LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ชวนกันมาแต่ฟิคเวียนหน่อย

พูดคุยทั่วไป 13 ต.ค. 2011 ♥ 0 👁 20 💬 279

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ขอเชิญปวงประชา โลลิบากะทุกท่าน(ที่ว่าง) มาร่วมผลัดกันแต่งฟิค
โดยให้ผองเพื่อนโลลิบากะร่วมแสดง ผลัดกันแต่งจะได้ไม่มีคำว่า"คนที่ถูกลืม"ไง

ความยาวไม่จำกัด จะแต่งมายาวซัก 3 หน้ากระดาษก็ยังได้

ไม่มีการใช้เวทย์ ไม่มีการกลับมาเป็นซอมบี้ ลิฟวิ่งเดธ ไม่มีการมั่วใช้ตัวละคร2มิติ
ขอให้ตัวละครมีความสามารถที่เป็นไปได้สำหรับมนุษย์จริงๆ
พกอาวุธได้มีจำกัด ใครพกปืนก็ต้องนึกถึงกระสุนกันด้วย (ยกเว้นไม้จิ้มฟัน+ไม้ปั่นหู มีได้ไม่อั้น)

และสำหรับการแต่งเรื่องจนถึงความตาย ของแต่ละท่าน
ท่านที่กำลังตายเท่านั้นที่มีสิทธิ์เขียนวาระสุดท้าย หรือจุดพลิกกลับ+ทางรอดสุดท้าย
ไม่มีการเขียนให้ไอ้โน่น ไอ้นี่ตายเป็นว่าเล่นนะคะ
ยำจนปางตายได้ แต่การเขียนวาระสุดท้ายเป็นหน้าที่ของเจ้าตัว

หากมีการวางกับดักระหว่างทาง ให้เขียนเป็นเบาะแสไว้ด้วยเล็กน้อย ประมาณว่า
นายสมบัติวิ่งเข้าไปในป่า ในขณะที่เขากำลังถึงทางตันกำลังจะโดนยำตายนั้น
เขาเหลือบไปเห็นต้นมะม่วง แล้วกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

หรือจุดสังเกตอื่นๆ ถ้าวุ่นวายก็ไม่ต้องวางมันเลยก็ได้ กับดักเนี่ย

--------หลักๆมีอยู่เท่านี้ ที่เหลือก็เชิญใช้ช่องว่างทางกฎหมายได้ตามสบาย-------

เข้าเรื่อง 3 LIFE
ถ้าวันนี้มี คุณชีวิตได้มากกว่า 1 ครั้ง
ชีวิตที่มีโอกาสรีเซทใหม่ เหมือนเกมลุงหนวดตีเห็ด

แล้วในวันเดียวกันนี้ มีคนมาชวนคุณเล่นเกม
ไม่ใช่เกมธรรมดา แต่ถ้าผ่านไปได้ถึงรอบสุดท้ายได้
ฝันของคุณสามารถกลายเป็นจริงได้หนึ่งอย่าง ไม่ว่ามันจะเป็นฝันที่เหลือเชื่อแค่ไหนก็ตาม

"ฟังดูติงต๊องอ่ะ....."
"อ้าว~ ไม่ลองดูหน่อยเหรอ ไม่ถึงตายหรอกน่า"
"เอ้า! งั้นถ้าชั้นอยากได้ประเทศอเมริกาล่ะ จะให้ได้เรอะไง!"
"ขอให้โลก2มิติ มารวมกับโลกจริงยังได้เลย จะเล่นมั้ย?"

บทสนทนาโง่ๆข้างต้นนี่ ทำให้ฉันต้องยืนเอ๋อหน้าเซเว่น พร้อมด้วยเข็มกลัด 2 เม็ด
ชวนนึกถึงเกมอมตะของนินเทนโย่ สาวหน้าจืดคู่สนทนาเมื่อครู่ ให้เจ้าสิ่งนี้พร้อมกับเงิน1แสนที่ดูไร้เหตุผล
ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ว่า "สะสมเข็มกลัดให้ครบ3เม็ดก็ผ่านเข้ารอบ"

? หรือนี่จะเป็นเกมหาของ ไม่สิ! คงให้แข่งกับผู้เล่นคนอื่นมั้ง เดิมพันเป็นเข็มกลัด
แล้วจะให้แข่งอะไรน่ะ? เป่ายิ้งฉุบเรอะ?
"เธอคนนั้นน่ะ ชั้นให้5หมื่น ขอซื้อเข็มกลัดนั่นอันนึงได้มั้ยน่ะ" คุณลุงท่าทางเหมือนพนักงานบริษัทโผล่มา
"5หมื่นกับเข็มกลัดโปเกเนี่ยนะ?" ลุงแกคงบ้าไปแล้วแหง
"ถ้าไม่พอชั้นให้อีกเป็น 7หมื่นเลยเอ้า! ชั้นจำเป็นต้องชนะเกมนี้...ขอร้องล่ะ"

อะไรก็ไม่รู้ แต่ชั้นก็รับเงินคุณลุงแกมา เขาเป็นสมาชิกโลลิบากะด้วยเหรอ?
คิดไม่เท่าไหร่ อยู่ดีๆรถก็ดิ่งพุ่งเข้าชนหนุ่มสายพันธุ์โอตาคุคนหนึ่งกระเด็นข้ามหัวชั้นไป
สาววายคนนึง(พอจะสัมผัสได้จากรังสีม่วง) เดินลงมาจากรถแล้วเหยียบยอดอกหนุ่มโอตาคุคนนั้น
กระชากเงินและเข็มกลัดมาจากกระเป๋าเสื้อ
"เป็นไงล่ะไอ้ piyoaaa!!! เก่งนักเหรอไงเกลียดเอ็งมานานแล้ว!" สาววายตะคอกใส่หน้า ถุยน้ำลายทีนึงแล้วเดินจากไป

คือ.....คงมีแต่ชั้นที่รู้ว่าพ่อหนุ่มนั่นไม่ใช่ piyoaaa น่าสงสารพ่อหนุ่มนั่นจริงๆ แต่ในขณะที่ชั้น
กำลังจะเดินเข้าไปช่วย ไม่น่าเชื่อ! เขาไม่เป็นไรแล้ว!! หายจากอาการบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง!
แถมยังมีแรงมาบ่นด้วย
".......โด่เอ๊ย เลยเหลืออยู่2ชีวิตเลยเนี่ย.. แม่ง(อุบอิบ)"
"!?"

ไม่รู้มีใครบ้างที่เล่นเกมนี้ ไม่รู้ด้วยว่าเขาอยากได้อะไรถ้าชนะเกมนี้
ฉันผู้มีเข็มกลัด1ดวง เงิน1แสน7หมื่น กับชีวิตอีก3ชีวิต ดันเข้าร่วมเกมประหลาดนี่เข้าจนได้
ยิ่งมีคนหาว่าชั้นเกรียนแม่อยู่ การเล่นเกมนี้มันดูอันตรายราวกับเวทีละเลงเลือดเลยทีเดียว

เดี๋ยวกะว่าจะขายเข็มกลัดนี่ทิ้งดีกว่า อันตรายเป็นบ้า

ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไงบ้างนะ

--------------------------(เชิญต่อได้จ้า ใครอยากเขียนตัวเองไล่ตื้บ ไล่บี้ใครก็เชิญ)
โอย.....จะล่มมั้ยน้อ -*-

