LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ชวนกันมาแต่ฟิคเวียนหน่อย

พูดคุยทั่วไป 13 ต.ค. 2011 ♥ 0 👁 21 💬 279

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ขอเชิญปวงประชา โลลิบากะทุกท่าน(ที่ว่าง) มาร่วมผลัดกันแต่งฟิค
โดยให้ผองเพื่อนโลลิบากะร่วมแสดง ผลัดกันแต่งจะได้ไม่มีคำว่า"คนที่ถูกลืม"ไง

ความยาวไม่จำกัด จะแต่งมายาวซัก 3 หน้ากระดาษก็ยังได้

ไม่มีการใช้เวทย์ ไม่มีการกลับมาเป็นซอมบี้ ลิฟวิ่งเดธ ไม่มีการมั่วใช้ตัวละคร2มิติ
ขอให้ตัวละครมีความสามารถที่เป็นไปได้สำหรับมนุษย์จริงๆ
พกอาวุธได้มีจำกัด ใครพกปืนก็ต้องนึกถึงกระสุนกันด้วย (ยกเว้นไม้จิ้มฟัน+ไม้ปั่นหู มีได้ไม่อั้น)

และสำหรับการแต่งเรื่องจนถึงความตาย ของแต่ละท่าน
ท่านที่กำลังตายเท่านั้นที่มีสิทธิ์เขียนวาระสุดท้าย หรือจุดพลิกกลับ+ทางรอดสุดท้าย
ไม่มีการเขียนให้ไอ้โน่น ไอ้นี่ตายเป็นว่าเล่นนะคะ
ยำจนปางตายได้ แต่การเขียนวาระสุดท้ายเป็นหน้าที่ของเจ้าตัว

หากมีการวางกับดักระหว่างทาง ให้เขียนเป็นเบาะแสไว้ด้วยเล็กน้อย ประมาณว่า
นายสมบัติวิ่งเข้าไปในป่า ในขณะที่เขากำลังถึงทางตันกำลังจะโดนยำตายนั้น
เขาเหลือบไปเห็นต้นมะม่วง แล้วกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

หรือจุดสังเกตอื่นๆ ถ้าวุ่นวายก็ไม่ต้องวางมันเลยก็ได้ กับดักเนี่ย

--------หลักๆมีอยู่เท่านี้ ที่เหลือก็เชิญใช้ช่องว่างทางกฎหมายได้ตามสบาย-------

เข้าเรื่อง 3 LIFE
ถ้าวันนี้มี คุณชีวิตได้มากกว่า 1 ครั้ง
ชีวิตที่มีโอกาสรีเซทใหม่ เหมือนเกมลุงหนวดตีเห็ด

แล้วในวันเดียวกันนี้ มีคนมาชวนคุณเล่นเกม
ไม่ใช่เกมธรรมดา แต่ถ้าผ่านไปได้ถึงรอบสุดท้ายได้
ฝันของคุณสามารถกลายเป็นจริงได้หนึ่งอย่าง ไม่ว่ามันจะเป็นฝันที่เหลือเชื่อแค่ไหนก็ตาม

"ฟังดูติงต๊องอ่ะ....."
"อ้าว~ ไม่ลองดูหน่อยเหรอ ไม่ถึงตายหรอกน่า"
"เอ้า! งั้นถ้าชั้นอยากได้ประเทศอเมริกาล่ะ จะให้ได้เรอะไง!"
"ขอให้โลก2มิติ มารวมกับโลกจริงยังได้เลย จะเล่นมั้ย?"

บทสนทนาโง่ๆข้างต้นนี่ ทำให้ฉันต้องยืนเอ๋อหน้าเซเว่น พร้อมด้วยเข็มกลัด 2 เม็ด
ชวนนึกถึงเกมอมตะของนินเทนโย่ สาวหน้าจืดคู่สนทนาเมื่อครู่ ให้เจ้าสิ่งนี้พร้อมกับเงิน1แสนที่ดูไร้เหตุผล
ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ว่า "สะสมเข็มกลัดให้ครบ3เม็ดก็ผ่านเข้ารอบ"

? หรือนี่จะเป็นเกมหาของ ไม่สิ! คงให้แข่งกับผู้เล่นคนอื่นมั้ง เดิมพันเป็นเข็มกลัด
แล้วจะให้แข่งอะไรน่ะ? เป่ายิ้งฉุบเรอะ?
"เธอคนนั้นน่ะ ชั้นให้5หมื่น ขอซื้อเข็มกลัดนั่นอันนึงได้มั้ยน่ะ" คุณลุงท่าทางเหมือนพนักงานบริษัทโผล่มา
"5หมื่นกับเข็มกลัดโปเกเนี่ยนะ?" ลุงแกคงบ้าไปแล้วแหง
"ถ้าไม่พอชั้นให้อีกเป็น 7หมื่นเลยเอ้า! ชั้นจำเป็นต้องชนะเกมนี้...ขอร้องล่ะ"

อะไรก็ไม่รู้ แต่ชั้นก็รับเงินคุณลุงแกมา เขาเป็นสมาชิกโลลิบากะด้วยเหรอ?
คิดไม่เท่าไหร่ อยู่ดีๆรถก็ดิ่งพุ่งเข้าชนหนุ่มสายพันธุ์โอตาคุคนหนึ่งกระเด็นข้ามหัวชั้นไป
สาววายคนนึง(พอจะสัมผัสได้จากรังสีม่วง) เดินลงมาจากรถแล้วเหยียบยอดอกหนุ่มโอตาคุคนนั้น
กระชากเงินและเข็มกลัดมาจากกระเป๋าเสื้อ
"เป็นไงล่ะไอ้ piyoaaa!!! เก่งนักเหรอไงเกลียดเอ็งมานานแล้ว!" สาววายตะคอกใส่หน้า ถุยน้ำลายทีนึงแล้วเดินจากไป

คือ.....คงมีแต่ชั้นที่รู้ว่าพ่อหนุ่มนั่นไม่ใช่ piyoaaa น่าสงสารพ่อหนุ่มนั่นจริงๆ แต่ในขณะที่ชั้น
กำลังจะเดินเข้าไปช่วย ไม่น่าเชื่อ! เขาไม่เป็นไรแล้ว!! หายจากอาการบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง!
แถมยังมีแรงมาบ่นด้วย
".......โด่เอ๊ย เลยเหลืออยู่2ชีวิตเลยเนี่ย.. แม่ง(อุบอิบ)"
"!?"

