรที่โดนกระแทกกระเด้งขึ้นมา

ดูเหมือน'ร่าง'ของผมยังไม่พอก็จับกระแทกเข้าไปอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง... ตามด้วยเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งดังสนั่น..

ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!! ตูมม!!

"ฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!"

เสียงกระแทกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เลือดจากใบหน้าสาดกระเซ็นไปในบริเวณนั้น ส่วนใบหน้าของซามูไรนั้น... เละจนมองไม่ออก

แต่ปกติที่ซามูไรน่าจะตายไปแล้ว ร่างก็คืนสู่สภาพเดิมด้วยตามกฏของเกม.. แต่ทว่า.. ด้วยการโจมตีที่ไม่หยุดของฆาตกรคนนี้

ทำให้ร่างของชายผมไม่เป็นทรงรับเคราะห์ร้ายนี้ต่อไป..

จนกระทั่ง 3 ชีวิตหมดร่างกายของซามูไรก็แน่นิ่งและคืนสู่สภาพเดิมเป็นชายผมไม่เป็นทรง

แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือหน้าที่ยุบจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมกับเลือดที่อาบตั้งแต่หน้าจรดพื้น

และเข็มกลัด 3 อันที่ตกอยู่บนพื้น

แต่ร่างของผมไม่เก็บมันและพุ่งออกจากที่แห่งนั้นพร้อมเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่ง

"เดี๋ยวๆ" ผมร้องค้านขึ้นขณะที่ร่างของผมวิ่งออกไปไกล "ทำไมไม่เก็บเข็มกลัดละ"
ร่างของผมหยุดหัวเราะหันมายิ้มเยาะใส่แล้วตะโกนว่า "ข้าไม่สนใจเข็มกลัดว้อยย
ข้าสนใจแต่การฆ่าให้เลือดนองเท่านั้นแหละ ที่เอาร่างของเจ้ามาก็เพื่อการนี้แหละ ว่ะฮ่าฮ่าฮ่า" ผมฟังแล้วก็ได้แต่ตะลึง
และคิดในใจว่า
เจ้านี่มันจะยืมร่างเราไปฆ่าหมดเลยหรอเนี่ย.. เราต้องหาวิธีคืนร่างอย่างไวซะแล้วก่อนที่มันจะไปฆ่าคนอื่นอีก... ว่าแต่เจ้านี่มันเป็นใครนะ.. รู้สึกคุ้นๆชอบกล..

"หึหึ.. เจ้าลืมข้าไปแล้วหรือไร.." ฮ่ะ.. ผมฟังแล้วก็งงในใจ แต่มันก็คุ้นจริงๆนั่นแหละ
อันที่จริงก็พอเดาได้แล้วว่า เจ้าหมอนั่นมันมาสิงร่างของผมแล้วสามารถเคลื่อนไหวตามใจชอบได้ เหมือนภูตผีวิญญาณ... อ่ะ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ก็พูดไปสั่นๆลองถามหมอนั่นที่สิงผมอยู่ว่า "ระ ระ รึว่าแกเป็นผี!?"
"ไม่ใช่เฟ้ย!!" หมอนั่นตะคอกใส่ผมอย่างเหลืออด ว่าแต่ทำไมต้องทำตัวเสียงดังไปเรื่อยละเนี่ย..
"ข้าคือ bloody หรือก็คือยูสเซอร์เนมในเกมของเจ้าไง" เจ้าหมอนั่นที่สิงร่างผมยิ้มอย่างเหยียดๆ

อว๋า ผมนึกออกแล้ว.. เจ้านี่เป็นยูเซอร์เนมในเกมแนวยิงปืนของผมเองนั่นแหละ
เวลาผมเล่นเกมมักเป็นคนบ้าเลือดวิ่งพุ่งเข้าหากระสุนโดยไม่สนใจเลือดตัวเองว่าจะลดไปเท่าไร ขอแค่ได้ยิงกับฆ่าคนได้ก็พอใจ...

และตอนนี้.. ไอ้ยูสฆาตกรบ้าเลือดนี่กำลังใช้ร่างผมไปฆ่าคนเพิ่มงั้นหรอ!??

"เมื่อไม่มีอะไรงงแล้วข้าก็... " ฆาตกรโรคจิตเว้นระยะพูดนิดหนึ่ง ก่อนที่จะตะโกนออกไปว่า "ขอไปฆ่าคนแถวนี้ให้สะใจก่อนเหอะว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"

ไม่ได้การแล้ว ตอนนี้เราต้องหาทางเอาร่างของเราคืนมาก่อน
แล้วทำยังไงดีกว่า...

แล้วผมก็นึกถึงตอนที่เจ้าบลัดเข้าสิงร่าง...

เออเนอะ ทำไมเราไม่เข้าสิงร่างตัวเองละ แค่นี้ก็จบแล้วนี่หว่า

เมื่อผมคิดได้ดังนี้ก็เข้าร่างตัวเองอย่างไว

"อึก!?" บลัดร้องสะท้านและตัวชะงักไปชั่วครู่ "อะไรกัน..."

ร่างผมโงนเงนไปมาเหมือนคนกำลังจะล้ม ส่ายไปส่ายมาไม่หยุด

ผลัก! บลัด.. หรือฆาตกรโรคจิตก็กระเด็นออกมาจากร่างผม และตอนนี้ผมก็ได้คุมร่างตัวเองเหมือนเดิม

"ชิ" ยูสเซอร์บลัดพูดขึ้น "กะจะฆ่าคนแถวนี้เพิ่มซะหน่อย เซ็งว่ะ"

ผมไม่สนใจและก็กำลังจะเดินกลับที่พักตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก
แต่แล้วจู่ๆก็ร่างของผมก็ทรุดลง

"โอ๊ะ" ผมร้องขึ้นขณะที่ร่างของผมลงไปกองกับพื้น "อะไรกันเนี่ย อุ๊บ"
ร่างผมตอนนี้รู้สึกความเจ็บปวดกระจายไปทั่วทั้งตัว

"เหอะ ท่าทางจะลืมไปแล้วสิท่า ว่าโดนอะไรไปบ้าง คิคิคิ" บลัดพูดขึ้นยิ้มอย่างสะใจ

บ้า..จริง.. ผมนึกในใจและพยายามคลานไปเรื่อยจนถึงหน้าที่พักบ้านตัวเอง

เจ้าบลัดนี่ก็วิ่งมาให้ถึงบ้านให้ด้วยนะเนี่ย.. หรือว่ามันจะซืนกันแน่หว่า.. ผมคิดในใจ
ผมพยายามฝืนลุกทั้งๆที่ตาลายใกล้จะเป็นลดเพราะเสียเลือดมากเกินจนกว่าที่ร่างกายจะรับ

ผมไขกุญแจเข้าไป เดินเข้าไปถึงสวน แต่ผมก็อยู่ได้แค่ตรงนั้นก็ร่วงลง

ตอนนี้ร่างของผมไม่มีความรู้สึกอีกแล้ว ร่างกายมันโหว่งๆ เพราะถึงขีดจำกัดของร่างกาย

นี่.. คื...อ คว..า..ม ตาย.. สินะ... ผมคิดในใจ

ก่อนที่ผมจะตายครั้งแรกในชีวิต ก็ได้ยินเจ้าบลัดหัวเราะก้องกังวานไปทั่ว

"ว้า---------- ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

----- จบ DAYS 0

นานเอาเรื่องเลยนะครับ = w=" ตอนนี้อยู่นอกสถานที่ เนื่องจากบ้านน้ำท่วม orz"

แต่ผมจะพยายามมาแต่งต่อเรื่อยๆนะครับ :3
ไม่ระบุตัว
· #228
ตอนนี้แหละ ถึงเวลาเริ่มของ DAY1!!!

คึกคักๆ ฮ่าๆ

---

day1

เช้าวันต่อมาของเกมอันแสนยุ่งเหยิง

ผมนั่งอยู่ที่สวน(อันแสนจะเล็ก) ของผม
พร้อมกับยูสฆาตกรโรคจิต "Bloody" ซึ่งผมเรียกสั้นๆว่าบลัด

ตอนนี้กำลังสงสัยว่า ตอนนี้มีเข็มกลับครบ 3 อันแล้ว..
แต่ว่ายังไม่เห็นมีท่าทีเข้ารอบอะไรเลย...

หรือเจ้ายูสบลัดนี่จะเป็นตัวเข้ารอบงั้นหรอ

ผมลองถามเจ้าบลัดดูว่า นี่เข้ารอบแล้วหรอ
แต่เจ้าบลัดก็ไม่ได้ตอบคำถามแล้วพูดว่า "ขอข้าเข้าร่างอีกรอบสิ คิคิคิ แล้วจะตอบคำถามให้ คิคิคิ"

เมื่อไอ้บ้านี่มันตอบแบบนี้ผมก็ไม่สนใจมันอีก ใครมันจะไปให้วะ -*-"

และอีกประเด็น

ถ้าผมสะสมเข็มกลัดเพิ่มขึ้นมากกว่า 3.. จะเกิดอะไรขึ้นไหมนะ...
แต่ผมก็ไม่ถามเจ้าบลัดหรอก เพราะดูเหมือนถามไปกี่ครั้งก็เอาแต่จะยึดร่างสนองความสำราญอย่างเดียวเลย - -"

เมื่อถามไอ้ยูสฆาตกรนี่ไม่ได้เรื่อง ก็เลยลองหาคนในอินเตอร์เน็ตบ้าง
ผมเข้าเว็บ lolibaka แล้วก็เจอข้อความดังนี้

--

Little Crazy Blueberry
Anonymous
---------------------
สวัสดี ทุกท่านเล่นเกมสนุกดีไหม? เพื่อนของฉัน
อากาศข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง ต่างจากที่นี่สินะ