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

279 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
Tony สมาชิก
· #261
ทำไมฟังดูทะแม่งๆจัง เราจะโดนใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้เหรอเนี่ย / ง่า... แอ่ก ไม่ทันและ me โดนจับเข้าห้องทดลอง
artbluesky สมาชิก
· #262
วู้ อยากลองเล่นด้วยจังครับ แต่คงไม่ทันแล้วล่ะ 5555+ ไว้ถ้ามีคนไซโคมากๆเดี๋ยวจะลองเล่นดู....
LazyRabbit สมาชิก
· #263
^
ทั่นอาร์ตตามกลิ่นฮิดเด้นเบลดมาสินะ!
artbluesky สมาชิก
· #264
จะว่างั้นก็ได้ครับ 5555+
artbluesky สมาชิก
· #265
“วันนี่ร้อนจังเลยน้า.....”ผมบ่นกับตัวเองเบาๆเพราะอากาศที่ร้อนเกินความจำเป็นของสยามประเทศ ผมกระชับเสื้อฮูดที่เป็นแบบเดียวกับอเล็ก เมอร์เซอร์จากเกมส์โปรโตรไทป์แต่งด้านหลังดั๊นสกรีนเป็นลายขององค์กรณ์นักฆ่า แถมด้วยอักษรAssassin’s creedตัวใหญ่ๆด้านล่าง ที่แขนเสื้อดั๊นพันผ้าพันแผลแบบฮันเตอร์ในL4Dซะอีกไว้แน่น แหมก็มันร้อนนี่คร๊าบบ
“พี่ค๊า ช่วยรับไว้ทีนะค๊า......”เด็กสาวตัวเล็กๆทักเปียสองข้างอย่างน่ารักพูดพร้อมน้ำตา พลางยื่นเข็มกลัดสองอันกับเงินอีกปึกให้ผม ผมทำหน้าเหวอไปให้เป็นคำตอบ
“ไม่ได้ครับพ่อแม่พี่สอนไว้อย่ารับของจากคนแปลกหน้า”ผมยิ้มให้แล้วง้างขาออกจ้ำทันที แต่หันข้างไปถึงกับเหวกิน เมื่อเด็กน้อยโลลิคนนั้นก็มีความเร็วตามมาติดๆยิ่งกว่าผีจูออนลอยตามซะอีก
“กลับบ้านป๊ายยยยย”ผมโหยหวน ไม่อยากตกอยู่ในสภาพที่ตัวเองคล้ายๆกับประเทศมหาอำนาจที่กลัวน้องเป็นชีวิตจิตจากเฮตาเลียจริงๆ....
“หนูไม่ใช่เบลารุสนะค๊า รับไปเถอะค๊า....”เด็กสาวกล่าวทั้งๆที่เท้ายังไม่หยุดวิ่ง แถมหน้าเธอตายสนิทอาถรรพ์แรงซะยิ่งกว่าผีชะนี เอ๊ย ผีคุณธูปซะอีก ผมจึงหยุดอย่างช่วยไม่ได้ รับๆไปเถอะ เดี๋ยวค่อยเอาไปทิ้งก็ได้.... เด็กหญิงยิ่งกว้างมากจนน่ากลัว ผมเหวอไปอีกรอบ น่ากลัววุ้ยเด็กอะไร
“ตอนนี้พี่มีสามชีวิต ตามหาเข็มกลัดให้ครบสามอันนะค่ะ แล้วพี่จะผ่านเข้ารอบต่อไป...”เธอคนนั้นพูด แถมทำท่ารันกะวิ๊งค์ใส่อีกต่างหาก พอผมอ้าปากกะจะถามก็วิ่งหายเนียนไปกับฝูงชนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้.....
พระเจ้ามาโดก๊อดฟิวชั่นทวดนกตกสวรรค์ใส่ตักเฮียเอนช่วยผมด้วย!!นี่มันเรื่องอะไรครับเนี่ย สามชีวิต What the Fu**? แล้วตามหาเข็มกลัด?? เหมือนที่เราต้องตามหาคอเด็กในAC2หรือเปล่า?? ผมกุมขมับอย่างไม่รู้จะทำยังไงได้แต่ยืนบื้ออยู่แถวๆหน้าเซเว่นนั้นแหละ...
"เอี้ยยดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
โครมม!!!!!
เสียงดังลั่นซะยิ่งกว่าเสียงหมาหน้าเซเว่นที่โดนคนเหยียบหางดังขึ้นมาขัดจังหวะที่ผมงง หันไปก็เจอภาพSM??ของ"หญิงสาวกับชายหนุ่มสองคนที่มาเหยียบอกกันกลางถนน
“เป็นไงล่ะไอ้ piyoaaa!!! เก่งนักเหรอไงเกลียดเอ็งมานานแล้ว!"แม่สาวซาดิสต์ว่าขึ้น เธอคนนั้นไม่พูดเปล่า ยังถุยน้ำลายไว้เป็นการสกปรกพื้ถนนอีก ผมเกาหัวแกรกๆอย่างไม่เข้าใจในสถาณการณ์ สมัยนี้เขาSMกันถึงตายเลยหรือเนี่ย? แต่ที่ทำให้ผมตกใจสุดๆคือชายหนุ่มคนนั้นดั๊นลุกขึ้นมาทำหน้าเหมือนซอมบี้ซังกะตาย
“เหลืออีก....2....ชีวิต”ด้วยหูที่ดีกว่าชาวบ้านเขาเล็กน้อยทำให้ผมได้ยินที่ชายคนนั้นพูดชัดแจ๋ว แต่สมองอันน้อยนิดของผมยิ่งทึบมืดตึ๊บเข้าไปใหญ่ อะไรสองชีวิตหว่า? ทันใดนั้นผมก็นึกออกว่า เรื่องชีวิตเนี่ย คงเกี่ยวอะไรกับเข็มกลัดมรณะที่น้องสาวเบราลุสให้มาแน่นอน คิดแล้วผมก็เครียด เลยตัดสินใจซ่อนเอาไว้ในที่ลับ เพื่อเป็นการปลอดภัยไว้ก่อน...
มาเล่นช้ามากเลยครับ น่าจะทันเนอะ 5555+
Angel-is-egg สมาชิก
· #266
^
จะเจริญรอยตามผมแล้วซินะอาร์ตคุง
...ผีคุณธูป sm(โอ้ว!~ที่รักของผม)

ปล.ผู้ใดกระทำการดูหมิ่นลำเจียก(ธูป)ไม่ว่าด้วยวิธีการใด้ ต้องระวางโทษด้วยการเปิดเพลงของบร๊ะเจ้าโจ๊กกรอกหูด้วยเครื่องเสียงซุปเปอร์เมก้าอัลติเมทดอลบี้ดิจิตอลเซอร์ราวน์เฟี้ยวฟ้าวโฮลี่ชิทฟรอมเฮลพร้อมระบบลำโพง666ลูกจนกว่าหูจะระเบิดออกมาเป็นน้ำมะเน็ด
piyoaaa ผ สมาชิก
· #267
จะรอซักพัก เพราะเหมือนมีคนถอนตัวจากเกมแล้ว....
(คุณพลเมืองคนนึงล่ะ คาดว่าน่าจะเป็นคนเลือดกรุ๊ปบี ขอโทษนะคะที่ไปยุ่งกับตัวละครของคุณ)

-----------------------

คิดว่ามันก็ดูแปลกๆดีนะ โลกที่มีความกว้างไม่จำกัด และสามารถเขียนทุกอย่างที่ต้องการให้เป็นจริงได้
วันที่ 3 ทุกอย่างดูแปลกตา นับตั้งแต่ คนที่เดินไปเดินมา ท่าทางดูแล้วสุดจะแฟนตาซี
ยูสและตัวตลกเดินเพ่นพ่านกินก๋วยเตี๋ยวเรือ
การสื่อสารที่ยกระดับขึ้น มีทั้งการวาร์ปและการสื่อสารด้วยโทรจิต

นี่คือโลกใหม่ที่ถุกสร้างขึ้น ภายใน10ชั่วโมงหลังจากอาทิตย์ขึ้น ภายในเวลาแค่นั้น
เมืองทั้งเมืองเหมือนมิติแปลกตา แต่....
เมื่อการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้น ก็มักจะมีผู้ที่รับไม่ได้

ชั้นเรียกพวกเหล่านี้ว่านักเก็บกวาด และคนที่เคยเป็นคนรู้จัก
เอ...กระต่าย ชั้นเรียกพวกนั้นว่าผู้ต่อต้าน

"ประชากรโดนจัดการไป97คน.... โดยพวกผู้ต่อต้าน และนักเก็บกวาด มันอะไรกันเนี่ย"
ชั้นอึ้งกับข่าวที่ได้รับผ่านโทรจิต
"คิดว่า....ถ้าปล่อยพวกนั้นไว้นานกว่านี้มันจะเป็นปัญหา" piyoaaa ที่มีตัวตนแล้ว พูดขึ้น
"จัดการมันเลย เข้าไปลุยมัน ชั้นก็อยากสู้กับเจ้ากระต่ายนั่น "พิโยโตะเริงร่า
"ชั้น...ได้ยินว่าพวกนั้นออกไปนอกเมืองแล้ว ที่ๆสัญญาณจับไม่ถึง" ไฮโลพูด
ชั้นกับเหล่ายูสทั้งหลายมองหน้ากัน
และชั้นก็ตัดสินใจ
"พักกันมาซักพักแล้ว เราไปลุยกันเถอะ จัดการผู้ต่อต้านหมายเลข1 Lazyrabbit"