ไม่รู้มีใครบ้างที่เล่นเกมนี้ ไม่รู้ด้วยว่าเขาอยากได้อะไรถ้าชนะเกมนี้
ฉันผู้มีเข็มกลัด1ดวง เงิน1แสน7หมื่น กับชีวิตอีก3ชีวิต ดันเข้าร่วมเกมประหลาดนี่เข้าจนได้
ยิ่งมีคนหาว่าชั้นเกรียนแม่อยู่ การเล่นเกมนี้มันดูอันตรายราวกับเวทีละเลงเลือดเลยทีเดียว

เดี๋ยวกะว่าจะขายเข็มกลัดนี่ทิ้งดีกว่า อันตรายเป็นบ้า

ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไงบ้างนะ

--------------------------(เชิญต่อได้จ้า ใครอยากเขียนตัวเองไล่ตื้บ ไล่บี้ใครก็เชิญ)
โอย.....จะล่มมั้ยน้อ -*-

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

279 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
piyoaaa ผ สมาชิก
· #181
เมดกายอยู่ในก๊กฮาเร็ม.... หญิงเพียบ ฮุๆ
------------------------

ชั้นมองเด็กๆเพิ่มจำนวน เด็กกับผู้หญิงคือสิ่งที่ชั้นไม่ต้องการให้อยู่ในสนามรบมากที่สุด
นี่มันดันมาพร้อมกันเป็นแพ๊ค ยูสของพวกเธอ กระต่าย กระต่ายแว่น แฝดผี และโลลิ
ยอดเลย....ขอผู้ชายใช้ได้ซักคนสิ (เหลือบไปมองเมดกาย ที่โดนเด็กหลอกใช้ยาวนาน)

ปีศาจถือหม้ออุด้งนี้ดูพึ่งได้ แต่สถานะโดนเด็กจูงนี่....ต้องพิจารณา แล้วยังยูสหญิงอีกคนที่อยู่ใกล้ๆนั่น
ถ้าจัดการทำอะไรซักอย่างกับพวกเด็กๆได้ล่ะก็...

"ถ้าลำบากนัก ข้าจัดการเองขอรับ"
บากะฮีโร่มาพูดกับชั้น นั่นแหละ ชั้นกลายเป็นผู้ชายหน้าตาหน่อมแน๊มต่อหน้าเด็กพวกนี้
เด็กๆค่อนข้างจะไม่ตกใจ สงสัยตะลุยดันเจี้ยนมาเยอะ

"คุณหนูมาเล่นเกมด้วยกันดีกว่าขอรับท่าน ในร้านคอมทั้งหมดในย่านการค้านี้ มีเข็มกลัดซ่อนอยู่315ชิ้น"
บากะฮีโร่ประกาศ จำนวนเข็มกลัดมหาศาล
"หากท่านทำลายคอมของพวกตัวตลกได้ ก็ได้เข็มกลัด3ชิ้นต่อเครื่อง ไม่มีกฎกติกา"

"เข็มกลัดสามร้อยเท่าไหร่นะ? พวกมันไปเอามาจากไหนเยอะแยะ"ไผ่ๆโวยวาย

ชั้นที่ฟังอยู่(เพราะโดนยูสสิง) ไม่กล้าบอกหรอกว่าเจ้าพวกที่เชิญเรามาเล่นเกมน่ะ ก็เป็นยูสที่ต้องใช้เข็มกลัดในการคงร่าง
ดังนั้น พวกมันจะมีเข็มกลัดติดตัวอย่างน้อย3ชิ้น บวกกับที่เอามาให้ตอนเริ่มเกมอีก2ชิ้น ถ้าซัดมันซะ
เราจะได้เข็มกลัดอย่างน้อยๆ5ชิ้น
ชั้นก็แค่ไปดักตีพวกนั้น รวมๆกับล่อลวงให้ผู้เล่นมาเสียพนันอีกหน่อย ....... (เอ่อ ชั้นไม่ได้เลวนะ)

"ถึงแม้ว่าท่านสุภาพสตรีจะมิใคร่ร่วม ข้าน้อยก็มิขัดข้อง แต่หากเข้าร่วมแล้ว จงถือว่าอันตรายทั้งหลายที่จะได้พบนั้น
เป็นผลจากการตัดสินใจของท่านแต่เพียงผู้เดียว" บากะฮีโร่พูดโน้มน้าวแบบไม่รับผิดชอบต่อชีวิตเด็ก อืม

โอกาสหาเข็มกลัดง่ายๆแบบนี้มีไม่บ่อย แค่หา10อันก็ยากกันจะตายอยู่แล้ว
นี่มีมาให้สลอนเป็นร้อยอัน (พร้อมตัวตลกหมาหมู่) หาแบบนี้ได้ที่ไหนอีก

"....... แล้วแต่ท่านตัดสินใจ ไปทำหน้าที่ของเราเถิด ท่าน patcharawits "
บากะฮีโร่ กลับไปประจำการหน้าทางเข้าใหญ่ของย่านการค้า เป็นเหยื่อล่อเพื่อให้ patcharawits แอบเข้าไป

บากะฮีโร่บอดด้ามจับของเชือกกระโดด(ที่ใช้เป็นอาวุธรัดคอ)ออก ข้างในมีแท่งเหล็กแหลมช่อนไว้
คราวนี้ไม่ใช่การฆ่ารัดคอแล้ว แต่เป็นการมัดแล้วเอาแท่งเหล็กแทงขมับต่างหาก
โดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง บากะฮีโร่เปลี่ยนเป็นพิโยโตะ (สับไปมาบ่อยวุ๊ย) สัญชาตญาณนักสู้แรงของพิโยโตะ
เพิ่มสปีดการกวาดล้างตัวตลกจากทีละตัวเป็น ทีละ2ตัว และใช้เวลาไม่กี่วิ ตัวตลกระเบิดตูมตามเป็นโกโก้ครั้นช์