ทางนี้วุ่นวายมากพอดู แต่ก็สนุกสนานไปพร้อมๆกัน
ทุกคนทีกลับมาเล่าเรื่องสนุกๆของทางนั้นให้ฟังเยอะแยะเลย
อยากจะให้ถึงเวลาของฉันเร็วๆจัง

3ชีวิตพอดีหรือเปล่า
10เข็มกลัด แลกได้ 1 ชีวิต
ถ้าหากต้องการจะแลก ฉันส่งคนไปหาเธอได้เสมอ

หวังว่าอยู่ทางนั้นพวกเธอคงสนุกดี

--

เอ... 10 อัน? ได้ชีวิตหนึ่งอันงั้นหรอ ได้ชีวิตเพิ่มแค่นั้นหรอ
"ว้าฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าได้เพิ่มชีวิตแบบนี้ข้าจะฆ่ากี่คนกี่คนก็ได้ แถมไม่กลัวว่าจะตายด้วย เยี่ยมไปเลยว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า" ยูสของผมมันวกเข้ามาบ้าคลั่งอีกแล้ว = =
"
ผมกลัวว่าสักวันมันคงทำชีวิตผมหมด แถมเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี่ อาจจะไม่ทำให้เสียแค่ชีวิต 2 ชีวิตแน่ๆ

ดังนั้นจึงหมายใจไว้ว่าจะเก็บเข็มกลัดให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้

แล้วผมก็เลื่อนไปเจออีกข้อความหนึ่ง

---

สมาชิกที่ได้เข็มกลัดทุกคน
0000
-------------------------
พวกคุณที่ยังมีเข็มกลัดอยู่กับตัว รักษามันไว้ให้ดี ถึงจะแค่หนึ่ง
มันก็ยังดีกว่าศูนย์ คุณโชคดีแล้ว

ทุกคนที่เคยได้สัมผัสโลกอินเตอร์เนต ได้รับเข็มกลัดแล้ว ไม่ใช่แค่สมาชิกบอร์ดเรา
คนที่ทิ้งเข็มกลัดที่ได้ไป ทันทีที่พวกเขาสัมผัสอุปกรณ์ต่ออินเตอร์เนต
พวกเขาจะโดนยูสเซอร์เนมของตัวเองยึดครองร่าง และไม่กลับมาเป็นแบบเดิม

ยูสเซอร์เนมพวกนั้น จะเล่นเป็นตัวของเพลเยอร์
จนกว่าจะพอใจแล้วคืนร่างให้ อาจเป็น 2-3 ชั่วโมง หรือ ไม่มีวัน
เก็บเข็มกลัดไว้ให้ดี ถ้ายังอยากเป็นตัวของตัวเอง

อย่าไว้ใจยูสเซอร์เนม พวกมันมีความคิดของตัวเอง อันตรายมาก
ตัวการของเรื่องทั้งหมด คือเพลเยอร์ที่ร่วมมือกับยูสเซอร์เนม Blueberry

ระวังตัว พวกเราไม่ปลอดภัย

--

พอผมอ่านก็เริ่มประเมินเรื่อง.. ไอ้ผมไม่เป็นทรงนั้นจะเป็นเพลเยอร์ที่เกี่ยวกับ ยูสเซอร์เนม BlueBerry รึเปล่านะ?

แต่ว่าเจ้านั่นมันโดนกระแทกหน้าเละไปแล้ว แถมไม่คืนสู่สภาพเดิมด้วย..
อาจจะตายจริงไปแล้วมั้ง..

ผมนึกย้อนทบทวนไปตั้งแต่วันแรกที่เจอใบปลิว..

อ่ะ.. เดี๋ยวนะ

ผมลองหาใบปลิวที่โดนขย้ำมาดู..

....

ถ้าคุณเล่นเกมส์นี้ชนะ ฝันของคุณจะสามารถกลายเป็นจริงได้หนึ่งอย่าง

เงื่อนไขในการเข้ารอบ : สะสมเข็มกลัดแบบเดียวกันให้ครบ 3 อัน
พิเศษ : คุณมีอยู่ 3 ชีวิตและเงินจำนวน 1 แสนบาท

....

ผมอ่านแล้วนิ่งไป

ไอ้แบบนี้หมายความว่า.. ความฝันของตรูคือเป็นฆาตกรโรคจิตงั้นหรอฟร้า!!!

ผมหันไปมองบลัดอย่างหวาดๆ
ไม่มั้ง..

อีกอย่าง นี่(น่าจะ)ผ่านแค่รอบแรกเอง.. ความฝันของเรามันคงไม่ใช่อะไรแบบนี้หรอก..
ผมคิดในใจ..

"อะไร" บลัดเห็นผมจ้องอยู่นานเลยพูดขึ้นมา "สนใจอยากให้ข้าเข้าร่างเจ้าอีกละซี้~~ ใช่ไหมละ คิคิคิคิคิ" ยูสของผมหัวเราะอย่างโรคจิตอีกครั้ง

ใครจะไปให้วะ ไอ้บ้า ผมคิดดังๆในใจ

แล้วก็ลองถามบลัดอีกครั้งว่า "นายเป็นยูสของฉันจริงๆหรอ"
มันได้ยินก็ตอบกลับทันใดว่า "แหงเดะ มีไรป่ะ"

ทำไมมันกวนเบื้องล่างได้ถึงเพียงนี้ฟ่ะเนี่ย นี่คือผมอีกด้านงั้นเรอะ!?
ผมคิดอย่างปลงตก แล้วลองถามอีกคำถามหนึ่งว่า

"ช่างๆเถอะๆ แล้วไอ้ที่ฆ่าไปทั่วนี่ไม่กลัวเจ็บกลัวตายมั่งรึไงเนี่ย "
บลัดได้ยินคำถามนี้ก็เหยียดยิ้มเยาะใส่ แล้วตอบคำถามเป็นครั้งแรกของผมว่า

"ไม่กลัวหรอกเฟ้ย เพราะข้ามีความสามารถอย่างหนึ่ง"

"ความสามารถ?" ผมเอ่ยออกไปอย่างแปลกใจ

"ใช่ ความสามารถ" บลัดดูหน้าตายิ้มเยาะขึ้นไปอีกเหมือนคนเหนือกว่า
แล้วอธิบายต่อไปอีกว่า "เมื่อ'ยูส'อย่าง'พวกเรา' ได้เข้าสิงร่างเนื้อของผู้เป็นเจ้าของแล้วจะมีความสามารถเพิ่มขึ้นตามยูสที่สิ่ง"

"เห.. งั้นหรอแล้วนายทำอะไรได้บ้างละ" ผมถามขึ้น
ถึงตอนนี้บลัดได้ยืนยิ้มกอดอกหลับตาเก๊กเท่ ก่อนที่จะลืมตาโผล่งจ้องมาหาแล้วพูดว่า
"ความสามารถของข้าคือ เมื่อโดนการโจมตีใดๆจะไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆทั้งสิ้น"

ผมได้ยินก็พูดต่อไปว่า "งี้ขาโดนยิงหายไปข้างก็ไม่เป็นไรสิเนี่ย"

บลัดได้ยินผมพูดก็หัวเราะก๊าก

"ช่าย~ ช่าย แต่ไม่เป็นไรตอนที่ข้าสิงเท่านั้นแหละ
แต่เมื่อเจ้ากลับมาคุมร่างก็จะเจ็บปวดเหมือนเดิม~ ฮ่าๆๆๆๆๆ"

แหงะ

ผมคิดในใจ งี้ก็ไม่ต่างกับแก้วใส่น้ำเลยนี่หว่า ถึงแก้วจะตกแตก แต่น้ำข้างในก็ไม่เป็นไรชัดๆ

จากนี้ ถ้าไม่ถึงตาจนจริงค่อยให้เจ้าบลัดมันสิงละกัน โดยให้ลุยแบบ"ตายตกไปตามกัน"แล้วกัน

ผมเห็นเจ้าบลัดหัวเราะอย่างสติแตกอยู่คนเดียว(หรือยูสเดียวดี?)
และไม่พูดข้อมูลอะไรเพิ่มขึ้นอีก จึงนั่งค้นหาในเน็ตอีกครั้ง

แต่ก็ไม่พบอะไรไปมากกว่านั้น จึงเตรียมออกเดินทาง
เพื่อมาหาเข็มกลัดหลายอันเพื่อความจำเป็นต่อชีวิต(ที่น่าจะหายไปอย่างไว)ของผม

พร้อมกับปืน 2 กระบอก

ไม่ต้องแปลกใจว่าปืน 2 กระบอกนี่มาได้ยังไง
นั่นเป็นเพราะเจ้าบลัดตัวแสบมันแอบเก็บปืนของชายที่ฆ่าไป
ตอนที่กำลังสู้อยู่นั่นเอง..ร้ายจริงๆ

ผมสำรวจตัวเอง

ตอนนี้ผมมี เงินจำนวน หมื่นหนึ่ง ปืนสองกระบอก มีดครัวหนึ่งเล่ม
พร้อมอาหารและน้ำจำนวนหนึ่ง

ดูๆแล้วผมก็เหมือนทหารสงครามยังไงๆไม่รู้สิ

"คิคิคิคิ เตรียมตัวแบบนี้สิดี ตอนที่ข้าเข้าสิงจะได้สนุกหน่อย ว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

ผมฟังอย่างปลงๆยิ้มแหยะๆให้บลัดก่อนที่จะเดินทางเข้าไปในเมืองยามค่ำคืน..

.....