-------------------
เรื่องไม่เดินเดี๋ยวจะหมดไฟ หรือว่าจะหมดกันแล้ว อ้าว?งี้ฝ่ายอธรรม(ตรูข้า)ก็ชนะสิ
เนื่องจากเรื่องมาอีหรอบนี้ จะเขียนแบบช้าๆรอไปซักพักน่อ

ไหงมีคนตามกลิ่นมีดปู่มาเยอะจังน่อ (สงสัยต้องมีเรื่องหน้า เอาให้โฉงฉางฉัวะ ฉึกๆ)
LazyRabbit สมาชิก
· #268
ชะอ้าว เราเป็นผู้ต่อต้านตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย -*-
ก็บอกไปแล้วนี่นาว่าไม่ได้ไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลงโลกซะหน่อย
แค่"คาดคะเน"ว่ามันอาจจะไม่ดีในช่วงแรกๆเท่านั้นเอง
ช่างเหอะ ยังไงๆก็คิดอยู่แล้วว่าอาจจะมีอะไรแบบนี้ ขอจองแต่งหน่อยละกัน
ปล.ที่ไม่แต่งเนี่ยคือรอทั่นอาร์ตคะ คือมีโปรแกรมกันไว้อยู่แล้ว ^^

---
LazyRabbit
---
(ย้อนกลับไปก่อนจะเริ่มการเปลี่ยนแปลงโลก)
---

เวลาผ่านไปนิดหน่อย ตั้งแต่ตอนฉันคุยกับBlueberry จนนายpatcharawitsได้ขอพร
แล้วก็นายCHELSEAเข้าร่วมกลุ่มของพวกนั้นด้วย ...จะว่าไปทำไมนายCHELSEAหน้าคุ้นๆจัง?
แต่ก็ช่างเถอะ หลังจากนั้นmaid guyก็ขอตัวไปทำธุระ ฉันไม่ตามหรอกนะ
สุดท้ายพอเหลือแค่พวกฉัน Blueberry แล้วก็piyoaaa

"เอาละ LazyRabbitฉันรู้ว่าเธอต้องไม่พอใจกับเปลี่ยนแปลงโลกแน่ๆ" piyoaaaพูดขึ้น
ความจริงแล้วฉันไม่สนหรอกการเปลี่ยนโลก ฉันสนว่าอะไรจะเกิดตะหาก แต่ฉันก็ไม่พูดออกไป
"ต่อจากนี้พวกเราคือศัตรูกันแล้วนะ? โอเค๊ะ?" piyoaaaหันมาหาฉัน
"เอางั้นก้ได้" ฉันไม่คิดว่าBlueberryจะบอกเรื่องที่ฉันพูดกับเธอหรอก นั้นน่าสนุกกว่า
"งั้นฉันไปละน้า~ คุณศัตรูที่รัก" ฉันลากตัวเจ้าอิจิเดินหนีออกไป

---
(หลายชั่วโมงผ่านไป)
---

"กรกฏ... ได้ยินที่ฉันพูดมั้ยกรกฏ... เห้ย! ตอบสิยะ!!!"
ฉันตวาดระหว่างคุึยโทรศัพท์ ก็หมอนั่นไม่ยอมตอบมา
"จ้าๆ แพทย์ ว่าแต่ บอกท่านอีกทีได้มั้ยว่าทำไมเราต้องเรียกกันด้วยโค้ดเนมด้วย?"
เสียงของอิจิดูหน่ายๆ แต่ฉันก็ยินดีจะตอบให้
"ฟังนะ ตอนนี้การเปลี่ยนแปลงโลกกำลังเริ่มขึ้น"
"อาฮะ แล้ว?"
"ซึ่งpiyoaaaหรือพวกมีนเป็นแกนนำเรื่องนี้อย่างเห็นได้ชัด"
"อาฮะ แล้ว?"
"และอย่างที่นายรู้ ฉัน- ไม่สิ ยัยนั้นตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉัน"
"อาฮะ แล้ว?"
"เอาง่ายๆ ตอนนี้พวกเรากำลังเป็นศัตรูกับโลกนี้"
ฉันได้ยินเสียงพรวดจากอิจิ "ละ แล้วไงต่อ?"
"ฉันคิดว่าพวกเรากำลังถูกจับตามองในฐานะผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลงโลก"
"อาฮะ แล้ว?"
"การพูดชื่อของพวกเราอาจจะทำให้พวกเราถูกจับจ้อง เพราะงั้นใช้โค้ดเนมดีกว่านะ"
อิจิเงียบครุ่นคิดไปนิดนึง ก่อนพูดอีก "งั้น ท่านมีคำถามหนึ่ง"
ฉันเงียบรอฟัง "ถ้ามันอันตรายขนาดนั้น ทำไมเธอไม่ออกไปนอกเมืองซะละ?"
"ฉันคิดว่าต่อให้ออกไปปล่อยเวลาไปนานขึ้นเครือข่ายก็มาถึงอยู่ดี มีแต่จะถูกต้อน"
อิจิทำเสียงอืมด้วยน้ำิเสียงเห็นด้วยเล็กน้อย "งั้นเราอยู่บ้านตัวเองก็ดีแล้วละมั้ง"
"ก็ประมาณนั้น แต่นายก็ยังต้องออกไปสำรวจข้างนอกแทนฉันอยู่ดีกรกฏ"
"ฮ่าๆ ได้ๆแพทย์... ท่านยินดีที่ได้ออกจะบ้าน"
"ระวังตัวด้วยละ" แล้วฉันก็วางสายไป
ก็ได้แค่หวังว่ายัยpiyoaaaจะไม่คิดว่าเราต้องการต่อต้านจริงๆละนะ
อ้าว? ข่าวประชากรโดนฆ่าอีกแล้วเรอะ... จะร้อยอยู่แล้วนะ
ฉันจะต้องหาตัวคนที่ฆ่าคนอื่นให้ได้ ต่อให้พวกนายจะต่อต้านแต่ไม่จำเป็นต้องฆ่าใครนี่
เจ้าพวกผู้ต่อต้านเอ้ย

---

มาดูโค้ดเนมของกระต่ายกันหน่อยดีกว่า
แพทย์=LazyRabbit
กรกฏ=อิจิ
มีน=(พวก)piyoaaaรวมถึงBlueberry
(ทั้งนี้ทั้งนั้น มีน อาจจะหมายถึงพวกที่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนโลกก็ได้
แต่ไม่ใช่พวกที่เฉยๆ จะต้องเห็นด้วยเท่านั้น)
เมถุน=maid guyและยูสของเขา
สิงห์=พวกของpai pai hedekosamaแลพvana-chan
ผู้ต่อต้าน(ในความหมายของLazyRabbit)
=ผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลงโลกและฆ่าคนอื่น(ปัจจุบันลงเอ่ยที่97คนและอาจจะเพิ้มขึ้น)

---

เอาละ ว่าแล้วก็มาสรุปสถานการณ์ให้LazyRabbitดีกว่่า

LazyRabbitไม่ได้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับใคร แต่piyoaaaเข้าใจผิดไปเอง
LazyRabbitไม่ได้ย้ายออกนอกเมือง(คือตูบ่มีตังพอครัฟ) นั้่นpiyoaaaก็เข้าใจผิดไปเอง
ผู้ต่อต้านในความหมายของLazyRabbitและpiyoaaaไม่เหมือนกัน
LazyRabbitไม่้ใช่ผู้ต่อต้านในความหมายของตัวเอง แต่เป็นในความหมายของpiyoaaa
LazyRabbitส่งกรกฏให้ดูความคืบหน้าของโลกใหม่
ส่วนตัวเองหาข้อมูลในเน็ตอยู่บ้านตัวเอง
LazyRabbitต้องการกำจัดผู้ต่อต้าน(ในควาหมายของตัวเอง)
เนื่องจากทนไม่ได้ที่พวกนั้นฆ่าผู้อื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง
LazyRabbitไม่ค่อยอยากสู้กับpiyoaaaเพราะตัวเองรู้สึกว่ามันไร้เหตุผลเป็นที่สุด