เมดกายมองภาพความรุนแรงที่เกิดตรงหน้าแล้วรู้สึก..... ซนมาก(555+)
maid guy สมาชิก
· #182
ขอถือวิสาสะแต่งต่อละกัน
--------------------------------------------
หลังจากที่ข้าได้รอการตัดสินใจในการรวมกลุ่มของพวกสามคนนั่น ข้าได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากข้างซ้าย ข้ามองผ่านแว่นตาดำก็ได้พบกับเหล่าตัวตลกสีฟ้าที่กำลังเดินมาพร้อมกับใครคนหนึ่งที่กำลังสู้อยู่ นั่นคือพิโยโตะ(หรือpiyoaaa )
"แหม ไม่ทันขาดคำก็มาทันทีเลยนะ"LazyRabbitพูดกับพวกนั้นทันที"พวกเธอจะร่วมมือกันเราหรือไม่"
"อย่าดีกว่า พวกเรารีบไปดีกว่า อย่ามัวแต่เสียเวลารอคำตอบเลย"ข้ารั้งไว้เพราะดูจากจำนวนแล้วนั้นซึ่งเริ่มทะยอยมาเรื่อยๆแล้ว
"นายคิดหรือว่าแค่นายคนเดียวจะทำอะไรได้"LazyRabbitพูดสอดขึ้น
"ทำไม"ข้าถาม
"เพราะที่ผ่านมานายแพ้ตลอดไม่ใช่หรือไง อย่างฉันนายก็แพ้ไปแล้วครั้งหนึ่งไม่ใช่เหรอ"
"นั่นแค่เธอเอาแต่หนีไม่ใช่หรือไง"ข้าพูดด้วยความหงุดหงิด
"หา งั้นแสดงว่าแกกระจอกที่สุดน่ะสิยะ เจ้าmaid guy"pai paiพูดขึ้นมา ทำให้ข้าสะกิดต่อมโมโหจนเกือบยิงนังนั่นทิ้งไปแล้ว
"เพราะว่าตอนนั้นข้าไม่เอาจริงต่างหาก"ข้าจ้องมองพวกนั้นด้วยความแค้นสุดๆ แหงสิ เพราะข้าน่ะไม่เคยโดนหยามขนาดนี้มาก่อน
"LazyRabbitไปได้แล้ว"ข้ากระชากแขนยัยนั่นโดยที่ไม่สนใจคำประท้วงของยัยนั่นแต่อย่างได
"โอ้ย เบาๆหน่อยสินาย จะบ้าเหรอไง"LazyRabbitได้ตะโกนออกไปก่อนที่ข้าจะโยนมือถือ(ที่ปล้นมาอีก)พร้อมเบอร์ของLazyRabbitให้กับพวกpai pai "เผื่อพวกเธอต้องการจะตอบตกลง จงโทรมาซะและตอนนี้ก็ขอให้ซ่อนตัวซะเพราะรู้สึกว่าเจ้าพวกบ้านั่นแห่มากันอย่างกับซอมบี้แล้ว"

ในระหว่างที่ข้ากำลังวิ่งไปหาพีข้าตาแพ้แสง"ข้าพูโไปโยโตะLazyRabbitก็ได้ถามว่า "นี่ ฉันสังเกตมานานแล้วว่าทำไมนายถึงใส่แว่นกันแดดกันเนี่ย"
"ตาแพ้แสง จบข่าว"ข้าพูดตัดบท
"แต่นอนนี้มันมืดมากนะ นายจะใส่อีกทำไมกัน"
"เรื่องของฉัน"
"นั่นสิ ฉันเอกก็อยากรู้เหมือนกัน"กระต่ายขี้เกียจ ยูสของแม่นั่นก็ออกมาถามเหมือนกัน
"หุบปาก"
"นี่ ทั้งฉันและยูสของฉันถามนายดีๆแล้วนะ นายตอบให้ดีๆหน่อยสิ"LazyRabbitพูดด้วยน้ำเสียงโกรธ
"ฉันไม่บอ....."
"เพราะนั่นคือที่สิงสถิตของพวกฉันน่ะสิ"คุโรงาชิ ยูสของข้าออกมาจากดวงตาขวา มันจ้องหน้าLazyRabbitพร้อมอวดตาสีแดงที่เหมือนกับเวลาที่มันสิงที่ตาขวาของข้า ทั้งLazyRabbitและยูสนั้นพากันตกใจทั้งคู่เพราะรูปร่างที่เหมือนอสูรของมัน
ขอนอกเรื่องหน่อย เมื่อยูสออกจากตาของข้าแล้วตาของข้าจะเป็นสีน้ำตาลเข้มและตาซ้ายนั้นมีสีฟ้าใสที่เป็นที่สิงสถิตของลิลี่
"ข้าคือคุโรงาชิ เป็น1ในยูสของเมดกาย"มันตะโกนราวกับว่าจะประกาศตนให้คนทั่วทั้งเมืองรู้
"นะนะนะนี่หรือยูสของนาย"LazyRabbitนั้งชี้ไปที่ยูสของข้า
"เชอะนังหนูนี่คิดจะชี้หน้าข้าเร็วไป10ปีโว้ย"
"ชิ อย่าพูดมากได้ไหม ส่วนนายกลับเข้ามาได้แล้ว ถ้าข้าไม่สั่งอย่าริอ่านออกมาเชียว"
"เชอะ"แล้วมันก็กลับเข้าสู่ตาขวา
"เอ่อ ฉันรู้แล้วแหละว่าทำไมนายถึงไม่ยอมถอด"
"นั่้นสินะ อ๊ะ ใกล้ถึงแล้ว"
ข้าเห็นฉากการต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้า ทำให้ข้ารู้สึกถึงอันตรายที่ว่า หากLazyRabbitอยู่ด้วยคงไม่รอดแน่
"เจ้าหนีไปก่อนดีกว่า"ข้าเตือนLazyRabbit
"ทำไมล่ะ"
"เธอมันเกะกะฉันน่ะสิ"
"นี่นายพูดบ้าๆอะไรกันน่ะหา นายคิดหรือว่าที่นายมีเข็มกลัดและมาถึงนี่ได้เพราะว่านายต้องพึ่งพาฉันน่ะ"
ข้าเงียบไปสักพักหนึ่งจึงแอบเข้าไปราวกับจะทำร้ายLazyRabbit หลังจากนั้นจึงแอบยัดปืน.22 พร้อมกระสูนให้โดยที่ยัยนั่นไม่รู้ตัว ยูสของเธอพยายามที่จะพูดแต่ข้าห้ามด้วยสายตา และข้าก็ผลักจนล้มลงไป
"เจ้ามันโง่เสียจริง ข้าหลอกใช้มาตั้งนานยังไม่รู้สึกตัวอีก"
"ว่าไงนะ"
"ที่ข้าต้องการที่แท้จริงนั้นคือข้อมูลต่างหาก เพราะว่าเจ้าน่ะถนัดในเรื่องนี้ต่างหากเล่าแต่ข้านั้นไม่ ดังนั้นถือว่าจบกัน"
"นี่นาย"
"และอีกอย่าง พอร่วมมือกับเธอเมื่อไหร่ ข้าน่ะเจ็บตัวทุกที"
"ก็เพราะนายโง่เองไม่ใช่เหรอไงกัน"
"หนีไปซะ ไม่งั้นข้ายิงแน่"ข้าชักปืนแม็กนั่มจ่อที่LazyRabbitและส่งสายตาราวกับว่าข้าเอาจริง
แต่LazyRabbitกลับลุกขึ้นมาตบหน้าข้า พร้อมกันนั้นยังมีน้ำตาอยู่หน่อยๆที่ตาซ้ายด้วย
"ฉันมองนายผิดไปจริงๆ นายอย่ามาโผล่มาให้เห็นอีกนะ"LazyRabbitตะโกนใส่ข้าพร้อมกันนั้นได้ใช้ความสามารถของยูสกระโดดหนีไป
"หึหึ แกเองก็ทำตัวเป็นพระเอกเป็นเหมือนกันนิ"คุโรงาชินั้นได้พูดเหมือนเยาะเย้ย
"ช่างเถอะ"ข้าพูดพร้อมกับไปหาพิโยโตะ//"ไว้ค่อยอธิบายพร้อมขอโทษก็ได้ หากข้ารอดอ่านะ"//
-------------------------------------------------
ถ้าตัวเราโดนแต่ก็อย่าให้ใครมาช่วยในตอนแรก เพราะไม่งั้นเนื้อเรื่องที่คิดไว้ต่อจากนี้จะไม่สนุก
ใครที่คิดจะทำร้าย ขออย่าให้แขนขาขาด
ปล.ขอถามหน่อย หากยูสสิงร่างจะทำให้แผลหายหรือไม่
piyoaaa ผ สมาชิก
· #183
เย้! เมดกายลุย!
โอเค ผู้ใหญ่ดูแลตัวเองได้ ถึงปางตายก็ไม่ไปช่วยหรอกนะคะ