ไม่ได้มานานสับสนกับเนื้อเรื่องนิดหน่อยครับ ถ้าพลาดตรงไหนก็อภัยอย่างยิ่งครับ = ="
FroZen สมาชิก
· #229
fail อีกแล้วครับ log หลุด = ="

ข้างบนนั่นผมเอง ตอนแรกจะอีดิตกลายเป็นเบิ้ลไปแล้ว (แถมกลายเป็น ทริปด้วยสิ ขออภัยด้วยครับ)

สรุปความสามารถ อุปนิสัยต่างๆของยูส blood

เป็นฆาตกรโรคจิตแบบมีหัวคิด นิสัยเจอคนแล้วฆ่าหมดเกลี้ยงไม่ว่าจะหนีไปไหนจะตามฆ่าให้สุดขั้ว
ชอบหัวเราะแบบโรคจิต

ความสามารถ : โดนโจมตีอะไร ร่างกายจะเป็นยังไง จะไม่มีความรู้สึกอะไรแม้แต่นิดเดียว
hedekosama สมาชิก
· #230
^ขอให้น้ำหายท่วมไวๆนะคะ = =;

++++++++++++++++++++++++++++++

ฉันฟาดไอ้พวกตัวตลกจน(คิดว่า)เกลี้ยงแล้วก็หนีออกมาก่อนเลย... คือแบบง่วง
อะ... ไม่ขออยู่ต่อก็แล้วกัน (เกรียนไปไหน)
"จะไปไหนน่ะ???"
ไผ่กับวานะที่เหลือบมาเห็นฉันพูดขึ้นพร้อมกัน ฉันมองไปทางทั้งคู่เล็กน้อยก่อนจะ
ตอบคำถามของทั้งคู่
"พวกเธอจะกลับไปหาพี่คนนั้นก็ได้นะ แต่ฉันง่วงมากอะ ขอกลับก่อนแล้วกัน"
เมื่อฉันพูดจบ ฉันก็เดินหันหลังพร้อมจะกลับบ้านทันที
"อ้อ! ไผ่...จะมาบ้านฉันก็มาได้นะ"
ฉันพูดอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนจะเดินออกมาจริงๆ เมื่อกี้เหมือนฉันจะเห็นรังสีโลลิแหะ
คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง.... กลับบ้านดีกว่า

ฉันเดินกลับบ้านมาอย่างยากลำบาก ตอนที่ต่ายให้เบอร์โทรเอาไว้ ฉันก็ขอลอก
เบอร์โทรต่อจากไผ่มาแล้ว ตอนนี้จะเป็นยังไงก็ช่างเหอะ...
"กลับมาแล้ว"
ฉันพูดขึ้นอย่างติดเป็นนิสัย
"หาว~ กลับมาแล้วเหรอ???"
เสียงผู้ชายวัย 15 พูดขึ้นพร้อมเสียงส้นเท้าที่ดังลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วย
"ไปทำอะไรมา... เปื้อนขนาดนี้??"
ผู้ชายคนนั้นยังคงพูดต่อ... และขยับขาแว่นของตัวเองด้วย
"ไปเล่นเกมส์มา..."
ฉันพูดแล้วมองหน้าพี่ชายตัวเองหน่อยๆ
"วันนี้ไม่ได้เอาสาวมานอนด้วยเหรอ??"
ฉันถาม พี่ชายฉันส่ายหน้าน้อยๆ บร๊ะ!! หน้าด้านจริงๆพี่ใครวะ!!
"ช่างเถอะๆ รีบไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวพื้นบ้านสกปรก..."
พอพี่ฉันพูดจบก็ไล่ฉันไปทันที... แอบกรี๊ดนะเว้ย!! ฉันสะบัดหน้าไปอีกทางก่อน
จะเดินไปอาบน้ำ....

ตอนนี้.... ตีหนึ่งกว่าๆแล้ว...
"นี่ๆอลิส.... ฉันทิ้งพวกไผ่ไว้แบบนั้นจะดีเหรอเนี่ย??"
ฉันถามยูสตัวเอง แอบเป็นห่วงพวกนั้นไม่ได้แหะ ที่ฉันทิ้งพวกเธอมาแบบนี้...
"พวกนั้นต้องรอดแน่นอนคะคุณฮิเดโกะ ตอนนี้คุณน่าจะนอนหลับได้แล้วนะคะ"
อลิสพูดก่อนจะเงียบไป
"มีคนมาคะ"
แล้วอลิสก็หายไป ... ถ้าให้เดาต้องเป็นน้องชายฉันแน่ๆเลย... ต้องมาถามว่าพี่ไป
ไหนมา หรือไม่ก็ให้เล่านิทานก่อนนอนให้ฟัง...
"เปิดประตูให้พี่ทีสิ!!!"
ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ!! ร้อยวันพันปีสี่ชาติพี่ชายฉันไม่เคยมาหาฉันที่ห้องเลย
วันนี้คงเกิดอะไรแปลกๆขึ้นแน่นอน!! ฉันรีบลุกไปเปิดประตูให้พี่ทันที
"เกมที่เราเล่นน่ะ... มี 3 ชีวิตใช่ไหม??"
ฉันเบิกตากว้างอีกรอบหนึ่ง ก่อนจะมองกระดาษในมือพี่
"พี่ถาม ใช่ไหม??????"
ฉันรีบพยักหน้ารัวๆอย่างคนตกใจ พี่ชายฉันพ่นหายใจออกมาเล็กน้อย
"เข้าไปพัวพันกับเกมบ้าๆอะไรอีกล่ะ?? เล่ารายละเอียดมาสิ!!!"
ฉันผงะเล็กน้อยก่อนจะเล่าถึงข้อมูลเท่าที่ฉันรู้เอาไว้... ตั้งแต่เล่นเกมมาฉันยังไม่
เคยไปอ่านอะไรในเว็บหารูปนั่นเลยนะนั่น ไม่รู้มีอะไรอีกไหม... ช่างเหอะ...!!
ฉันก็จะเล่าเท่าที่รู้ให้พี่ฟังเนี่ยแหละ เมื่อเล่าจบพี่ชายของฉันถึงกับคิ้วพันกันเลยอะ
"พี่ไม่อยากให้แกอยู่ที่นี่แล้ว... หนีออกนอกเมืองซะ!!"
ฉันเบิกตากว้างจนแทบทะลุออกมานอกเบ้า พี่ชายฉันนึกบ้าอะไรขึ้นมาอีกวะเนี่ย!!
"ถ้าแกอยู่นี่ต่อไป... แกตายแน่ๆ!!"
ฉันเงียบไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำพูดนั่น....
"พี่ดูถูกผู้หญิงอีกแล้ว.... ทำไมพี่คิดว่าหนูอ่อนแอขนาดนั้น??"
ฉันถามเสียงเบา พี่ชายฉันทำท่าคิดนิดหน่อยก่อนตอบ
"แกยังเด็กอยู่นะ"
ฉันขมวดคิ้วพันกัน บร๊ะ! 12ขวบเนี่ยนะเด็ก!! ฉันมีบัตรประชาชนแล้วนะเฮ้ย!!
"เออๆ พี่จะคิดว่าฉันเด็ก ฉันผู้ใหญ่ก็เรื่องของพี่เหอะ... แต่ฉันจะไม่ไปไหนแน่ๆ
ฉันจะเล่นเกมส์นี้จนกว่าจะตายไปข้างหนึ่ง!!"
ฉันพูดขึ้น ทำให้ไอ้พี่บ้านี่ขมวดคิ้วอีกครั้ง
"ความฝันแกคืออะไร??"
ฉันนิ่งไปสักพัก ... มองหน้าไอ้พี่บ้าตรงหน้าให้เห็นกันจนทะลุไปเลย!!
"ฉัน... อยากให้สเปนกับอเมริกามาเป็นแฟนฉัน =O="
ฉันพูดโกหกไปก่อน เพราะเดี๋ยวมันจะไม่มันส์... และความฝันของฉันมันคงทำให้
พี่ชายฉันเครียดน่าดู...
"แกอย่ามาเล่นได้ไหมเนี่ย????"
พี่ชายฉันขึ้นเสียงกว่าเดิม ฉันเลิกคิ้วข้างหนึ่งส่งไปให้พี่ชายตรงหน้า
"พี่เชื่อใจฉัน และคิดว่าฉันจะรอดไปได้ก็พอแล้ว..."
เมื่อฉันพูดจบ พี่ชายฉันก็นิ่งไป... อีกและ...นิ่งอยู่ได้ = =* ก่อนที่จะพยักหน้า
แล้วเดินออกจากห้องฉันไป... อะไรของมันฟะ??
"โกหกไปแบบนี้จะไม่เป็นไรแน่เหรอคะ??"
อลิสพูดขึ้นเมื่อพี่ชายฉันเดินออกจากห้องไปแล้ว
"เอาน่าๆ ถ้าฉันบอกความฝันแท้จริงของฉันไปพี่ชายฉันได้ตายแน่ๆเลย หะๆ"
".....นอนเถอะคะ...คุณฮิเดโกะ"
อลิสมองหน้าฉันนิดๆแล้วพูด
"อ๊ะ!! อลิส...ฉันจะเล่านิทานก่อนนอนให้เธอฟังนะ คือแบบน้องชายฉันไม่ยอมฟัง
อะ... ฉันก็อยากเล่าไม่รู้จะไปเล่าให้ใครฟัง"
"คะ... เล่ามาเลยคะ