---

สรุปสถานการณ์โดยรวมบ้าง

ตอนนี้เหมือนว่าLazyRabbitและpiyoaaaจะอยู่ข้างเดีัยวกันโดยที่ไม่รู้ตัว
ก็คือทั้งสองฝ่ายต้องการกำจัดพวกที่ฆ่าคนอื่น
แต่LazyRabbitถูกpiyoaaaเข้าใจผิดว่าเป็นพวกที่ฆ่าคนอื่นไปด้วย
จึงถูกตามล่า ส่วนLazyRabbitก็หาตัวการที่แท้จริงต่อไป

ดูเหมือนว่าตอนนี้เกมได้แยกออกเป็นสามก๊กอย่างแท้จริงแล้วนะ

1 ก๊กของผู้ต่อสู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงของโลกใหม่(piyoaaa)
ก๊กของผู้ที่เห็นด้วยหรือทำการต่อสู้เพื่อสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงโลก
ข้อดี = ก๊กนี้มีความบ้าบิ่นสู้มากพอๆกับความแข็งแกร่ง -*-
ข้อเสีย = ตอนนี้ก๊กนี้กำลังเสียเวลากับการจับเป้าหมายผิดคนอยู่
สมาชิก - piyoaaa maid guy CHELSEA

2 ก๊กของผู้เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของโลกใหม่(LazyRabbit)
ก๊กของผู้ที่ไม่ต้องการเข้าฝ่ายใด แต่ต้องการรักษากฏระเบียบของโลก(ทั้งเก่า/ใหม่)แบบลับๆ
เช่น LazyRabbitที่ต้องการกำจัดผู้ที่ฆ่าประชากรของโลก ซึ่งไม่ว่าจะเป็นโลกไหนก็ผิด เป็นต้น

ข้อดี = ก๊กนี้มีการทำงานที่เป็นระบบ(มาก) -*-
ข้อเสีย = คนน้อย(แต่บริหารง่าย) และกำลังถูกตามล่าโดยอีกก๊กอยู่
สมาชิก - LazyRabbit อิจิ

3 ก๊กของผู้ต่อต้านการเปลี่ยนแปลงของโลกใหม่(นักเก็บกวาด/ผู้ต่อต้าน)
ก๊กที่ไม่เห็นด้วยอย่างแรงกับโลกใหม่และต้องการขัดขวางโดยเร็วที่สุด
ข้อดี = ฆ่าคนได้โดยที่ไม่ผิดและมีเหตุผล(มั้ง?) -*-
ข้อเสีย = กำลังถูกตามล่าโดนอีกสองก๊กที่เหลือ
สมาชิก - ???(เป็นปริศนา)

อยากเข้าฝ่ายไหนตามสบายเลยหน่อ~
piyoaaa ผ สมาชิก
· #269
ไม่มีศัตรูเดี๋ยวฮิดเดนเบลดเป็นหมัน 555+
ไม่มีอะไรหรอก มันจะได้สรุปซักทีว่าเรื่องจะเป็นยังไง
patcharawits สมาชิก
· #270
ผมคงจะเป็นก็กที่3สินะ
ex0 ผู้สนับสนุน
· #271
ความผิด?ผมเองที่ดันใช้มีดปู่ คือว่าช่วงนี้ผมไม่ว่างต้องคอยระวังน้ำท่วม ใครว่างๆก็เขียนถึงผมด้วยนะ เอาไปปู้ยี่ปู้ยำยังไงก็ได้ ผมไม่ว่า(จริงๆนะ)

ว่าแต่จะทำมีดอีกอันดีมั๊ยหว่า
maid guy สมาชิก
· #272
"อืม"ข้าละเมอออกมาเมื่อนอนได้สักระยะแล้ว ตอนนี้ร่างกายข้านั้นราวกับจะพร้อมในการสู้ศึกใหญ่ที่หนักหน่วงที่สามารถรับได้มากมายราวกับว่าร่างกายของข้าไม่ใช่ของข้าอีกต่อไป
"ตื่นแล้วเหรอคะท่าน"เลียงลิลี่ก้องออกมา แปลกมาก มันไม่ได้ได้ยินที่หูแต่ได้ยินโดยตรงราวกับมันดังขึ้นในหัว
"นี่มัน"
"รู้สึกจะเป็นผลพวงจากการผสานโลกใหม่น่ะสิเจ้าบ้า"คราวนี้เป็นเสียงของคุโรงาชิ"ซึ่งอย่างแรกที่เห็นเลยว่า พวกเราสามารถใช้เทเลพาทีได้น่ะสิ"
"อืม ช่วยได้มากเลย"ข้าพยักหน้าตามและก็
"นั่นมันอะไรกันน่ะ"ลิลี่ตะโกนในใจแต่ได้ยินทั้งคู่
"อะไรเล่าน้องรัก"คุโรงาชิทัก ชักเริ่มรำคารแล้วสิ
"คือว่าตอนนี้ดิฉันเห็นคนกำลังล่าเข็มกลัดโดยการฆ่าผู้เล่นน่ะสิ แต่ว่า"
"แต่ว่าอะไรวะลิลี่" ข้าคิดว่าเจ้าคุโรงาชิควรมีมารยาทกับน้องตัวเองเสียหน่อยนะ
"คือพวกเขาทำลายเข็มกลัดเฉยเลย"
"แสดงว่าเป็นพวกต่อต้านสินะ พวกมันอยู่ไหน มีกี่คน"ข้าถามพร้อมเมินเสียงประท้วงของคุโรงาชิที่ว่า"ฉันจะพูดยังไงก็เรื่องของฉันสิวะ"
"ทางทิศเหนือค่ะ มีราว6-8คนได้มั้ง"
"งั้นหรือ ลิลี่ เธอมากับข้าที่ทิศเหนือ ชั้น5 ห้องที่6 ส่วนคุโรงาชิ แกไปเฝ้าตึก เหมือนเดิม เฝ้าดูว่าใครติดกับดักบ้าง"
"อีกแล้วเรอะ แกไม่ไว้ใจฉันอีกเหรอวะ"
"เพราะไว้ใจต่างหากเลยให้คุมชั้นล่างไงเล่าเจ้าทึ่มเอ้ย"ข้าพูดพร้อมวิ่งจากชั้น3ไปชั้น5 โชคดีที่อาคารนี้เป็นอาคารร้างเพราะอาคารแห่งนี้กิจการไม่รอดเลยเป็นที่กบดาลได้ พร้อมกันนั้นหากใครบุกเข้ามาโดยใช้ทางปกติละก็ โอกาสรอดเกือบ0หากไม่เปิดประตูที่ล็อกด้วยรหัสไว้ และหากกดผิดแม้แต่ครั้วเดียวหรือพยายามแฮ็คละก็ ตูม
"เอาละถึงแล้ว"ข้าพูดในใจ ชักจับทริกได้ละ
"และดิฉันด้วยค่ะ"
"ส่วนฉันก็เมือนเดิม แกว่งดาบไปมาเพราะไม่มีเหยื่อมาติดกับ"
"เอาละ ลิลี่ ชี้เป้าซะ"
"ทางซ้ายสองมิล ระยะทาง7"
ปัง! ภาพเหยื่อเคราะห์ร้ายคนแรกขาขาดเพราะข้าใช้Barrett M82A1ยิงเลยนี่หว่า
"เฮ้ย ทำไมแกไม่ยิงให้ตายเลยวะ"คุโรงาชิประท้วง
"ดูก่อนสิ"ข้าพูดพร้อมมองเหยื่อรายที่สองและสามที่พยายามที่จะช่วยเหยื่อคนแรก
ปัง!หัวของเหยื่อคนที่สองกระจาย
ปัง!คนที่สามไส้แตก
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ให้คนแรกเป็นเหยื่อแล้วยิงพวกที่มาช่วยสินะ
"ท่านคะ จะโหดไปหน่อยหรือเปล่าคะ"ลิลี่ถามอย่างห่วงไย
"หรือจะให้พวกมันมาล่าพวกเราล่ะ แล้วอีกอย่างพวกมันก็ล่าผู้เล่นด้วย"
"ใช่แล้ว"คราวนี้Piyoaaaเทเลพาทีบ้าง"ได้ยินมาว่าพวกมันฆ่าพวกเรามาราวๆ97คนแล้ว"
"นั่นสินะ แต่พวกมันก็น่าจะรู้ว่ามีตัวอันตรายอย่างข้าวุ่มอยู่แถวนี้สินะ"ข้เามองร่างของเหยื่อคนแรกที่ถูกยิงแล้วตอนนี้กำลังดิ้นพรากๆ
"เฮ้ย มาช่วยเพื่อนแกหน่อยสิ"ข้ายิงแขนของเหยื่อคนแรกรากกับกระตุ้นให้เพื่อนมันโผล่มา และก็ได้ผลด้วย
ปัง! ร่างของเพื่อนที่มาช่วยอีกคนปลิวกระเด็นทันที
"ตอนนี้เหลือราว3คนจะได้มั้ง คุโรงาชิทักข้า คราวนี้ข้าจึงมองหาเหยื่อ เอาละสิ พวกมันซ่อนตัวด้วยวุ้ย
"ลองใช้กล้องมองอุณหภูมิด้วยสิคะ"ลิลี่ทัก มาแปลกเว้ย แต่คราวนี้เห็นอย่างชัดเจนเลยและก็ยิงทะลุกำแพง เหยื่อที่ซ่อนหลังกำแพงไม้ก็ไปไม่รอด และชะตากรรมเดีวกันกับคนที่สอง และรายสุดท้าย ถึงแม้จะหลบอยู่หลังกำแพงคอนกรีดก็ไม่รอดหรอกแก เพราะข้าเห็นร่างแกนอนยาวเลย
"หน้าที่แกหมดแล้วเจ้าเป้าล่อ"และข้าก็ยิงดับลมหายใจของคนที่นอนอยู่
"แด่ชีวิตที่พวกแกฆ่าไป"
"เอ่ม แล้วนายจะทำดาบซ่อนไปทำไมเล่า"piyoaaaทักข้าขึ้นหลังจากยัยนั่นมองข้ายิงเหยื่อทั้งหมด
"ข้าถนัดการยิงไกลก็จริงแต่ระยะประชิดหากพวกมันรุกเร็วเกินกว่าทีี่จะชักปืนสั้นได้ ข้าก็ต้องใช้อาวุธระยะประชิดที่รวดเร็วและยาวพอ เจ้าดาบนี่ก็เป็นอีกตัวเลือกหนึ่ง"
"แล้วอีกนัดหนึ่งทำยังไงเล่า"คุโรงาชิทัก ข้าจึงส่องไปที่บ้านของนังกระต่ายที่ตอนนี้นั่งพูดคุยกับพี่ของเธอละมั้ง และข้าก็ยิ้มแล้วพูดว่า"แหย่นังนั่นเล่นดีกว่ามั้ง ก็เล่นป่วนข้ามาเยอะแล้วนิ ลิลี่"
"ทางขวา5 ระยะ8"
และข้าก็ยิงไปที่ขาเก้าอี้ งานนี้เห็นยัยนั่นหงายหลังลงไปแล้วลุกขึ้นมา คงโกรธไม่น้อยเลยสินะเล่นทำท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดนั้น
ex0 ผู้สนับสนุน
· #273
-----------------------------------
DAY2
ผมพักที่บ้านเอได้1วันแล้วและก็มีท่าทางจะพักต่อไป จนกระทั่ง.....ผมได้ยินเอพูดโทรศัพย์ "หา ตาย97ศพแล้วเหรอ อืมเข้าใจแล้ว"