แล้วก็ ยูสสิงแล้วรักษาบาดแผลไม่ได้
ยังไงมีตั้งหลายชีวิต ตายไปซักทีเหอะ (555+)
LazyRabbit สมาชิก
· #184
วันนี้ไม่ว่างทั้งวันเลยไม่ได้มาต่อ นี่พึ่งกลับบ้านมาเนี่ย งั้นจองๆไว้ก่อนนึกไรออกจะอีดิท

อ่ะ แล้วยูสของนังกระต่ายก็เป็นกระต่ายแว่นเหมือนกันนะ = = หน้าตาก็แบบที่วาดไว้ข้างบนนู้นเลย

---

ฉันมาหยุดบนหลังคาของบ้านแห่งหนึ่ง ความจริง นอนแผ่เลยละ
แต่เจ้ายูสก็ำไม่มายุ่งถามว่า "จะนอนไปถึงไหน" หรอก
เพราะมันรู้ว่าฉันกำลังเป็นอะำไรอยู่...
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ผู้ชาย!"
ฉันกำลังคลั่ง
"ผู้ชาย!! ไอพวกโสโครกที่เหมือนกันหมด"
คลั่งจนคุ้มตัวเองไม่ได้
"เจ้าพวกขี้โกหกและน่ารำคาญ!!"
หรือแม้แต่คนอื่นก็คุ้มไม่ได้
"อุตส่าคิดว่าทั้งโลกนี้มันไม่ใช่ แต่ผลลัพพ์ก็เป็นแบบนี้ทุกที ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!!"
ฉันหัวเราะและจ้องมองท้องฟ้าที่มืดลงทุกทีๆ

"เงียบได้รึยัง?" เสียงนั้นไม่ใช่ของของฉัน
เจ้ากระต่ายเหยียบอกฉันด้วยอุ้งตีนนิ่มๆน่าจับนั่น
"ฮ่าๆๆๆๆๆ"
"เงียบ..."
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"เงียบซะ..."
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"เงียบว้อยยัยทึ่ม!!!"
"ฮิ... ฮิๆ"
"..."
เราทั้งสองนอนดูท้องฟ้าด้วยกันเหมือนกับเป็นฉากตอนจบของอนิเมะ
"ไม่ไ่ด้เห็นดาวในเมืองนานแล้วนะ" ฉันพูดเหมือนคนเมาไร้สติื

หลังจากนั้นเกือบๆสิบนาทีฉันก็ลุกขึ้นนั่ง มือจับชายผ้าคลุมสีม่วงชูขึ้นมา
เจ้ากระต่ายจ้องฉัน มันรู้ว่าฉันหายแล้ว
"ผ้าคลุม... ความหมายของมันรุนแรงจริงๆ" เป็นยิ้ม แต่เหมือนยิ้มของคนบ้า
"ไม่มีใครรู้หรอกว่าความหมายของมัน ไม่สิ ความหมายจากเจ้าของของมันเป็นยังไง"
เจ้ากระต่ายพูดถูก ไม่มีใครรู้หรอก ผ้าคลุมของเจ้าชายแห่งความหวังที่ทำลายความหวังนี่
ผ้าคลุมนี่ิอย่างที่บอก ฉันเอาไว้ครอสเพลย์ตัวละครตัวหนึ่ง เป็นตัวที่ฉันชอบและเศร้ากับมัน
ตัวละครตัวนั้นไม่มีเพื่อนหรือสิ่งที่เรียกว่าพันธมิตร ความจริงคือ เขาเคยมี
เขาได้แต่ทำตัวน่าหมั่นไส้ให้คนเกลียด ใช่ แค่นั้น... ถึงสำหรับฉันจะตีไปไกลกว่านั้นก็เถอะ
เพราะฉะนั้น ผ้าคลุมนี่คงมีความหมายใกล้เคียงกัีบการสูญเสียเพื่อนและได้ศัตรูมาที่สุด
ฮิๆ กะอีแค่ใส่เล่นๆจะมาหลอกหลอนถึงความจริงเลยรึอีลีเดน?