[[ตรงนี้ข้ามๆไปเหอะ เขียนเอาไว้เล่าให้พี่ชายฟัง /ฮา]]
[[นี่เป็นนิทานกริมม์โหดนะเออ เรื่องหนูน้อยหมวกแดง]]
"มันมี 3 แบบนะ.... แบบแรกก็... หนูน้อยหมวกแดงเบื่อมากที่คุณยายของเธอ
ชอบป่วยอยู่บ่อยๆ เธอก็เลยไปหลอกใช้หมาป่าให้มากินคุณยายของเธอ เมื่อหมา
ป่ากินเสร็จ ด้วยความที่มันกินรีบร้อนกลัวนายพรานมาเห็นกระดูกของคุณยายจึง
ติดคอมัน จะตายไม่ตายแหล่ หนูน้อยหมวกแดงเห็นแล้วโมโหที่หมาป่าทำอะไรชัก
ช้า เลยฉีกเนื้อหมาป่ามานั่งกิน ผ้าคลุมสีขาวของเธอจึงเปื้อนเลือดกลายเป็นสีแดง
แบบที่สองนะ หนูน้อยหมวกขาวโดนนายพรานข่มขื่นเข้า และมัดเธอเอาไว้กับ
ต้นไม้ หมาป่าฝูงหนึ่งผ่านมาเจอเข้า เลยรุมฉีกเนื้อเธอกินอย่างโหดร้าย ผ้าคลุมสี
ขาวของเธอเลยเปื้อนเลือดตัวเองกลายเป็นสีแดง
แบบสุดท้ายอันนี้โหดนิดๆ ก็คือหนูน้อยหมวกขาวไปบ้านคุณยายแล้วเจอหมา
ป่ากำลังกินคุณยายอยู่ มันหันมาเห็นเธอเลยบังคับให้เธอแก้ผ้าแล้วเต้นระบำให้มัน
ดู หนูน้อยหมวกขาวเต้นไปเรื่อยๆจนหมาป่ากินคุณยายเสร็จ มันก็....เอิ่ม...ทำ
เรื่องติดเรทกับหนูน้อยหมวกขาว เสร็จแล้วก็กินเธอต่อจนเลือดของเธอเปื้อนไป
ทั้งชุดกลายเป็นหนูน้อยหมวกแดง...."
"โหดชะมัดเลย"
อลิสบ่น ก่อนจะมองหน้าฉัน
"ทำไมถึงเล่าเรื่องหนูน้อยหมวกแดงล่ะคะ??"
"พี่ชายฉันชอบน่ะ...."
"ดูเหมือนคุณฮิเดโกะจะชอบพี่ชายมากนะคะ"
อลิสพูด... ดูเหมือนเธอจะปล่อยรังสียันเดเระออกมาอีกแล้ว TT^TT
"ก็พี่ชายฉันนี่จ๊ะ.... บ้านฉันก็มีกันแค่ฉัน พี่แล้วก็น้องชายแค่นี้เองนี่"
อลิสพยักหน้างึมงำ ก่อนหล่อนจะหาวออกมาฟอดใหญ่ แล้วตาปรือหลับลงไป ฉัน
ก็ต้องหลับบ้างแล้วล่ะ... อ้อ! ที่ฉันบอกมีสามคนน่ะ สามคนจริงๆนะ พ่อแม่ฉันไม่นับหรอกพวกท่าน
ไม่ได้มาดูแลฉันตลอด เรียกได้ว่านานๆทีเห็นหน้าเลยล่ะ พอตื่นมาเจอแค่เงินวางไว้ให้ที่โต๊ะก่อนจะ
พบเพียงแค่ความว่างเปล่าและต้องดูแลกันเองก็เท่านั้นแหละ

หวังว่ายัยพวกนั้นจะไม่เป็นอะไรกันนะ??

+++++++++++++++++++++++++++

สุขสันต์วันฮัลโลวีนค่า!!~
LazyRabbit สมาชิก
· #231
เอาละ มาแต่งบ้างดีกว่า
วันนี้เปลี่ยนมุมมองเป็นมุมของอิจิบ้างละ!
ขอตัวย้อนไปช่วงกระต่ายกับอิจิคุยกันละกัน

---
อิจิ
---

"ขึ้นมาแล้ว" เสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตู
มันง่ายมากที่เดาว่าใคร เพราะทั้งบ้านนี้มีเด็กผู้หญิงคนเดียว
ยัยนั่นเดินมานั่งที่เตียง ส่วนฉันก็หันละจากจอคอมของตัวเอง
"ไง จะให้เล่าเรื่องอะไรก่อนละ?" ยัยนั่นถาม
"เธอรู้ว่าเธอต้องพูดอะไรให้ท่านฟัง" ฉันกอดอกและขมวดคิ้ว
และตอนนั้นเรื่องเล่าอันยาวนานก็เริ่มขึ้น

"เพราะงั้นเกมนี้น่ะอันตรายมาก แต่ฉันจะไม่เตือนนายหรอกนะ อยากไปตายข้างนอกก็เชิญ"
โอ้ นี่คือสิ่งที่น้องสาวพูดกับพี่ชายแท้ๆของตัวเองรึเนี่ย
"งั้น ลองเล่าเรื่องตั้งแต่เธอได้เข็มกลัดมาหน่อยสิ" ฉันรีเควสไป และเธอก็เล่ากลับมา...
ฉันถึงได้รู้ว่ายัยนี่กำลังใช้แรงงานเจ้าไอคนที่นอนแผ่ข้างล่างนั่น
และดูถ้ายัยนี่จะไม่สำนึกถึงความช่วยเหลือซะด้วย... แต่ก็สมเป็นยัยนี่
ถ้าแค่เปิดกระโปรงเด็กผู้หญิงแล้วต้องมาเป็นทาสยัยนี่ ขอไม่เล่นเกมนี้ตั้งแต่แรกดีว่า
จะว่าไป พอมาพิจารณาเอาจริงๆ ช่วงนี้พวกเพื่อนๆข้างนอกของฉันก็หายตัวไปกันเยอะเลย
และดูเหมือนบางคนจะหายสาบสูญเหมือนกับตายไปแล้วยังไงอย่างนั้นด้วย
และมีไม่น้อยที่บอกว่ากำลังเล่นเกมนี้ก่อนหายตัวไปด้วย... ยิ่งมาฟังเรื่องจากปากยัยนี่
มันยิ่งเข้าที่เข้าทาง รางวัลของเกมนี้มันก็น่าล่อใจจริงๆแหละ
"ถึงตอนนี้ฉันจะมีเรื่องกับไอคนที่อยู่ชั้นล่าง แต่ฉันก็ไม่อยากได้ความช่วยเหลือจากนายอยู่ดี"
น๊าน ไล่หน้าตาเฉย ชะเห้ย แล้วเอาแท็บแล๊บตูไปเล่นตั้งแต่เมื่อหร่ายยยยย

อ่า ฉันเกลียดยัยนี่ชะมัด...
"เสร็จธุระแล้วฉันลงไปละ" ยัยนั้นวางแท็บแล๊บและลุกขึ้น
"เดี๋ยว" ฉันพูดเสียงดังเหมือนสั่ง ยัยนั้นหันมาแบบหงุดหงิด
"ท่านอยากเล่นเกมนี้"
"...ฉันบอกแล้วนะว่าไม่รับประกันใดๆทั้งสิ้น" อีกฝ่ายขมวดคิ้วให้ แ
"งั้นท่านจะร่วมมือกับเธอแทนการทำประกันละกัน"
"จะช่วยเรอะ คิดดีแล้วรึไง" เธอทำท่าทางเหมือนนั้นคือคำพูดที่แย่ที่สุดสำหรับเวลานี้
"เมื่อท่านพูดคำไหนก็คือคำนั้น" ฉันยื่นคำขาด
ดูเหมือนบทสนทนานี้จะยืดไปอีกซักหน่อย

รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่หน้าคอมอีกครั้ง
เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ฉันลงไปข้างล่างกับยัยเด็กบ้านี่นา?
ใช่ ฉันจะไปคุยกับเจ้า- ฮึก!!
จู่ๆมันก็เจ็บแปล๊บที่หัวใจ เหมือนกับว่า...มันหยุดเต้น!?
ไม่นะ! ไม่! ฉันกำลังจะตาย??? ตายที่หน้าคอมพิวเตอร์บ้าๆนี่?
ฉันยังไม่ได้ทำอะไรตั้งหลายอย่าง อย่างน้อยก็ยังไม่ได้เข้าร่วมเกมนั้นเลย
ใช่ ฉันยังมีฝันอยู่ ฉัน ต้อง ไม่ ตาย .......................

พอลืมตาขึ้นมาอีกที ก็กลับมาที่ห้องโถงชั้นล่างอีกครั้ง
อ่ะ นึกออกแล้ว เจ้าmaid guyบอกว่าทดสอบอะไรซักอย่าง
ฉันมองไอเพลย์เยอร์สองคนนี่คุยกันนิดนึงก่อนmaid guyจะหันมาถามยืนยันความตั้งใจ
ฉันพูดขัดความเก๊กของหมอนั่น "นายพูดอย่างกับนายเคยเจอความตายมาแล้วแนะ"
คำตอบของหมอนั่นคือการโชว์ฺแผลให้ดู พูดอะไรนิดหน่อย ยื่นเข็มกลัดออกมา
"นายยังอยากจะร่วมมืออีกหรือไม่"

ฉัน... ครุ่นคิด นิดหน่อย ตอนที่จะตัดสินใจ อยู่ดีๆยัยเด็กบ้าก็มาขัด
"นี่เ้มื่อไหร่นายจะเลิกใช้กำลังกับความรู้สึกส่วนตัวซะทียะ!?"
เธอโมโหได้ที่ หมอนั่นต้องไม่รู้แน่ๆว่ายิ่งทำตัวแบบนี้ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด
"ฟังนะ ก่อนอื่น ฉันขอบอกว่าต่อให้มีคอมที่เทพขนาดนั้น
ฉันก็นอนยันว่าฉันจะเล่นเกมแฟลชกระจอกๆอย่างบนNewgroundsต่อไป"
ยัยนั้นเริ่มพูดเสียงดังขึ้นและโมโหมากขึ้น นั้นดู...น่ากลัว
"และสอง ไออิจิมันไม่ไ่ด้มาช่วยโลกหรือมาฆ่าใครแบบนาย
แต่มันอยากเล่นเกมเพื่อทำให้ฝันของตัวเองเป็นจริง เหมือนฉันและผู้เล่นคนอื่น
อย่ามาหยามว่าความฝันของคนอื่นมีค่าต่ำกว่าความตายจะได้มั้ย?"
นั่น...คือคำพูดที่โดนใจที่สุดที่ฉันเคยได้ยินจากยัยนี่
"สาม ถ้านายจะมาพูดเรื่องเกียรติกับเรื่องที่เข้าใกล้่ความตายที่สุดละก็...
ขอบอกเลยว่าตอนนี้นายกำลังทำตัวเป็นสิงโตให้ฉลามดู
นายคือสิงโตหวงอาณาเขต ส่วนฉันคือฉลามที่ว่ายได้ทั่วโลก
ถ้าเอาเถียงเรื่องเขตแดนละก็ 3วันก็ไมไ่ด้คำตอบที่ลงตัว
เพราะประสบการณ์เราต่างกัน ส่วนต่างยังไงละก็อีกเรื่อง
แต่หลักๆคือ นายมาพูดเรื่องนี้ให้ฉันฟังก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร หุบปากไปเหอะ"