ผมรีบเข้าไปคุยกับเอทันที
"97ศพ? การตายมีความสัมพันอะไรกันบ้าง?" ผมพูดทั้ๆที่ยังนอนอยู่บนโซฟา
"เอ่อ คือว่า"
"คือว่าทั้งหมด ถูกฆ่าโดยพวกผู้ต่อต้าน และนักเก็บกวาด"เอพูด
"โดยพวกผู้ต่อต้าน และนักเก็บกวาดเหรอพวกนั้นมันใครกัน?"
"พวกนั้น คอยจะจัดการผู้คนที่เห็นด้วยกับโลกใหม่"
"โลกใหม่อะไรกัน"ผมเค้นคำตอบจากเอ
น้ำตาของเอเริ่มคลอเบ้า
.......

ผมเดินไปทางประตูบ้าน
"ดะ เดี๋ยว จะไปไหนน่ะ"เอตะโกนเรียกผม
"จัดการพวกนักเก็บกวาดที่เธอว่า"ผมพูดพลางกางอาวุธลับ(Hidden blade)ที่เอทำให้

ผมเดินออกจากบ้านเอไป......ไปยังที่ๆพวกมันน่าจะอยู่ ย่านการค้า
artbluesky สมาชิก
· #274
ผมรีบแจ้นกลับบ้านอันเนื่องมาจากตอนนี้กระผมนั้นพกอาวุธอยู่น้อยนิด อันประกอบไปด้วยแค่มีดพกสั้น
เล่มเดียว โดACสองเล่ม และ ปากกาอีกแท่ง ซึ่งเมื่อเทียบกับเกมส์ที่มุ่งแต่จะชิงเข็มกลัดกันถึงขนาดจะ
ฆ่าจะแกงกันเนี่ยก็ดูเหมือนจะน้อยไปเสียหน่อย ผมกระโดดขึ้นจักรยานลายคิตตี้(อย่าสนใจมันเป็นของ
น้องสาว แหมถ้าจะปั่นอีกขั้นที่สกรีนลายเป็นตราองค์กรณ์แอซซาซินออกมาก็กลัวมันจะเลอะเอา)แล้วออกแรงปั่นเพื่อให้ถึงบ้านเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
“กลับมาแล้วครับ”ผมเหวี่ยงจักรยานทิ้งไปเพราะรู้ว่ามันไม่เข้ากับหน้าตาตัวเองสุดๆ ผมตะโกนบอกคนในบ้านดูเหมือนว่าจะไม่มีคนอยู่
ชิคงหนีเที่ยวกันจนลืมลูกชายคนเดียวในบ้านไปซะแล้ว ล่ะมั้ง แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะผมจะได้”เตรียมการ” สะดวก ไม่ต้องหาข้ออ้างมาแถ เอ๊ย บ่ายเบี่ยง
ผมรีบขึ้นไปยั้งชั้นสองเปิดกล่องสีน้ำตาลที่หัวเตียง หยิบเอาสิ่งที่เรียกกันว่าHidden Blade ที่
อุตส่าห์สั่งซื้อมาจากอเมริกาออกมาชั่งใจ ก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วสวมฮิดเด้น เบลดสองอันที่แขน
ทั้งสองข้าง ตอนนี้มันสมควรถูกเรียกว่าดับเบิ้ล เบลดแทนแล้ว... กระผมคุ้ยลึกลงไปอีกหยิบฮิดเด้น
กัน หรือเรียกกันภาษาบ้านๆก็คือปืนลับนั้นแหละ ผมสวมมันทับกับฮิดเด้น เบลด และดึงแขนเสื้อปิด
มัน เนื่องจากฮิดเด้น กันของผมขนาดค่อนข้างใหญ่ เพราะมันถูกออกแบบมาเพื่อใส่กระสุนได้หลาก
ชนิด พูดง่ายๆคือกระสุนไหนก็ตามที่ยัดเข้าปืนได้ ก็จะยิงออกไปได้เช่นกัน
ผมเดินไปยังห้องน้องสาวพอเปิดประตูออกมาก็เจอกับสีชมพูละลานตา ฮึ๋ม ถ้าขอพรได้จริงขอให้
น้องผมเลิกชอบสีชมพูได้คงจะดี.... ผมเดินหยิบพรมสีชมพูรูปหัวใจชวนอ้วกเข้าไปในห้อง หยิบเอาที่
ช็อตไฟฟ้าอันเป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวของน้องสาวผมเก็บเข้าช่องลับบริเวณเสื้อ และหยิบสเปรย์พริก
ไทยขนาดเล็กมินิสุดรักสุดหวงของน้องสาวไปด้วย ผมหย่อนมันลงกระเป๋ากางเกงด้านหลังเพราะเป็นที่
ซ่อนแนบเนียนที่สุด
ผมเดินข้ามไปยังห้องนอนของพี่สาว ดึงเอามีดสั้นสองเล่มของพี่สาวมาเตรียมการไว้ เพราะแน่
นอน ผมยังไม่คิดจะออกไปยังเมืองที่ครุกรุ่นตอนนี้ หรือวันนี้ ผมมุดไปยังใต้เตียง เผชิญหน้ากับยักไย่
และขี้ฝุ่นสักพักก็ลากเอาปืนสั้นกับกระสุนปืนจำนวนหนึ่งออกมา ถ้าพี่ผมรู้ว่าหายไปคงอาละวาดแย่ แต่
ช่างเถอะ กว่าพี่จะมาก็อีกหลายวัน และถึงตอนนั้นผมก็คงไม่อยู่แล้วด้วย
ผมเดินกลับห้องตัวเอง กองมีดสั้นและปืนพกไว้ที่โต๊ะทำการบ้านของตัวเองเอง ก่อนจะเดินไปห้อง
ห้องของพ่อ ผมมองซ้ายขวาสักพักก็จัดการเปิดห้องลับบริเวณกรอบรูปของคุณพอ ก็เจอกับระเบิด
หลากหลายชนิด เนื่องจากบ้านผมทำงานค่อนข้างอันตราย ของแบบนี้เลยอยู่กับตรึมไปหมด ผมเลือก
ระเบิดควันแก๊สน้ำตา และระเบิดแสงไป ผมไม่คิดที่จะเอาระเบิดที่ทำให้คนตายได้ไปด้วยหรอก เดี๋ยว
มันระเบิดใส่ผมจะแย่เอา
ผมเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง แสดงความอาลัยอาวรณ์กับฟิคเกอร์อเล็กซ์ เมอร์เซอร์ที่หน้าตา กลับ
มากอดฟิคเกอร์ทวดกับเหลนทั้งสองและตุ๊กตาผ้าฮันเตอร์ไว้แนบอก หากผมจากไปคงอีกหลายวันกว่า
จะได้เจอกันอีกแน่แท้ ผมเริ่มคิดทบทวนอีกรอบว่าผมควรที่จะจากไปจริงๆหรือเปล่า ผมก็แค่ผู้ชายตัว