ฉันไม่ยอมถอดมัน หลังจากเหตุการณ์นี้ฉันรู้สึกรักมันแบบแปลกๆ
และฉันด็เริ่มแช่งตัวเองด้วยการหยิบกล่องแว่นออกมาจากดอทตี้
"เด๋วนะ? ฉันรู้จักเจ้านั่น..." เจ้ากระต่ายลอยมาดู
"ช่าย ของคอสเพลย์ของฉันอีกเหมือนกัน" ฉันเปิดกล่องออก
"แว่นตาของเอ็ดการ์ วาลกัส???" เจ้ากระต่ายทำหน้าตกใจระหว่างที่ฉันถอดแว่นตัวเอง
"ความหมายของมัน.. หึๆ เธอก็รู้" ฉันหยิบแว่นเลนน์กลมในนั้นมาใส่ และเก็บอีกอันลงไป
"จะฆ่าตัวตายรึไง???" ยูสกระต่ายถาม
"ไม่ แต่อาจจะใกล้เคียง" ฉันตอบ "ฉันจะไปเอาเข็มกลัดที่เจ้าเสื้อโค้ดว่าไว้"
"จะบ้าเรอะ!!!" เจ้ากระต่ายตวาด "เธอไม่รู้สถานที่ด้วยซ้ำ!"

"รู้สิ" ฉันหยิบแผนที่ออกมาจากดอทตี้ "ตรงที่ฉันกากบาทคือร้านคอมที่มีเข็มกลัดอยู่แน่นอน"
ฉันชี้ให้เจ้ากระต่ายขาวดู ก่อนมันจะุถาม "แล้วรู้ได้ไงน่ะ?"
"ก่อนที่ฉันออกจากบ้านไปหาอดีตผู้ช่วย รู้ใช่มั้ยว่าฉันเปิดคลิปและดูรูปถ่ายเยอะมากๆ"
เจ้ากระต่ายพยักหน้าตอบ
"นั้นน่ะ เพราะว่ามีคนที่รอดจากการปลดปล่อยตัวตลกอยู่น่ะสิ
คนพวกนั้นก็ถ่ายรูปและคลิปมา บางคนเอาคลิปกล่องวงจรปิดในร้านเน็ต
ก่อนที่พวกนั้นจะออกมาจากคอม จนถึงเลยกว่านั้นก็มี"
ฉันอธิบายต่อ "บางคนเล่าเสร็จสรรพแถมโพสที่มาอย่างชัดเจน ฉันเลยติ๊กเอาไว้"
"แต่เธอก็ไม่ได้ไปหาตามที่ตอนที่มานี่?"
"แน่สิ... เพราะจริงๆฉันจะไปตามหลังจากเจอกับอดีตผู้ช่วยน่ะ" ฉันตอบไปแบบนิ่งๆ
"..." มันเงียบไป
"ที่ฉันไม่รีบแบบนั้นเพราะฉันมีเป้าหมายอยู่แล้วยังไงละ"
ฉันหันไปพูดต่อ "ถึงตอนนั้นฉันไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับเข็มกลัดก็เถอะ แต่ไหนๆก็รู้แล้วก็ต้องรีบหน่อย"
"แล้ว หลังจากเหตุการณ์นั้นละ"
"ก็ไม่มีไรมาก แค่สมองบอกฉันว่า 'เข็มกลัด2อันน่ะเสียของแล้วละ' เท่านั้น
แต่เพราะงั้น ฉันเลยยิ่งต้องทำทุนคืนไง" ฉันยิ้มเหมือนมันเป็นคำตอบง่ายๆ
ฉันรู้ว่าเจ้ากระต่ายจะถามอะไรต่อ ฉันจึงตัดบทมัน
"และฉันทำใจไว้แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้น ...รวมถึงถ้าได้เข็มกลัดมาจนเจอเจ้าพวกนั้นด้วย"
ฉันลุกขึ้น หยิบมีดทำครัวเล่มโตที่เป็นอาวุธประจำตัว(ตั้งแต่เมื่อไหร่?)ขึ้นมา
"เอาละ ไปกันเหอะ" ฉันจับราวระเบียง และยกตัวขึ้นไปนั่ง
"ไปไหน?" เจ้ากระต่ายลอยมาข้างหน้าฉันและถาม
"ร้านเน็ตไง ความจริงที่ฉันมาหยุดตรงนี้เพราะว่าที่นี่เป็นร้านที่ใกล้ที่สุด"
ฉันยิ้มให้เจ้ากระต่ายขาว ก่อนจะทิ้งตัวลงไป
พร้อมกับทิ้งความต้องการพึ่งพาคนอื่นไว้ตรงนั้น
แต่ดูเหมือนความคลั่งจะยังคงตามฉันมาอยู่ เหมือนกับผ้าคลุมที่เกาะหลังฉัน

---

กระต่ายคลั่งไปลุยเดี่ยวเรียบร้อย ส่วนผลเป็นไงมีต่อวันหลัง(วันนี้เหนื่อย)

ปล.พิมพ์ใหม่ เอาแค่นี้ละกัน ประมาณครึ่งของอันแรกที่พิมพ์
maid guy สมาชิก
· #185
ช่องนี้ขอเขียนต่อหลังจากที่กระต่ายเขียนเสร็จแล้ว
เป็นตอนที่เรียกได้ว่า.......ไม่พูดดีกว่า
Tony สมาชิก
· #186
อืมม น่าเล่นเหมือนกันแฮะ เรื่องนี้เป็นการค้นหาเข็มกลัด3อันตามที่ชายลึกลับบอกสินะโดยมี3ชีวิตถ้าใครหาครบก็เข้ารอบ โดยการหานั้นก็ต้องไปแย่งชิงจากคนอื่นมา(ด้วยอาวุธทุกอย่างที่มี) ขออภัยด้วยครับคุณ piyoaaa ที่ตอบช้า = =" เมื่อกี้นั่งอ่านตั้งแต่หัวค่ำและ อ่านไปได้50-60forum เอียนก่อน orz!!