และแล้วเธอก็ดูเหมือนรำคาญmaid guyมากจนทนไม่ได้ เดินขึ้นชั้นบนไป
ส่วนหนึ่งเพราะห้องนอนของเธออยู่ชั้นบน... เอ่อ แต่นี่ก็เหลือแค่ฉันกับmaid guyสินะ
ฉันมองหน้าเจ้าmaid guy หมอนั่นดูหน้าเหวอสุดๆเหมือนพึ่งฟังคำแถลงการ ศอฉ
"อ่า ขอโทษด้วยละกัน ช่วงนี้ยัยนี่ไม่ยอมกินยาตามหมอสั่ง"
นั่นทำให้maid guyทำหน้างงกว่าเดิม
"อ้าว เํธอไม่ได้บอกเหรอว่า... เอ่อ นั่นสินะ ใครมันจะบอก" ฉันเกือบหลุดปากเรื่องแย่ๆไป
"หมายความว่าไงกันแน่?" เจ้าัน่นเปลีย่นสีหน้าเป็นอยากรู้อยากเห็น
ฉันถอนหายใจ สงสัยพันธุกรรมปากพาซวยจากพ่อทำให้ฉันต้องพูดเรื่องยากๆอยู่เรื่อยๆ
ฉันเดินไปนั่งโซฟา แล้วทำท่าทางบอกให้maid guyมานั่งพูดคุยกันดีๆ
"เอาง่ายๆละกัน พ่อกับแม่คิดว่าพวกเรามันบ้าที่นั่งอยู่หน้าคอมได้ทั้งวันทั้งคืน
จึงส่งไปหาจิตแพทย์ ผลลัพธ์คือ พวกเราสองคนแอบมีอาการจิตเล็กน้อย
เราต้องไปหาหมอทุกอาทิตย์ และต้องกินยาควบคุมอารมณ์ตามหมอสั่งมา2ปีแล้ว
และทุกอย่างไม่ดีขึ้น อย่างน้อยก็ในสายตาของพ่อกับแม่" ฉันเริ่มเล่าแบบไม่รู้จะเรียบเรียงยังไงดี
"พวกเราหมดความอดทนตั้งแต่เกือบครบปีแรก
ปัจจุบันยัยนั้นยังไปหาหมอดีก็จริง แต่ไม่ยอมกินยาเพราะเธอรำคาญ"
"แล้วนายละ?" เจ้าmaid guyถาม
"อ๋อ ฉันกินยาคุมอารมณ์หมดนะ แต่ฉันโดดหาหมออาทิตย์เว้นอาทิตย์"
ฉันเห็นmaid guyทำท่าทางเหมือนกับว่า กะไว้แล้วเชียว
"รึก็คือ... ฉันกับยัยนั้นอาจจะกำลังจะเป็นบ้าในเร็วๆนี้
ถ้านายคือคนที่เข้าใกล้ความตายที่สุด เราสองคนคงเข้าใกล้ความบ้าคลั่งที่สุด"
"ข้าว่า... ไม่นะ? พวกนายก็ดูปกติดี?" นัั้นเป็นคำพูดที่น่าขำ ไม่สิ ฉันขำไปแล้วนิดหน่อย
"ไม่มีคำว่าปกติในสมุดของพวกเรา จำไว้
พวกเราน่ะอารมณ์เปลี่ยนไวยังกับเป็นคนละคนกัน"
ฉันแอ่นตัวนอนบนโซฟา

"อ่อ แล้วก็ต้องขอบคุณนายนิดหน่อย" ฉันพูด
"เรื่อง?" เจ้านั้นถามกลับ
"เพราะนายทำให้ฉันเห็นว่าตัวเองน่าสมเพชโคตรๆ
และฉันอยากเข้าร่วมเกมนี้โคตรๆเหมือนกัน" ฉันแสยะยิ้มออกมา
เข็มกลัด3อันถูกยื่นมาให้
"ฮิๆ การได้ทำตามฝันในวิธีแปลกๆนี่น่าสนใจดีจัง"
ฉันคว้าเข็มกลัดสามอันนั้น และเข้าสู่เกมโดยสมบรูณ์
ex0 ผู้สนับสนุน
· #232
ผมตื่นขึ้นมาประมาณตี5ก็ไม่พบtankแล้ว

Day1 5:14 am โรงแรม(จิ้งหรีด)
ผมเดินลงมาจากห้องและได้พบกับศพของกระเทยควาย(ในสภาพหัวแตก)ที่ผมทิ้งเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
"ท่าทางเรามือหนักไปหน่อยแฮะ"ผมพูดกับตัวเอง

หลังจากจัดการกับศพ(เผาทิ้งละกัน)แล้วผมก็เดินออกมาจากโรงแรม(จิ้งหรีด)
ที่สำคัญก็คือผมได้เข็มกลัดอันที่3มาจากศพกระเทยซะด้วย ทำบาปมาด้วยอะไรเนี่ยเรา

"ว่าไงแอกซ์(ex)"เสียงหนึ่งพูดขึ้นมา
ผมเหลือบไปเห็นนกอินทรีตัวหนึ่ง
"นายเป็นใคร"ผมพูดกับนกอินทรีตัวนั้น"....."
"ไม่น่า...นกจะพูดได้ไงกัน"
"ข้าคือยูสของเจ้า"เจ้านกพูดขึ้นมาด้วยเสียงของดาร์ธเวเดอร์(มันดัดเสียงได้วุ้ย!)
บร๊ะเจ้าHช่วย!นกพูดได้!
"ยูส อะไรล่ะ?"ผมพูด
"ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีเอาเป็นว่า....."เจ้านกเริ่มพูด
"....เอาเป็นว่าชั้นเป็นตัวแทนและผู้ติดตามนายละกันนะ"

"เอาง่ายๆงี้เลยเหรอ!"ผมบ่นในใจ
"อธิบายมามันเกิดอะไรขึ้น!"ผมผพูดออกมา
"ข้าคือยูสของเจ้า ยูสเป็นตัวตนบนเน็ทของเจ้า โดย1คนจะมีได้หลายยูส พวกเราจะปรากฏตัวขึ้นถ้ารวบรวมเข็มกลัดได้มากๆ............"เจ้านกเริ่มพ่นเรื่องชวนน่าเบื่อออกมา
โปรดติดตามตอนต่อไป
---------------------------------
ทริค ออร์ ทรีท!
สุขสันต์วันปล่อยผี~
pai_pai สมาชิก
· #233
" เฮ้ออ!!!ให้ตายสิยัยบ้าเอ้ยย!!!!" ชั้นบ่นเเบบหัวเสีย วานะก็เข้ามาปลอบชั้น
" น่า น่า ใจเย็นเถอะนะ "
" อืม.."ชั้นยิ้มให้วานะ
"นี่วานะเราไปบ้านฮิเดโกะกันเถอะ"
" เอ๋" วานะอุทานตกใจเล็กน้อยเเต่ชั้นไม่สนรีบดึงเธอมาเเล้วพาไปบ้านฮิเดโกะ ในที่สุดชั้นก็ถึงบ้านฮิเดโกะ
" เนโกะออกมาสิ ชั้นมีงานให้เธอทํานะ"
"ค่ะ~"เนโกะออกมาเเล้วยิ้มให้ชั้น
" เขาร่างชั้นเเปปสิ"
" ได้ค่ะ นายท่าน เนี้ยว" เนโกะเข้าร่างชั้นดวงตาของชั้นสีเเดงฉานมีหูเเมวหางเเมวออกมา เนโกะปืนไประเบียงบ้านฮิเดโกะ
" ขอโทษ~นะ~ค่ะ~" ยูสของชั้นพูดเสียงหลอนเเล้วเเหงมประตูหน้าต่าง ฮิเดโกะเห็นดังนั้นทําหน้าตกใจเเบบสุดสุด
" เธอเข้ามาได้ไงนะ"
" ดิชั้นปืนขึ้นมาตามคําสั้งของนายท่าน"เเล้วพอเนโกะพูดจบเธอก็ออกจากร่างของชั้น
" คิคิ ชั้นให้เธอทําเองนะ" วานะที่ยืนอยู่ระเบียงบ้านก็ออกมาเเล้วเข้ามาในบ้าน
" ขอโทษนะจ๊ะ"
" อะ...อืม"
" นี่...ฮิเดวานะ"ฮิเดโกะเเละวานะหันมามองชั้น
" ที่พวกเราเคยพูดว่าที่เก็บเข็มขัดครบนะพวกเราจะฆ่ากันเองนะ ชั้นว่าเราเลิกดีกว่านะ ก็พวกเราเป็นเพื่อนกันนี่!!!" วานะเเละฮิเดโกะยิ้มให้ชั้น
" อืม!!!!!"
" นี่เธอชื่ออะไรนะเนี้ยวว~"ยูสของชั้นถามยูสของฮิเดโกะ
" ชื่ออะไรอลิสค่ะ"
" ชั้นชื่อ เนโกะ เรามาเป็นเพื่อนกันนะ!!!"
" ค่ะ " ยูสของฮิเดโกะยิ้มให้ยูสของชั้น หลังจากที่ที่พวกเขาเป็เพื่อนกันพวก2คนนั้นก็เล่นกันมันส์เลย(ฮา)หลังจากนั้นชั้นกับวานะก็พักอยู่ที่บ้านฮิเดโกะ
maid guy สมาชิก
· #234
หลังจากที่ข้ามอบเข็มกลัดให้ ข้าก็เปิดเสื้อคลุมเพื่อให้หมอนั่นได้ดูปืนที่ข้าเก็บไว้โดยมีปืน.22 MP5 และลูกระเบิด
"หากนายอยากรอดนายก็พกติดตัวบ้าง จะเอาหรือไม่แล้วแต่นาย เพราะตอนนี้ข้ารู้สึกว่าเริ่มมีตัวอันตรายมาร่วมเล่นเกมมากขึ้นแล้ว"
"งั้นฉันเอาแต่ปืนพกกับระเบิดนิดหน่อยละกัน แค่นี้คพอใช้ป้องกันตัวได้นะ แล้วนายนี่เป็นพวกใช้ความรุนแรงจริงๆอย่างที่น้องฉันบอกเลยนะ"อิจิพูดกับข้า
"ก็ฉันเป็นแบบนี้ก่อนที่จะไดแผลที่คอน่ะสิ"ข้าพูโก่อนที่จะเดินออกไปข้างนอก
"นี่นายจะไปไหนกัน"
"ข้าจะกลับไปที่ซ่อนของข้าเพื่อเตรียมศึกในครั้งต่อไปน่ะสิ"
"แล้วฉันจะติดต่อนายได้ยังไงกัน"
"น้องของนายรู้วิธีและที่อยู่ของข้า แต่ฝากบอกน้องของนายหน่อยว่าข้าจะวางกับดักที่อันตรายกว่าที่เคยวางไว้ที่ทางเข้าทุกทาง และหากมีอะไรเพิ่มเติมข้าจะติดต่อกลับอีกที"และข้าก็กระโจนออกไปในยามค่ำคืน