เล็กๆอายุยังไม่บรรลุนิติภาวะคนหนึ่ง จะเอาชนะพวกนั้น(ที่ยังไม่เห็นหน้า)ได้จริงๆหรือเปล่า?
.....สองวันต่อมา(รีบเร่งเรื่องจะตามต่ายซังให้ทันครับ555).....
ผมรีบกระเด้งตัวลุกออกจากเตียงพุ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วสูง หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็
จัดการยัดเสื้อผ้าจำนวนหนึ่งและโดACจากนวนสามเล่มกรอกลูกกระสุนตามลงไปเพื่อความสะดวกใน
การหยิบมาใช้ ผมคาดเข็มขัดพร้อมซองปืนจัดการใส่ปืนลงไปในซอง หยิบบูทคู่งามขึ้นมา แหนบมีด
สั้นสองเล่มซุกซ่อนไว้ในใต้รองเท้าบูท หยิบระเบิดสารพัดที่จิ๊กพ่อมาซ่อนไว้ตามช่องลับใต้เสื้อผมเอา
ผ้าพันคอลายACมาพันเพื่อไว้ใช้เวลาใช้ระเบิด
ผมเปิดประตูระเบียงออกมา และ”ปีน”ขึ้นไปบนหลังคาด้วยความเร็วที่หลายคนคงจะมองด้วยตาไม่
อยากจะเชื่อแน่ ผมนั้นถูกฝึกมาตั้งแต่เล็กเรื่องการปีนป่าย เนื่องจากผมอยู่ในชมรมแบต และเหตุการณ์
ลูกแบตตกไปอยู่บนหลังคานั้นบ่อยครั้งสุดๆ และแน่นอนผมต้องซวยได้ไปเก็บ เลยทำให้สกิลการปีน
ป่ายของผมน่าอัศจรรย์พอๆกับเฮียเอนซิโอ้(แต่ให้โดดข้ามไปตึกไกลๆแบบเฮียเอนที่โดดข้ามหลังคา
บ้านสามสี่หลังก็ไม่ไหวนา...)
ทั้งผมยังมีฝีเท้าที่เงียบกริบเพราะชมรมแบตอีกนั้นแหละ หลายครั้งที่ลูกแบตไปตกอยู่บนหลังคา
ห้องพักครู และถ้าทำเสียงดังครูจะออกมาและตัดคะแนนมากมายจนอยากจะร้องไห้ ผมจึงจำเป็นต้อง
พัฒนาฝีเท้าตัวเองให้สามารถเก็บลูกแบตได้ง่ายขึ้น(เหตุผลทุเรศชะมัด..) จนถึงตอนนี้ ผมเลยมีสกิล
ฝีเท้าเงียบกริบ ถึงแม้ผมเต้นบัลเล่ย์บนหลังคาข้างบนหัวเมดกาย เขาก็ไม่ได้ยินหรอก
ผมกระโดดข้ามหลังคาไปมาหลายบ้านอยู่เหมือนกันจนกระทั้งพบกับวัยรุ่นหน้าเหียกราวกับอโนนี้
ตาเจียกที่พยายามทุบหม้ออุด้ง(??) ผมจะไม่สนใจเลยถ้าเกิดเขาคนนั้นไม่ได้มีเข็มกลับแบบเดียวกับ
ผมประดับที่หูราวกับเป็นเทรนใหม่มาแรง ผมเกิดอาการคันไม้คันมือเป็นอย่างยิ่ง ผมเหลือบมองท้องฟ้า
ที่มืดสนิท เพราะผมเลือกที่จะออกมาช่วงกลางคืนจะได้ไม่เป็นเป้าสายตา
ผมกระโดดไถลตัวลงมาหลบอยู่หลังเสาอย่างเงียบเชียบ ใช้ฝีเท้าที่เงียบกริบเสียยิ่งกว่าแมวย่อง
แอบตามชายหน้าเจียกไปอย่างเงียบงัน ผมเอื้อมมือที่เบาหวิวเหมือนกับลมที่พัดไปมา ปลดเข็มกลัด
อย่างง่ายดาย แต่ตาซ้ายผมมันกระตุกแปลกๆ พอผมหันไปด้านข้างแทบร้องเจียก เพราะที่แต่เดิมข้าง
กายผมไม่มีใคร กับมีชายร่างสูงใหญ่ราวกับโอมิ(ยักษ์) ตาสีแดงฉาน ผมสีดำขลับ ไม่ใส่เสื้อ แต่
กางเกงยังใส่อยู่ โชว์กล้ามเป็นมัดๆ
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า ข้าเองไง้ArtRedsky”ชายหนุ่มคนนั้นพูดนั้นทำเอาผมชะงักกึก เพราะ
นั้นเป็นชื่อที่ผมนิยมใช้ในเกมส์ออนไลน์มากที่สุด ผมมองชายตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ อา ผมรู้แล้ว
ว่าผมไม่เข้าใจอะไรทั้งหมดเลย.....
แต่ดูเหมือนว่าผมจะไม่เข้าใจนานไปหน่อยเหยื่อที่ผมแอบแฮบเข็มกลัดมาเลยหันมาและเห็นผม
เข้า ผมสบตาพอหนุ่มหน้าเจียกอย่างหวานซึ้ง(อ้วก) ก่อนจะออกตรีน เอ๊น ฝีเท้าวิ่ง! แน่นอนผมมั่นใจในความเร็วของผมพอๆกับความเงียบ หรือสกิลการปีน
แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน ผมออกแรงจ้ำจนตอนนี้ไม่เห็นหัวคุณน้องหน้าเจียกคนนั้นแล้วด้วย
ผมกระโดดเกาะ ปีนป่ายขึ้นไปบนหลัง เห็นหน้าต่างบ้านหนังหนึ่งปิดไฟเงียบเชียบเหมือนไม่มีคน
อยู่ หน้าต่างนั้นแง้มไว้นิดๆเหมือนปิดไม่เข้า ผมจึงตัดสินใจปีนเข้าไปในบ้านหลังนั้น ผมเข้ามาพบว่า
มันเป็นเตียงขนาดใหญ่ แถมหัวเตียงยังเต็มไปด้วยตุ๊กตา สงสัยจะเป็นห้องผู้หญิง ผมเปิดประตูออกไป
และเดินลงมายังชั้นล่าง หันไปเจอคอมข้างๆมีกระต่ายลายวัวท่าทางCoolๆดูแล้วน่ารักดี
“นายเป็นใครกันยะ”เสียงเล็กๆดังขึ้น และหัวใจผมก็ร้องเตือนว่า ซวยแล้ว....

---------------------------------------------------------------------
55555+ มาต่อแบบเผาๆ เจออาถรรพ์เว็ปล่มไป1รอบครับ...