วิธีเล่นนี่ต้องต่อเนื่องจากคนอื่นใช่มั้ยครับ และ มีตัวละครอื่น(ที่คิดเอง)มาร่วมวงได้รึเปล่าครับ.. อันนี้ถามไว้ก่อนครับ ไว้ว่างๆผมจะมาร่วมเล่นด้วยคนนะครับ

ตอนนี้จืดจางและ / me ทำหน้าซายากะ
piyoaaa ผ สมาชิก
· #187
Tony โทนี่ โถนี่....นึกว่าจะหายลับไม่เล่นซะแล้ว
จริงๆแล้วฟิคนี้มันค่อนข้างอิสระ อยากลุยเดี่ยวดั่งหมาป่าเดียวดายก็ได้
หรืออยากกระโจนมาเล่นเป็นหมู่คณะก็ดี

เรื่องนี้จะใช้คาแรคเตอร์ที่คิดเองก็ได้ ขอให้เป็นมนุษย์ มีความสามารถที่เป็นไปได้
ตามด้านบนสุด ไม่มีเวทย์มนต์

สำหรับตัวยูสเซอร์เนม หรือ ตัวเราอีกคน
เป็นนิสัยที่เผยความเกรียนในโลกเนตออกมาให้เห็นเป็นตัวเป็นตน
อาจออกมาในรูปผู้หญิง ผู้ชาย ผู้ฉิง สัตว์ประหลาด หุ่นยนต์
แต่ก็ไม่มีความสามารถที่เกินมนุษย์มนาเค้า ปล่อยเวทย์ไม่ได้ ฮิลลิ่งไม่ได้
สามารถสิงตัวเราเพื่อควบคุมร่างได้ กรณีนี้อาจเป็นคู่หูหรือศัตรูอันตรายก็ได้

เนื้อเรื่องคร่าวๆ
0
ทุกคนจะได้เข็มกลัดเริ่มต้นคนละ2เม็ดจากคนแปลกหน้า (ใครได้ไม่ครบคิดซะว่าเผลอทำตกท่อละกัน)
กับ3ชีวิตและเงิน 1แสน หากเล่นเกมและผ่านเข้ารอบไปเรื่อยๆ ความฝันของคุณจะเป็นจริง
ทุกคนก็ตูมตามหาเงินหาอาวุธกันตามเรื่อง บางคนก็ขายเข็มกลัดเอาไปแต่เงิน
มีทั้งปริศนา มิตรภาพ ความรัก เลือด และน้ำตา น้ำมาม่า น้ำแป๊บซี่ น้ำกาแฟ

และเมื่อได้เข็มกลัดครบ3ชิ้น สิ่งไม่น่าเชื่อเกิดขึ้น ผู้เล่นเกมได้พบกับตัวเองอีกคนหนึ่ง
บุคลิกของตัวเองที่แอบซ่อนในอินเตอร์เนต เรียกว่ายูสเซอร์เนม (ยูส)

ผู้เล่น0000 ได้ทิ้งข้อมูลเกี่ยวกับ ใครบางคนที่ชื่อ Blueberry ที่อยู่เบื้องหลังเกมนี้ และตกตึกตาย

1
ได้รู้กันถ้วนหน้าว่า เข็มกลัด3ชิ้นคือเงื่อนไขในการเชื่อมโลกอินเตอร์เนตกับความเป็นจริง
ขณะที่กระต่ายขี้เกียจรวบรวมพรรคพวก กดขี่(?)เมดกาย ให้รังแกเด็ก3คน ไผ่ๆ ฮิเดโกะ วรรนา
(เมดกายอาจคิดไปพลางๆว่า ถ้ารู้ว่าเปิดกระโปรงเด็กทีเดียวแล้วต้องเป็นทาสตลอดชีพล่ะก็ ไปทำอย่างอื่นกินดีกว่า)

ยูสของพิโย piyoaaa แสดงท่าทีแปลกๆ เข้าควบคุมร่างของพิโยะและ
หย่อนเข็มกลัดหลายชิ้น เชื่อมต่อโลกอินเตอร์เนตและโลกความจริง ทำให้เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน
มีตัวตลกสีน้ำเงินออกมาจากหน้าจอคอม ดูดพลังงานจากผู้คน อาละวาดไปทั่ว ระเบิดตัวเองตูมตาม

มีทั้งการร่วมมือ แตกแยก ทรยศ ความรัก ความไว้ใจ ไม่ไว้ใจ ความเป็นห่วง
ตอนนี้จัดเป็นสองกลุ่มคือ
จัดการกับตัวตลก / พิโยะ + เมดกาย
จัดการกับคอมพิวเตอร์ / patcharawits
(อีกกลุ่มก็คือคนดู 555+) Pai_pai , hedekosama , vana-chan , เร แอนด์ ซิลค์ , LazyRabbit

ปล.วาดแควนอาร์ทอยู่แท้ๆ ดันมีข้อมูลตกหล่นเช่น เมดกายมีตาสองสี/ยูสเลซี่แรบบิทใส่แว่น OTL
ช่างเหอะ วาดเสร็จจะเอามาประจานกันให้ดูชม
patcharawits สมาชิก
· #188
หลังจากที่ได้รับมิชชั่นจากpiyoaaaมาผมก็เริ่มที่จะหาอาวุธผมมองไปที่ร้านปืนผมมองไปที่ร้านนั้นใช่ร้านนั้นไม่มีกล้องวงจรปิดผมหยิบผ้าเช็ดหน้ามาปิดที่หน้าแล้วหยิบแปปเหล็กไว้ืี่มือขวาแล้ววางแผนกับยูสของผมผมขึ้นจักรยานแล้วปั่นขนไปที่กระจกหน้าร้านเต็มๆผมรีบลงจากจักรยานแล้วพุ่งตรงไปที่เค้าเต้อร์ร้านปืนผมใช้แปปเหล็กฟาดเน้นๆไมที่หัวของเจ้าของร้านแล้วตะโกนเรียกยูสให้เอาปืนพร้อมกระสุนกับแม็กกาซีนใส่ในถุงผ้าขนาดใหญ่แล้วขึ้นจักรยานแล้วหนีไป
ผมมาหอบแฮกๆอยู่ในตึกร้างผมหยิบปืนที่ปล้นมาได้กับยูสมาวางกับพื้นแล้วดู
ปืนที่ผมได้
m37
uzi
m79
แก็สน้ำตา
พร้อมเครื่องกระสุน
ผมเริ่งไล่ฆ่าพวกตัวตลกเหมือนเกมdead rissingไปประมานสามสิบว่าตัวแล้วมั้ง
แล้วผมก็ได้ทำลายคอมไปประมาณ3ร้านรวมคอมที่ทำลายไปก็ประมาณ20กว่าเครื่องต่อหนึ่งร้านรวมๆแล้วได้เข็มกลัดมาประมาณ60กว่า
ผมถามยูสของผมว่า"งื่มน่าแปลกแฮะพวกเรายิงปืนพังร้านคอมขนาดนี้ยังไม่มีใครออกมาโวยวายเลยแฮะ"
เม"ก็นายเล่นยิงปืนซะแบบนี้คงไม่มีใครกล้าออกมาโวยวายหรอกค่ะ ==b"
"เออจริงด้วยสิ"ผมตอบออกมาพลางยิงตัวตลกบางตัวก็ล้มตายบางตัวก็ระเบิดตัวเอง
ผมเร่งฆ่าตัวตลกพลางทำลายร้านคอมไปอย่าเพลิดเพลินดุจสัตว์ป่าที่ได้รับอิสระ
Tony สมาชิก
· #189
อืมมๆ ผมจะลองไล่อ่านให้ครบดู(ถ้าไหวนะ) เผื่อผมจะตามเรื่องได้ถูก (เราจะได้ปะทะกับคุณโคงาราชิมั้ยหว่า) แต่ก็มีบางจุดที่งงๆอยู่บ้างแต่ก็จะพยายามทำความเข้าใจอะนะ = ="
piyoaaa ผ สมาชิก
· #190
ถามได้อะไรได้ จุดไหนงงๆ กระต่ายขี้เกียจเค้าขยันกว่าคนตั้งทู้อีก
สรุปเหตุการณ์ออกมาเรื่อยๆ
----------------------