"ลิลี่ ออกมาได้แล้วสินะ"หลังจากที่ข้าพูดปุ๊บ ลิลี่ออกมาจากตาซ้ายทันที ตอนนี้ตาซ้ายคงกลับมาเป็นสีน้ำตาลเข้มแล้ว
"มีอะไรหรือคะ"
"ข้าขอเดานะ หากคุโรงาชินั้นเป็นยูสที่ชั่วร้ายและมีพลังสูงเมื่อสิงร่างข้า ส่วนเธอนั้นคงจะตรงกันข้ามสินะ"
"ค่ะ ท่านเดาได้ถูกต้อง ดิฉันเร็วกว่าพี่ราวสามเท่าเมื่อสิงร่างค่ะ"
"งั้นก็ดี ช่วยพากลับที่ซ่อนของเราด่วน"
"ค่ะ"แล้วคราวนี้ข้าก็มองร่างกายของตัวเองล่องลอยไปตามหลังคาบ้านต่างๆเพื่อกลับไปยังที่ซ่อน
เมื่อถึงที่ซ่อน ข้าก็จัดการวางกับดักทั่วทุกทางเข้าออก ซึ่งอย่างน้อยหากโดนแค่โดนเชือกพันทั่วร่าง แต่หากโชคร้ายก็ไม่เหลือแม้แต่ซาก และมีทางเดียวเท่านั้นและข้ารู้ทางเพียงคนเดียวด้วย เมื่อข้าจัดเตรียมปืนไรเฟิลอยู่นั้นข้าได้ยินเสียงคนแก่ๆดังข้างหลังว่า"ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะแก"
ข้าหันไปพร้อมชี้ปืนM4ที่ต้นเสียงข้าเห็นตาแก่ที่หน้าตาคล้ายกับคนที่ให้เข็มกลัดข้าในตอนแรก

"ชั้นได้ยินมาว่าแกน่ะเสียชีวิตที่ได้ไปเสียหนึ่งชีวิตสินะ"เจ้าตาแก่นั้นพูดขึ้น ข้า็ได้แต่ทักว่า "ต้องการอะไร"
"ก็แกมีเข็มกลัดตั้งหลายสิบอันมิใช่หรือไงกัน ที่ซ่อนอยู่ตรงนั้นไงกัน"ตาแก่นั่นชีไปที่กล่องที่สุมกันอยู่รวมกับคลังกระสูน
"ถึงแม้จะมีเยอะ แต่ข้าก็ยังไม่มอบเพื่อให้หรอก เพราะเกือบทั้งหมดนั้นยูสของข้าได้มาต่างหาก"
"แต่ก็ถือว่าเป็นฝีมือของแกไม่ใช่เหรอไง" เพาะยูสนั้นก็เหมือนกับเจ้านายแหละน่า"

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นที่ข้าโดนคุโรงาชิสิงร่างอยู่ ตาแก่นั้นโผล่มาตอนที่ล่าได้ราว15อัน มันจึงมอบให้สิบอันเพื่อแลกกับชีวิตที่สี่ และตาแก่ก็ทิ้งท่้ายว่า"แล้วข้าจะกลับมาอกี คงไม่นานหรอก

"เออ ก็ได้ งันเอาไป20อันก่อน ที่เหลือข้าคิดว่ายังไม่ต้อง"ข้าเก็บอีกเกือบ30อันเข้าที่กล่องเดิม
"งั้นเอาไปสองชีวิตสินะ นายจะได้เลย"
"ใครบอกว่าข้าต้องการล่ะ"
"อ่าว แล้วแกจะเอามาให้ทำไมในเมื่อแกไม่อยากได้กัน"
"ที่ข้ามอบให้คือpiyoaaaต่างหาก"คำพูดของข้าทำให้ตาแก่นั้นชะงักชั่วครวก่อนหัวเราะออกมา
"นี่แกจะมอบให้งั้นหรือ แกสติดีหรือเปล่าวะหา"
"ที่มอบให้เพราะยูสของข้าต้องการสู้กับยูสของยัยนั่นต่างหากเล่า เอาแบบถึงตายเลย"
"หึหึหึ จิตใจคนเรานั้นยากที่จะหยั่งถึงจริงๆ งั้นเดี๋ยจะให้เล่นเกมหน่อยละกัน"ตาแก่นั่นยื่นมือมา"ขอปืนลูกโม่แกหน่อย"
ข้ายื่นปืนลูกโม่ให้ ตาแก่นั้นถอดกระสูนออกแล้วบรรจุหนึ่งนัดในรังเพลิงแล้วหมุนลูกโม่แล้วยื่นให้แก่ข้าพร้อมพูดว่า"แกครู้สินะว่ากติกาเป็นอย่างไร ถ้าแกชนะ ฉันจะเพิ่มชีวิตให้1 แต่ถ้าแพ้แกจะเสียไป1และฉันจะริบเข็มกลัดเกือบทั้งหมดแล้วเหลือแค่สามอันให้แก"
"ตกลง"ข้าหยิบปืนแล้วยิงที่ขมับก่อน
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ไม่ลังเลเลยนะ"ตาแกก็หยิงเหมือนกัน
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"แกเองก็เหมือนกันแหละตาแก่"ข้าหยิบมายิงเป็นครั้งที่สาม
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นและตาแกก็หยิมปืนมายิงที่ขมับตัวเอง
ไม่มีอะไรเกิดขึน
"เหลือแค่50ต่อ50แล้วนะ แกจะ..."
ข้าหยิบปืนมาแล้วยิงทันที
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"คราวนี้แกส่งปื....."ข้าหันปืนไปที่ตาแก่นั้นและ
ปัง!

"นี่แกเล่นบ้าอะไรของแก"ตาแก่นั่้นมองที่ข้าที่ยิงกำแพงด้านหลัง
"ก็ข้าเปลี่ยนใจไม่อยากให้แกต้องมาตายต่อหน้าข้านี่น่า"
"แกนี่สุดยอดกว่าทุกคนที่ข้าเจอเลยแฮะ ก็ได้ ข้าให้แกอีกสองชีวิตเลยเพราะข้าชอบแกมากเลยนะ"
ตาแก่พูดขึ้นพร้อมกับแตะมือข้า นี่เป็นการเพิ่มชีวิตนั่นเอง
"แล้วเจอกันใหม่"ตาแก่นั้นก็กระโดดจากชั้นสามแล้วหายไป ช่างเป็นตาแก่ที่ก่อปัญหาให้แก่ข้าเลยเว้ย
"เอาละ ต่อไปก็"ข้าหยิบPSG-1และBarrett M82A1ออกมาจากคลังปืน สมกับเป็นร่านของเจ้าพ่อเลยเว้ย และข้าก็ตั้งป้อมคอยซุ่มอยู่แล้วมองผ่านเลนส์
--------------------------------------------
ตอนนี้มุขเริ่มตันประกอบกับไม่มีเวลา
หากpiyotaaaaaอยากให้ช่วยก็ให้ใช้การซุ่มยิงได้เลย แต่หากอ่านแล้วเห็นใครทำเทพเกินหน้าเกินตาเช่น แบกM37กับM79เดินไปมาทั้งๆที่M37นั้นใช้เดินไปเดินมาไม่ได้ ต้องใช้อย่างน้อยสองคนจะส่องให้ดู(ว่าไปนั่น)
ปล.ช่วงนี้ติดงานตอนกลางวัน ตอนกลางคืนแล้วแต่อารมณ์
vana-chan สมาชิก
· #235
รูปแบบการจบเกมคงได้เหมือนหนังคาเมนไรเดอร์ริวคิแน่เลย
แต่นั้นไม่ใช่ประเด็น= w="
เอาละจะเริ่มละนะ
------------------------------
ฉันอยู่บ้านของฮิเดะจังที่กลายเป็น"ฐานทับ?"ของเรา
ฉันที่พึงอายุ18ปีไม่นานนั้นก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีเด็กสองคนนี่ก็เป็นพวกเสพวายซักด้วย
ฉันเองก็ไม่แน่ใจโดยด้วยซ้ำว่าเด็กพวกนี่จะรู้ไมนะว่าฉันอายุห่างกันพอตัวแต่ก็ชังเถอะตามน้ำไปละกัน
แต่ที่คาใจก็คงเรืองคนอีก3คนที่เป็นพวก?นั้นละเลซี่จัง(กระต่ายขี้เกรียดเนีย)
ทำอะไรที่ทำให้ฉันอึ้งเลยที่เดียวคุณเมดกายเองก็เหมือกันที่ทำตัวเหมือนกับว่า
ฉันไม่เป็นไรพวกเธอปลอดภัยก็ดีอะไรทำนองนี้(ส่วนปิโยะจังไม่นามีปัญหาอะไร)

"มีสิทำไมจะไม่มี"E2พูดกับฉันทางโทรจิต

หมายความว่าไง

"ยูสปิโยะเนียไม่ธรรมดาเลยคงลำบากน่าดู"

ทำไมเธอถึงรู้ละ?