ป.ล. ผมจะมาเป็นแอสในฟิคเวียนเรื่องนี้...
patcharawits สมาชิก
· #275
ฝากแต่งให้ทีนะครับพักนี้ไม่ค่อยว่าต้องไปทำโครงงาน
ขอบคุณล่วงหน้าครับ
tank สมาชิก
· #276
ซักพักผมได้กลับไปที่ม้านั่งนั่งรอ... แล้วก็รอ... หนึ่งวิผ่านไปผมทนรอไม่ไหวและได้ออก
เดินทางไปกับกระเป๋าคู่ในอีกครั้งหนึ่งเพื่อมองหาตำแหน่งที่ผมยืนอยู่
"รู้งี้ขอยืม GPS มาด้วยก็ดีหรอก" ผมบ่นพึมพำ
ผมใช้หลักคณิตศาสต์ความน่าจะเจอเพื่อ มองหาตำแหน่งในเวลาต่อมาได้พบกับวัดพระเขาดีจริง
แน่นอนว่าผมต้องไปสักการะ ซักหน่อยเข้าไปทำบุญได้ของที่ระลึกกลับบ้านพระห้อยเขาดีจริง
พอผมออกมาก็รู้สึกอิ่มบุญ เงินหดไปอีกแล้วในตอนนี้เหลือ 99 บาทในทันใดนั้นเองผมพบกับ
ชาวต่างด้าวเขาเข้ามาคุยกับผม
"กุนช่ายม๊ายที่เรี๊ยกปมมา(คุณใช่ไหมที่เรียกผมมา)" ชาวต่างด้าวเริ่มทำการสนทนากับผม
"เอ่อ...ไม่ครับ" ผมตอบพร้อมจะเดินจากไป
เขาแต๊ะอั๋งผม
"เดี๊ยวกุนม๊ายช่ายแล้วไคเรี๊ยกปม(เดี๋ยวคุณไม่ใช่แล้วใครเรียกผม)"
"จะไปรู้เหรอครับ"
ผมได้ทำการสนทนากับเขาซักพักรถตู้ขาวๆได้มาจอดข้างหน้าผมและได้ทำการจับตัวต่างด้าวไป
และคนที่ใส่สูทรองเท้าแตะเข้าได้ลงมาจากรถถอดแว่นตาดำผมได้เห็นน้ำตาของเขาช่างเหมือน
บร๊ะเจ้าโจ๊กยิ่งนัก
"ผมขอโทษด้วยนะครับ(ซึกๆ)" เขาพูดอย่างเศร้าใจ
"เรื่องอะไรครับ" ผมพูดแบบงงๆ
"ผมไม่สามารถทำตามคำสั่งที่คุณมอบมาให้ผมได้(ซึกๆ)"
"ไม่เป็นไรครับผม" ผมตอบเขา
"สั่งเอ็งตอนไหนว่ะ" ผมคิดในใจ
"เจ้าเสียอู๊ดมันรู้ทันการณ์ พวกมันเลยย้ายไปอมริกาก่อนพวกผมไปถึง"
"อู๊ด?? ใครละนั้น" ผมคิดในใจ
"ส่วนเรื่องทวงหนี้ผมทวงได้แค่ 1 แสน"
ผมได้ไปมองหน้าเขาทำปาก "หู~"
"ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ(ซึกๆ)" เขาร้องไห้
"ไม่เป็นไรๆ นี้ก็พอเยอะแล้ว" ผมปลอบใจเขาทั้งๆที่ไม่รู้จัก
"ทะ ท่านผมซึ้งท่านมาก ผมจะตั้งใจทำงานเพื่อท่านตลอดไป" เขาเริ่มอึกเหิม
"หืม" ผมพูดในลำคอ
"ผมให้ท่าน 1 แสนไปขยำเล่นก่อนรออีกซัก 2 - 3 ชั่วโมงผมจะทวงเป็น 10 เท่าเลยคอยดู"
ผมได้ก็ได้เงิน 1 แสน
"โอ้ ดีมากลูกน้องข้า" ผมตามน้ำ
"หากท่านต้องการอะไรติดต่อผมได้"
"เอ่อขอถามหน่อย" ผมมีคำถามหนึ่งผูดขึ้นมาในสมอง
"ครับ" เขาตอบรับ
"เอาชาวต่างด้าวไปทำอะไร"
"ท่านจำไม่ได้แล้วหรอ เอาไปสร้างมือปืนไงถ้าเรายิ่งมีเยอะเราก็ยิ่งเกรงขามมากขึ้น"
"นะ-.. นะนั้น สินะ งานเยอะไปผมก็เลยลืม"
"อ่อท่านลืมโทรศัพท์ไว้ในรถไม่งั้นคงติดต่อผมไม่ได้แน่"
รู้สึกว่าผมก็ได้เป็นตำแหน่งบอสมาเฟีย(จอมปลอม) ใน Day 1 เวลากลางวัน หน้าประตูวัดพระเขาดีจริง
FroZen สมาชิก
· #277
DAYS 1 ตอนกลางคืน

ผมเดินไปในเมืองได้ราวๆหนึ่ง ชม. แล้ว ผมก็..ไม่เจออะไรเลย..
ระหว่างที่เดินผมก็นึกถึงข้อความในใบปลิว..

เก็บเข็มกลัดครบ 3 แล้วจะผ่านเข้ารอบ.. ..ผ่านเข้ารอบ...

แต่ตอนนี้ผมยังไม่เห็นอะไรว่าจะเข้ารอบเท่าไร.. นอกจากเจ้ายูส "บลัดดี้" จอมฆ่าบ้าเลือดของผม..

"น่าเบื่อว่ะ" พอคิดถึงแล้วมันก็พูดขึ้นอีกแล้ว ครั้งนี้เป็นครั้งที่ร้อยแล้ว.. จะจัดฉลองดีไหมนะ
"คนหายไปไหนหมดละฟ่ะ ตูละเซ็งเป็ด" นั่นสินะ คำพูดนี้ตรงกับที่ผมคิดพอดี

คนหายไปหมดเลย ในนี้คนแทบไม่มีเลย แต่ก็ดี มีเข็มกลัดหล่นตามทางเป็นช่วงๆ
ตอนนี้เก็บได้เพิ่มอีก 2 อันแล้ว.. อ่าว่าแต่นะ มันไม่มีอะไรทำจริงๆนะ

ขณะที่ผมเดินเรื่อยๆเดินผ่านอยู่นั้น..
ผล็อก อ่ะ..

คำแรกคือไม้กระทบคอผม อันที่สองคือคำที่ผมร้อง
ผมร่วงหล่นไปบนพื้นเหมือนนกที่ปีกหัก.. แล้วหลังจากนั้นผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีก

---
"หึหึ" เสียงหัวเราะของโจรใช้ไม้ตีหัวดังขึ้น "หากินแบบนี้ง่ายดีจัง แค่ดักเอาไม้ตีหัวแล้วฉกของไปนี่มันช่าง ง้าย~ ง่าย" เขาพูดจบก็มองเหยื่อที่ล้มลงแล้วตัดสินใจลากเข้าซอยไป

"เอาละเจ้านี่ มีอะไรบ้าง" โจรผู้มักง่ายได้คนตัวของเหยื่อผู้โชคร้ายอย่างช้าๆ

แต่จู่ๆก่อนที่จะได้หยิบของในตัวเหยื่อ มือของผู้โชคร้ายคนนั้นก็กำหมัดยกขึ้นมาชกใส่หน้าของโจร
"หื่ยยย" ก่อนที่หมัดจะถึงหน้า โจรก็กระโดดสปริงตัวกลับหลังไปอย่างเร็วตามสัญชาติญาณ

"อะไรกัน" โจรตกใจอย่างหนัก เพราะเขาใช้ไม้ฟาดไปตรงก้านคอ อย่างแรง เลยนะ
ไม่น่าจะมีไอ้หน้าไหนลุกขึ้นมาได้นี่นา!? ถึงแม้จะเป็นใคร แข็งแรงมาจากไหนก็เถอะ

"คึคึคึคึคึ..." เสียงหัวเราะแหลมสูงดังขึ้นจากตัวผู้โชคร้าย เสียงที่ทำให้คนฟังฟังแล้วประสาทเสีย..
เหยื่อผู้โชคร้ายลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ... แล้วเงยหน้าขึ้นมา การเงยหน้านี้ นั้นทำให้โจรตกใจ

ดวงตาที่เบิกกว้างถึงขีดสุด.. กับรอยฉีกยิ้มกว้าง... ทำให้ดูหน้ากลัวขึ้นอย่างแรง

ถึงตอนนี้โจรก็หยิบมีดขึ้นมาแล้วพูดขึ้นว่า "อย่าเข้ามานะเว้ย!!"
"ขอชีวิต.. แกหน่อยเถอะน่า.. คึคึคึคึคึ" ดูเหมือนเหยื่อที่กำลังจะกลายเป็นผู้ล่าไม่ได้สนใจคำขู่ของโจรเลยแม้แต่น้อย
แล้วจู่ๆเสียงหัวเราะอย่างคนโรคจิตจากคนโรคจิตก้ดังขึ้น แล้วพุ่งไปหาโจรผู้โชคร้าย พร้อมกับมีดอันแหลมคม
"ว้า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" เสียงหัวเราะครั้งสุดท้ายจากคนโรคจิตที่กำลังจะลงมือฆาตกรรมก็เป็นเสียงสุดท้ายที่โจรผู้น่าสงสารจะได้ยิน...