ไม่รู้หรอกว่าสาวๆตัดสินใจได้รึยัง แต่เอาเหอะ จะอยู่จะตายก็ไม่เกี่ยวกับชั้น
ที่สำคัญที่สุดคือตัวตลกตรงหน้าพวกนี้ต่างหาก ต้องหยุดไม่ให้เกิดความเสียหายมากไปกว...
"ตูม!!!!" เหมือนระเบิดลงร้านคอม ร้านเนตร้านดปรดของน้องชั้นไฟไหม่คึ่กๆ

"....... ช่างเหอะ ภาวะฉุกเฉิน" ชั้นบ่นพึมพำเบาๆ เอ๋? ชั้นพูดได้แล้ว นี่ชั้นกลับมาเป็นตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า
พอกลับมาเป็นตัวเองก็รู้สึกตัวได้ทันทีเลย ว่าตัวเองรับแรงกระแทกจากระเบิดมากไปแล้ว
ร่างกายชั้นระบมไปด้วยความปวด แขนที่ชั้นไม่ค่อยสังเกตมีรอยบวมจากแรงกระแทก
ชั้นพักมือเปลี่ยนมาใช้เท้าสู้แทน ถอดเสื้อโค้ดกลัดเข็มกลัดเงินหลายร้อยเม็ดที่แสนหนักนั่นออก
"ชั้นฝากนี่นะ ไฮโล..."ชั้นส่งให้เสื่อโค้ดให้ยูสจอมแบล็กเมลหน้าเลือด
"ชั้นอาจจะเอาไปขายก็ได้นา~" ไฮโลบอกแบบไม่หยี่ระ
"เธอเห็นแก่ตัวกว่านั้นอีก ชั้นรู้ เธอไม่ยอมเสียเข็มกลัดไปอีกหรอก" ชั้นพูดโดยไม่หันไปมองหน้า
ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาเตะจุดอ่อนแอของตัวตลก พวกที่มารุมยิ่งเยอะ บางตัวไม่สลบในทีเดียวก็ระเบิดใส่

พวกตัวตลกที่สลบ ชั้นยืมเชือกจากร้านอุปกรณ์ปีนเขามามัดพวกมันห้อยกับต้นไม้ (แบบSM)
"บางที....แส้ของพวกตัวตลกนี่อาจจะช่วยทุ่นแรงชั้นบ้างก็ได้" ชั้นยืมแส้ของพวกมันทั้งหมดมา
แต่เมือชั้นกำมัน แส้พวกนี้เหมือนจะดูดพลังชั้นและทำให้แขนหมดแรง
"...... ไม่เวิร์คแฮะ เอาคืนไปละกัน" ชั้นปล่อยมือจากแส้ แล้วเอาไปยัดปากคืนพวกตัวตลกที่ห้อยต้นไม้อยู่

"งือ...." แต่สงสัยจะคืนแส้ให้ผิดตัว พวกตัวตลกคาบแส้ห้อยต้นไม้ทยอยกันหมดแรง
ทั้งที่โดนรัดอยู่นั่นแหละ ตลกชะมัด ชั้นให้ชื่อผลงานนี้ว่า ต้นตัวตลกละกัน
"หึๆ พรืด ฮะๆๆ ได้ความรู้ไร้ประโยชน์อีกอย่างแล้วสิเรา"

บอลของตัวตลกลุกหนึ่งลอยมาโดนตาชั้น ลูกตาเริ่มล้า แขนก็เจ็บ
ผู้หญิงคนนึงคงสู้ได้แค่นี้แหละ ก่อนหน้านั้นชั้นเสียไป1ชีวิตเพราะยูสของชั้นไปท้าตีชาวบ้าน
ต่อให้ตายทีนี่อีกที ชั้นก็ยังเหลืออีกชีวิต ไม่เป็นไรน่า...เมดกายดูพึ่งได้จะตาย
ต่อให้ชั้นหายไปซักชั่วโมงเพราะเกมโอเวอร์ ก็น่าจะรับมือไหว ไหนจะจอมระเบิด patcharawits อีก

ตัวตลกตัวนึงเข้ามาใกล้ชั้น ชั้นใช้แท่งเหล็กแทงคอหอย ทั้งที่ตามองไม่ค่อยเห็น
ตัวตลกระเบิดตัวเองใส่ชั้น เจ็บจนชา.... ทิ้งชีวิตที่2ที่นี่แล้วกัน จะได้หายเจ็บซะที

"อย่าขี้แพ้อย่างนั้นสิ มาสเตอร์ของชั้นเป็นคนที่ยอมง่ายๆกะอีแค่ เจ็บแขนกับมองไม่เห็นเนี่ยนะ?"
เสียงของพิโยโตะ คุยกับชั้นโดยไม่ได้คิดจะสิงร่าง
"กะอีแค่มองไม่เห็น.....นี่แหละปัญหาใหญ่ ชั้นเล็งอะไรไม่ได้เลย"
"พวกมันก็วิ่งมาหาเธออยู่แล้วนี่ เธอก็แค่แทงมันซะก่อนมันมาถึงตัว"

ช่างพูดเป็นการ์ตูน ทำไม่ได้หรอกนะนั่นน่ะ อย่างดีมันก็แค่เหวี่ยงมั่วๆ
ชั้นโดนแส้ฟาดเข้าที่ขา ชั้นทรุดลงฮวบ ชั้นรู้สึกถึงมือที่กำลังจะรัดคอ ชั้นแทงไปด้านหลัง
ได้ยินเสียงระเบิด และพวกมันที่เพิ่มขึ้น รอบๆตัวชั้น ร่างกายทั้งเหนื่อยล้า ปวด และ ง่วง

ในชั่วขณะที่ชั้นกำลังจะหลับ มีมีดมาจ่อคอ บุคคลที่น่าจะเป็นเจ้าของมีดพูดกับชั้นใกล้ๆว่า
"คราวนี้ชั้นไม่พลาดเหมือนเมื่อวานแน่ แล้วพอแกฟื้น ชั้นก็จะฆ่าแกอีก"
"!!!"