"ยังจำได้ไมว่ายูสของแต่ละคนนะทีความสามารถพิเศษที่ต่างกันอออกไปนะ"

อืมจำได้สิแล้วไงละ

"ความสามารถของฉันคือการคุ้มจิตใจและกายนะและยังดูเรืองที่เกิดขึ้นของ
แต่ละคนที่ผ่านมาไม่นานได้ด้วยนะ"

เพราะแบบนี้เลยไม่มียูสตัวอื้นๆอีกเลยเพราะเธอหรือ

"ใช่ฉันไล่พวกมันเองมันไว้ใจไม่ได้นะ"

อืมยังงี่นี้เอง

"ฉันจะบอกให้นะว่าทำไม2คนนั้นถึงมีพฤติกรรมแบบนั้นให้เอาไม"

ได้สิว่ามา

หลังจากนั้นE2ก็เล่าเรืองที่ควรรู้ให้กับฉัน
ฉันคิดว่าE2นี้จำเป็นต่อฉันมากจิงๆฉันที่เป็นอยู่นั้นถ้าไม่มีมันหลังจากนี้ฉันคงไม่รอดแน่

อ๊ะฉันลืมกินยาตอนเย็นวุ๊ย

"ฮิเดะจังไปเอาน้ำได้จากไหนหรือฉันหหิวน้ำนะ"

"อ้ออยู่ตู้เย็นข้างล่างนะเดียวหยิบให้...."

"ไม่ต้องหรอฉันไปเอง"

แล้วฉันก็เดินลงไปเอาน้ำและแอบกินยาไม่ให้ใครรู้ถ้าเด็กสองคนนั้นรู้ต้องไม่ดีเป็นแน่

(ยาที่กินนี้ไม่ใช่ยาบ้านะ = w=")

ฉันที่คลื่นสมองไม่ค่อยดีถึงจะมีคลื่นนิดหน่อยก็เถอะนะ = w="
และก็ยาอื้นที่เป็นอาหารเสริมแก้โลกภูมิแพ้อีก....
ใช่ฉันนะร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงอาจเป็นตัวถ่องได้แต่ถ้ามีE2อยู่ละก็ต้องไม่เป็นไรแน่

--------------------------------
piyoaaa ผ สมาชิก
· #236
ไปกันหมดแล้ว(ในเนื้อเรื่อง เจ้าอิจินี่เนื้อหอมนักเรอะ)... สุขสันต์วันปล่อยผีแล้วกันนะคะ

----------
ชั้นอยู่คนเดียวกับเหล่ายูสของชั้น พวกตัวตลกที่ยังเหลืออยู่เข้ามาคุกเข่าข้างๆบลูเบอรี่
"วันนี้ชั้นได้ออกมาบนโลกเป็นครั้งแรก ชั้นจะให้พรซักข้อสองข้อแล้วกัน" บลูเบอรี่หันมาทางชั้น "อยากได้อะไรงั้นเหรอ?"
"ให้พรนั่นกับ patcharawits และก็แฟนที่กำลังเดินมานั่นเถอะ ชั้นไม่อยากได้อะไร"
"แล้วเธอจะเล่นเกมนี้ทำไมถ้าเธอไม่อยากได้อะไร?"
"ก็มันสนุกดีนี่...รวมทั้งตอนที่คุณลุงคิดจะฆ่าชั้นด้วย ชั้นพบผู้คนที่มีหลายๆด้าน"
"เธอไม่มีความฝันอะไรงั้นเหรอ"
"ให้คนที่เค้ามีฝันเถอะ ชั้นชอบเป็นผู้ชมนะ"
maid guy สมาชิก
· #237
ระหว่างที่ข้ากำลังมองผ่านเลนส์ของBarrett M82A1นั้น ข้าเห็นpiyoaaaกำลังถูกเหล่าตัวตลกรุมล้อมอยู่ ข้าเห็นแล้วคิดว่าทำไมถึงไม่ชักปืนที่ให้ออกมาวะ เอ็ะ เหมือนยัยนั่นกำลังตกอยู่ในันตรายเลยเว้ย
"เอาละจะช่วยดีไหมหนอ"
"ไม่เห็นต้องถามมากเลย"เจ้าคุโรงาชิออกมาจากดวงตาของข้า และคราวนี้ลิลี่ก็ออกมาด้วย
"แปลกจริง คราวนี้ออกมาทั้งสองตนเลยแฮะ"
"เพราะความสามารถของพวกเรามากขึ้น จึงออกมาทั้งคู่ได้"ลิลี่พูด
"งั้นเอางี้ละกัน คุโรงาชิ แกไปเฝ้าระวังรอบๆที่ซ่อนหน่อยว่ามีคนบุกมาหรือไม่"
"ทำไมต้องให้ฉันไปด้วยฟระ"
"ก็เพราะข้ายังไม่ไว้ใจนายไงละ เพราะต่อจากนี้ข้าต้องการคนชี้เป้า และหากให้นายมาชี้นายคงบอกผิดให้ยิงpiyoaaaแหงๆ"
"พูดเหมือนรู้ทันเลยเว้ย"
"ส่วนลิลี่ คงรู้หน้าที่ดีนะ"
"ค่ะ ตอนนี้ลมไปทา่งซ้ายสอง ระยะ6กิโลเมตร"
"อืม" ข้าเริ่มเอานิ้วเข้าไกปืนทัทีหลังจากที่ลิลี่บอก
---------------------------------------------
หากpiyoaaaอยากให้ช่วยก็แต่งไปว่าMaid guyลั่นไกปืนให้ตัวตลก(ัวประกอบ)หัวหาย แต่ถ้าไม่ก็ปล่อยไป
piyoaaa ผ สมาชิก
· #238
ระหว่างที่ชั้นกำลังเอ็นจอยสุดขั้ว มองpatcharawitsกับยูสของเขาวิ่งมาพร้อมเข็มกลัดเพียบ
อยู่ดีๆปืนใครก็ไม่รู้ก็สอยตัวตลกตายไปตัวนึง เลือดกระฉูด
"ว๊าย ! ไม่นะ ฮันนี่(ชื่อของตัวตลก)" บลูเบอรี่ดูตกใจมาก piyoaaaเข้าไปอุ้มตัวบลูเบอรี่ไปซ่อน
"เธอต้องระวังตัวกว่านี้นะบลู โลกภายนอกมันคืออันตรายที่สัมผัสได้จริง ไม่ได้มีแต่คนดีๆหรอก"
"....." บลูเบอรี่มองไปทางเมดกายที่ยิงปืนมา

เพียงแค่มองไปเท่านั้น เนื่องจากอยู่มุมนี้จึงอธิบายยากไปซักหน่อย
ตึกกลายเป็นภาพดิจิตอล3มิติ นึกถึงภาพ3มิติที่ฉายอยู่เป็นรูปตึกนะ เห็นแต่สัมผัสไม่ได้
"เหวอ" เมดกายดิ่งพื้นทันที่ที่ตึกเปลี่ยนสภาพ คุโระได้ยินเสียงร้องแบบตกจากที่สูงของเมดกายเลยเข้าไปรับ
โล่งอกไปที คุโระน่ะล่ำออกจะตาย ไม่เป็นไรหรอก
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกแล้วนี่ เกมนี้ไม่มีใช้เวทย์ไม่ใช่เหรอ" เมดกายมึนๆอยู่บนแขนคุโระล่ำ
(แค่นึกภาพก็ออกจะเป็นอะไรที่พิลึกนะ ชายโทรมหน้าโฉดโดนชายโฉดแขนล่ำ อุ้มไว้ มีนางฟ้าลิลี่ลอยข้างบน)
"นี่ไม่ใช่เวทย์มนต์หรอกค่ะ เป็นการรวมโลกความจริงเข้ากับโลกดิจิตอล ฝีมือของBlueberry" ลิลี่ตอบ

บลูเบอรี่หันมาทางชั้น
"ชั้นจะบอกความฝันของชั้นให้ ชั้นจะรวมโลกนี้กับโลกของชั้น พวกเราทุกคนจะได้อยู่ด้วยกัน"
LazyRabbit สมาชิก
· #239
---
LazyRabbit
---

ฉันรู้สึกฉันฝันแปลกๆ
มันไม่ใช่แปลกธรรมดา แต่แปลกมากด้วย
รึว่าเพราะก่อนนอนฉันโวยใส่ไอบ้าmaid guyไป
ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่ไม่ใช่โลกปกติของฉัน
เดี๋ยวนะ นี่ฉันหลับไปโผล่ที่Prospitไม่ก็Derseรึไง???
ไม่ๆ ที่นี่ไม่ได้มีสีเหลืองทองหรือว่าม่วงอร่ามตาขนาดนั้น
แล้ว...ที่นี่สีอะไร? ที่นี่ที่ไหน? ฉันมาได้ยังไง?
รึว่า ที่นี่คือ.............?