---

"ชิ เจ้านี่ไม่เห็นมีเข็มกลัดเลย" เสียงบลัดที่พูดจากร่างเนื้อดังขึ้น
"แต่ก็ดีได้ฆ่าคน สะใจมาก คิคิคิ.." บลัดหัวเราะอย่างชั่วร้าย

หลังจากหัวเราะไปได้สักพักบลัดก็เห็นเข็มกลัดอันหนึ่ง ตกอยู่ข้างถังขยะเขียว
"คิคิคิ เข็มกลัดอีกอันนี่หว่า" บลัดพูดกับตัวเองพร้อมกับเลียมีดที่เปื้อนเลือด..
"เพื่อชีวิตที่เยอะขึ้นเก็บไว้ดีกว่า คิคิคิคิ" แล้วบลัดก็หยิบเข็มกลัดขึ้นมาใส่กระเป๋า

"ออกจากร่างนายท่านเดี๋ยวนี้" ทันทีที่เก็บเข็มกลัดใส่กระเป๋าบลัดก็ได้ยินเสียงจากข้างหลังตนเอง
บลัดจับมีดแน่นแล้วฟันไปข้างหลังทันที

แต่ร่างที่พูดแค่เอนตัวไปนิดเดียวก็หลบมีดของบลัดพ้น และตอนนี้เอง บลัดก็เห็นผู้ที่มาทักเขา

คนที่มาทักเป็นชายร่างผอมสูง ใส่เสื้อเชิร์ตขาวกับกางเกงขายาวสีดำ ทำให้เขาดูเหมือนนักเรียนที่บังเอิญผ่านมาแถวนี้ หนังสือที่อยู่ในมือกับแว่นกรอบเหลี่ยมที่เขาสวมใส่ทำให้ดูลึกลับขึ้น

บลัดโมโหอย่างแรง แต่ไม่ใช่เพราะที่หลบมีดเข้าได้ แต่เพราะสายตาของเขาจ้องอยู่ที่หนังสือ!!
หลบไปพร้อมกับอ่านหนังสือเนี่ยนะ นี่เป็นการสบประมาทเขาอย่างแรง

ขณะที่บลัดกำลังจะหยิบปืนขึ้นมา ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาขัดเสียก่อน
"สู้ไปก็เปล่าประโยชน์น่า.. เพราะพวกเรานั้นเหมือนกัน"
บลัดชะงักกระตุกอย่างแรง ก่อนที่ลั่นไกไปที่หัวของชายคนนั้นและก็เหมือนเดิม
คือ ชายคนนั้นเบี่ยงหัวไปทางขวาก็หลบกระสุนได้อย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่ารู้ว่าจะมาทางไหน

"เหมือนกันหมายความว่าไง" บลัดพูดขึ้นอย่างสงสัย ก่อนที่จะยิงไปอีกนัด
ชายคนนั้นเบี่ยงตัวไปอีกหน่อยก็หลบได้อีก แล้วก็พูดขึ้นว่า
"ผมคือ ยูสของนายท่าน.. ชื่อ Just Moment..."

---

"นายเป็นยูสของเจ้านี่เองเรอะ" บลัดพูดขึ้นหลังจากเดินมาอยู่ในซอยๆหนึ่ง(คนละซอยกับที่เกิดเหตุฆาตกรรม)
"ใช่" จัสโมเมนต์พูดสั้นๆ ก่อนที่จะพูดเหมือนตอนที่เจอบลัดครั้งแรกอีกครั้งว่า "ออกจากร่างนายท่านเดี๋ยวนี้"
บลัดฉีกยิ้มเช่นเคยก่อนที่จะพูดว่า "ออกทำไมให้โง่ เดี๋ยวข้าจะไปฆ่าคนให้สะใจก่อนที่เจ้านี่จะฟื้นดีกว่า เวลายิ่งมีจำกัดอยู่"
ขณะที่บลัดกำลังบังคับร่างเนื้อออกจากซอย จัสโมเมนต์ผู้อ่านหนังสือก็บอกจุดประสงค์ขึ้นว่า
"ผมจะขอสิงร่างของนายท่านไปหาข่าวสาร.."
"หา? หาไปทำไม ยุ่งยากว่ะ" บลัดพูดขึ้นอย่างขัดใจ
จัสโมเมนต์ยกนิ้วชี้ขึ้นแล้วส่ายไปส่ายมาต่อหน้าบลัดแล้วพูดขึ้นว่า
"ข่าวสารนี่สำคัญนะ ถ้านายไม่รู้อะไรเลยก็เหมือนกบในกะลานั้นละ"
"สำคัญยังไง" บลัดพูด
"เพื่อว่า..." จัสกลอกตาไปรอบหนึ่ง "นายจะได้รู้ว่าคนหายไปไหนหมดไง"
"อ๋อ... ว่าแต่นายรู้ได้ไง" บลัดพูดขึ้นอย่างสงสัย
จัสพูดขึ้นว่า "หน้าตาทาทางน่ากลัวแบบนี้พร้อมกับเลือดเปื้อนตัว ก็ทำให้พอเดาได้แล้วละ
ว่านายเป็นฆาตกรโรคจิตที่กำลังหาคนมาฆ่าแน่ๆ"
"อ่อ..." บลัดครางงืมงัมในลำคอ
"แล้วถ้าเรารู้ข่าวสารทั้งหมด" จัสโมเมนต์วกเข้ามาในหัวข้อสนทนาอีกครั้ง "เราก็จะได้รู้สถานการณ์ทั้งหมดว่าเป็นยังไง เวลาทำอะไรก็ง่ายขึ้น.."
"คิคิคิ อย่างนี้นี่เอง" บลัดหัวเราะขึ้น หลังจากที่เข้าใจสิ่งที่จัสพูด "ถ้าจะฆ่าใคร วางแผนอะไรก็ง่ายๆขึ้นสินะ"
"ไม่ใช่แค่นั้นนะ" จัสโมเมนต์พูดขึ้น "นายอาจจะได้ไปไล่ฆ่าตัวเป้งๆด้วยไง"
"ตัวเป้งๆ?" บลัดพูด "หมายถึงพวกที่โหดๆนะเรอะ"
"ใช่" จัสยกนิ้วขึ้นดันแว่นตา "พวกที่เหมือนนายไง"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" บลัดหัวเราะโรคจิตลั่นซอย
"แจ๋วว่ะ แจ๋วมาก ฮ่าฮ่าฮ่า เดี๋ยวข้าจะให้ร่างแกไปหาข่าวตามที่ว่า คึคึคึ"
พูดจบบลัดก็ออกจากร่าง จัสมองแล้วก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะเข้าไปสิงต่อ
"เอาละไปหาข่าวดีกว่า" จัสพูดเสร็จก็เดินออกจากซอยนั้นไปตามจุดประสงค์..

--

หลังจากหาข่าวเสร็จแล้ว ก็กลับหอพัก

พอถึงที่พักก็ล้มตัวนอนเอาผ้าคลุมตัว แล้วก็ออกจากร่าง ให้เจ้าของร่างกายได้พักฟื้น
และ ยูสทั้งสองก็รอการตื่นของผู้เป็นเจ้าของเพื่อจะได้บอกข่าวสารที่ผ่านมาให้ฟัง...

จบ DAYS 1 เข้าสู่ DAYS2!!!

--

ในที่สุดก็(ดูเหมือนว่า)ตามทันซะที = w="
CHELSEA สมาชิก
· #278
เอ่อ มันจบแล้วหรือครับ??
ไม่ระบุตัว
· #279
คงจบ(ในหลายๆความหมาย)แล้วหล่ะ เพราะงั้นปล่อยตกไปเถอะ -*-