"เห้ย ยัยบ้า ตื่นได้แล้ว" ฉันโดนเขย่าด้วยมือใครบางคน
หันลืมตามา ....โธ่ ไอบ้านี่มาขัดทุกที
"มีปัญหาอะไร?" ฉันขยี้ตา
"คนใช้เธอน่ะไปแล้วนะ ประมาณ10นาทีแล้ว" อิจิบอก
หา ไปแล้วเหรอ อ่อ ก็น่าอยู่หรอก ใครมันจะยอมอยู่บนคนบ้า
"อยากตามไปรึไง" ฉันถามแบบหน่ายๆ
ผลตอบรับที่คาดไม่ถึงคือ หมอนั่นพยักหน้า
"เพรื่อ?" ฉันทำหน้าบึ้งใส่
"ท่านสังหรณ์ไม่ดี" เป็นคำตอบที่น่าเชื่อถือที่สุดในโลก
"ฉันไม่เคยเชื่อลางของนาย" ฉันขมวดคิ้วก่อนจะห่อตัวเองด้วยผ้าห่ม
ฉันรู้สึกว่าหมอนั่นเงียบไปแล้ว ซึ่งก็คือดี

"เคิ๊ยกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~~~"
เสียงหัวเราะแหลมสูงของใครก็ไม่รู้ตะโกนใส่หูฉันเต็มๆ
"เห้ย!!! ห่ารากอะไรฟะ!?" ฉันเด้งตัวขึ้นและปล่อยคำหยาบออกมาโดยไม่รู้ตัว
ฉันหันมองต้นเสียง เป็นเด็กที่ดูอายุพอๆกับฉัน ใส่แว่นตาหนา
ชุดก็เชยๆ ฟันกระต่าย ดูเป็นเด็กที่เชยที่สุดที่เคยเห็น
หมอนั่นกำลังบิดรูบิทอยู่ เดี๋ยวนะ นั้นรูบิทของฉันนี่หว่า!!!
ฉันหันมองอีกทางและจ้องเขม็งไปที่เจ้าอิจิ
"นี่ยูสท่านเอง เรียกว่าเกมเมอร์ละกัน"
เกมเมอร์... อ่อ ก็น่าจะเหมาะอยู่หรอก
"นี่สรุปว่าจะไปให้ได้ใช่มั้ยน่ะ? ว่าแต่จะเอาอะไรไปสู้ตัวตลกละแก?"
ฉันลุกออกจากเตียงและหยิบแว่นตาของตัวเองมาใส่
"ไม่ต้องห่วง ท่านมีปืนพกส่วนตัวกับของอีกนิดหน่อยจากคนใช้เธอ"
ไม่ยักรู้หมอนั่นใจดีชอบยกของให้คนอื่น ช่างเหอะ
"เอ้าๆ ไปก็ไป ยังไงๆพวกเราก็ไม่มีไรทำอยู่แล้ว"

หลังจากนั้นก้ไปอาบน้ำซักหน่อย แล้วก็จัดเตรียมของให้มากกว่าเดิม
"...ผ้าคลุมกับรองเท้าบูทคอสเพลย์จะเอาไปทำอะไรนะ?" อิจิถาม
"เรื่องของฉัน โอ๊ะ เอาขนมไปด้วยดีกว่า" ฉันหยิบขนมปังกับเลย์ใส่ดอทตี้
พวกเราออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าแม่กับพ่อจะกลับมาซะก่อน
มีการแวะเซเว่นเล็กน้อยเพื่อหาของกินของใช้ แล้วก็เดินทางต่อ
"อ่อ ลืมบอกไป เจ้าmaid guyบอกว่าวางกับดักที่อันตรายกว่าเดิมไว้ด้วยละ"
"อ่อ เหรอ สมเป็นหมอนั่นดี" ฉันยักไหล่
พวกเราเดินผ่านสวนสาธารณะยามเช้ามืด และมุ่งสู่อาคารร้าง
maid guy สมาชิก
· #240
"เหวอ" อยู่ๆข้าก็ร่วงหล่นมาจากอาคารที่ข้าสิงสถิต คุโรงาชิได้ยินเสียงร้องของข้าเลยมารับทัน ไม่งั้นคงขาหักไปแล้ว
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกแล้วนี่ เกมนี้ไม่มีใช้เวทย์ไม่ใช่เหรอ"
"นี่ไม่ใช่เวทย์มนต์หรอกค่ะ เป็นการรวมโลกความจริงเข้ากับโลกดิจิตอล ฝีมือของBlueberry" ลิลี่ตอบ
"หา แล้วหมอนั่นคือใครกัน"
"ก็เจ้าตัวที่piyoaaaอุ้มไปไงละคะ"
"แล้วกันสิ เรื่องมันเป็นมันยังไงกันแน่เนี่ย ข้าชักงงไปหมดแล้ว(ผู้เขียนด้วย) สรุปว่าเจ้าพวกตัวตลกที่ผ่านมานั้นเป็นพวกเดียวกันกับยัยนั่นเรอะ"
"คงจะเป็นแบบนั้น"คุโรงาชิพูดพลางอุ้มข้าอยู่
"แล้วแกจะอุ้มข้าอีกนานไหมวะ"
"งั้นวางละนะ"ยังไม่ทันพูดจบมันก็วางทันที เล่นเอาเจ็บก้นไปหมด
"ไอ้บ้า ใครใช้ให้แกวางข้าแบบนั้นกันฟะ"ข้ามองไปยังด้านบน"แล้วอาวุธของข้าเป็นไงบ้างวะเนี่ย"
"งั้นฉัน/ดิฉันไปดูให้เอง"ทั้งสองตัวเหมือนเหาะขึ้นไปเอาของ ว่าแต่คงเป็นผลกระทบด้วยมั้งที่ทั้งสองมีตัวตนขึ้นมา สักพักทั้งสองคนก็ลงมาหาพร้อมพูดว่า"ทุกอย่างพร้อมใช้งาน"
"ดีละ งั้นคุโรงาชิ นายเอาปืนPSG-1 กับMP5 ระเบิดมือและดาบคาตานะไป"ข้ายื่นปืนMP5ให้มัน"ส่วนลิลี่ เธอเอาปืนBarrett M82A1 M4พร้อมM203และปืนพกไปกระบอก พวกนายคอยซุ่มในบริเวนนั้น หากไม่ได้คำสั่งอย่าเพิ่งยิง"ข้าพูดพร้อมชี้จุดที่สามารถซุ่มได้จากตำแหน่งที่ยัยนั่นยื่นอยู่ ส่วนตัวข้าก็เตรียมปืนG36Cพร้อมติดM203และด็อทเล็ง ปืนแม็กนั่ม ดาบสั้นสองเล่มในเสื้อคลุม ระเบิดแสง ระเบิดควันและระเบิดมือ
"ทำไมข้าไม่ได้ปืนBarrett M82A1วะ"
"เพราะแกต้องเฝ้าจุดที่ใกล้กว่าและตำแหน่งดังกล่าวแกสามารถวิ่งมาหาข้าได้ ส่วนลิลี่นั้นเร็วกว่าและอยู่ไกลกว่าจึงต้องใช้ไงเล่า เพราะลิลี่นั้นต้องคอยสนับสนุนระยะไกลไง"
"แล้วตัวท่านMaid guyเองล่ะ"
"ข้าจะไปถามยัยนั่นด้วยตัวเองว่ามันเรื่องบ้าอะไรกันแน่วะ"ข้าเดินไปจนเผลอติดกับดักตัวเอง ซึ่งเป็นหนึ่งในกับดักที่ข้าวางไว้แต่โชคดีที่เป็นกับดักที่เป็นเพียงเชือกรัดที่ข้อเท้าเลยต้องรบกวนให้เจ้าคุโรงาชิตัดเชือกให้
"โถ่ว้อย ทีอาคารดันโปร่งใสได้แต่ทำไมกับดักดันไม่เป็นแบบนั้นวะ"
"คุคุคุ ก็แกเป็นคนวางเองไม่ใช่หรือไง"คุโรงาชิพูดพร้อมแกะกับดักให้ข้า
"ปัดโถ่ จริงสิ ต้องโทรรายงานหนูต่ายก่อน"ข้าจิ้มโทรศัพท์ไปยังกระต่ายนั่น
"พูดถึงนายนายก็โทรมาพอดีเลยนะ คราวหน้าคงไม่ต้องนินทะ..."
"อย่ามาเล่นมุขสุ่มสี่สุ่มห้าได้มัย ตอนนี้เกิดเรื่องแล้วโว้ย"และข้าก็เล่าสิ่งที่เห็นและเกิดขึ้นและความคิดของข้าที่คิดว่ายัยpiyoaaaเป็นผู้บงการตัวตลกสีฟ้า
"นี่นายอย่ามามั่วข้อมูลได้ไหม นายก็เห็นแล้วนิว่ายัยนั่นน่ะ..."
"ก็ถึงได้ถามอย่างสุภาพไงเล่าว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ไงยัยบ้า"ข้าเกือบตะโกนแล้วไง ยังดีที่คุมอารมณ์ได้อยู่ คิดว่านะ
"อย่าบอกนะว่านายจะใช้เจ้ายูสตัวชั่วของนายเข้าสิงอีกละ แล้วยูสยัยตาสีนำเงินจะช่วยได้ไหวเหรอ"
"ก็บอกแล้วไงว่าทั้งสองมีตัวตนขึ้นมาแล้วไงเล่า จะให้สิงอีกก็ใช่ที่ และอีกอย่างทั้งสองก็ชื่อคุโรงาชิกับลิลี่เฟ้ย"
"เอาเถอะ นายอย่าวู่วางแล้วกัน"
"อือ"แล้วข้าก็วางสายไปเลยและข้าก็เจอกับpiyoaaaและเหล่าตัวตลก ข้าก็พูดกับยัยนั่นว่า"จงอธิบายเรื่องราวทั้งหมดมาซะ"
-----------------------------------------------------------------------
ตอนนี้คอมส่วนตัวก็ซ่อมเสร็จแล้ว เลยมีอารมณ์แต่งนิดหน่อย(เนี่ยนะนิดหน่อย)