มีดตัดปาดคอชั้น ไปทั้งหลอดลมทั้งเส้นเลือดใหญ่ เสียไปแล้วอีก1ชีวิต

-----------------------

ร่ายกายชั้นกลับมามีสภาพดีเยี่ยมอีกครั้ง
กลับมายังจุดที่ชั้นเคยเซฟไว้ ห้องนอนของชั้น
ทั้งๆที่รู้อย่างนั้น ทั้งที่รู้สึกตัวแล้วแต่กลับไม่กล้าลืมตาขึ้น

ชั้นไม่กล้าลืมตา เพราะกลัวว่าหากลืมตาแล้วเจอผู้ชายคนนั้น
คนที่ปาดคอชั้นวันนี้ คนเดียวกันกับที่ไล่ฆ่าชั้นเมื่อวาน

ชั้นจะทำยังไง เจ้าคนที่ทำร้ายชั้นมันซ่อนอยู่ในกลุ่มตัวตลกนั่น และต้องการจะฆ่าชั้น
maid guy สมาชิก
· #191
ข้ามาเพื่อช่วยพีโยตะที่กำลังต่อสู้อยู่กับตัวตลกสีฟ้า แต่ช้าไปเสียแล้วเพราะมีชายคนหนึ่งนั้นได้ปาดคอพีโยตะแล้ว ข้าตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วตะโกนไปว่า"แกทำแบบนั้นได้ยังไงกันวะ"
"หึหึ ชั้นก็แค่ก็แค่ต้องการล่าผู้เล่นเท่านั้นเอง"
"หนอย ถ้าแกแน่จริงแกก็เล่นงานแบบตัวต่อตัวสิวะ"
"คงไม่ว่ะ"ชายลึบลับที่เพิ่งปาดคอพิโยตะก็กระโดดหนีไป ปล่อยให้ข้านั้นต้องห้อมล้อมด้วยเหล่ากองทัพตัวตลก
"ชักไม่ตลกแล้วสิวะไอ้พวกนี้"ข้าบ่นพลางหยิบปืนแม็กนั่มออกมาแล้วจัดการยิงไปที่หัวของตัวตลกตัวหนึ่ง มันระเบิดทันทีหลังจากที่มันหล่นลงพื้น ข้านั้นก็ได้ไอเดียขึ้นมาอย่างหนึ่ง
"ในเมื่อมันโดนระเบิดแล้วมันแรงได้ขนาดนี้ ข้าคงต้องใช้ประโยชน์หน่อยละกัน"ข้านั้นได้ถีบตัวตลกที่อยู่ตรงหน้า ข้ารู้สึกว่าแรงของข้านั้นหดหายลงไปเล็กน้อยแต่ก็ยิงตัวตลกจนมันปลิวไปโดนเพื่อนของมันอีกราว2-3แล้วระเบิด เพื่อนของมันนั้นก็โดนแรงระเบิดจนระเบิดเป็นทอดๆ
"ดีละ งั้นต่อไป"ข้าพยายามถีบตัวตลกอีกรอบแต่คราวนี้มันกลับหลบแล้วเอาดาบฟันที่แก้มขวาของข้า โชคดีที่ไม่โดนแขนแต่แบบนี้ข้าก็แย่เหมือนกัน ข้าจึงถอยหลังเพื่อกะระยะแล้วยิงปืนรวดเดียวอีก4นัดจนกระสูนหมด
"หนอย ตอนนี้ชักแย่แล้วสิ"ข้าเตรียมกระสูนสำรองบรรจุปืน แต่ข้าเพิ่งสังเกตว่ากระสูนนั้นคงไม่พอที่จะกำจัดเหล่าตัวตลกแหงๆ ข้าจึงตัดสินใจที่จะหยิบมีดพกขึ้นมาด้วย ถึงมันจะช่วยอะไรได้ไม่มากหรอก
"หากโดนรุมแบบนี้LazyRabbit คงปลอดภัยสินะ แหงสิ เพราะจุดประสงค์ที่แท้จริงของข้านั้นคือการเบี่ยงเบนความสนใจของเหล่าตัวตลกเพื่อให้เธอนั้นต้องปลอดภัยนี่น่า"
"แต่แกกลับจะซวยเองนะเว้ย"คุโรงาชินั้นได้ถือวิสาสะออกมาอีกแล้ว แต่คราวนี้มันทำหน้าแบบไม่สบอารมณ์ "แกอย่าลืมสิว่าผู้เล่นน่ะตายได้3ครั้ง แกนี้เอามือซุกเตียงจริงๆ"
"ซุกหีบต่างหาก คุโรงาชิ"ข้าพูดพร้อมยิงปืนไปที่เหล่าตัวตลกที่แห่กันมา กระสูนหมดอีกละ ต้องเติมกระสูนอีก ข้ารีบทำพร้อมวิ่งหนี
"ถ้าแกทำอย่างที่ฉันแนะนำตั้งแต่แรก คือ ปาดคอเหยื่อเสียตั้งแต่เจอกันครั้งล่าสุด แกก็ไม่ต้องมาเป็นแบบนี้หรอก"มันพูดด้วยเสียงยัวะอีกครั้ง
"ข้าไม่ทำ"ข้าพูดพร้อมระเบิดหัวตัวตลกอีก3ตัว แย่ละสิ ข้าโดนรุมเสียแล้ว ชักหมดทางหนีเรื่อยๆแล้ว
"เพราะแกมัวแต่ทำตัวเป็นพวกแฟมินิสเนี่ยแหละ แกถึงเป็นแบบนี้ไงเล่า ไม่ทำร้ายผู้หญิงโดยไม่จำเป็นหรือ ถุย อยากหัวเราะว่ะ"
"ก็ช่วยไม่ได้นี่น่า นิสัยข้าเป็นแบบนี้นี่น่า"ข้ายิงอีกสามนัดและหยิบกระสูนสำรองอีกครั้ง คราวนี้ข้าชักเริ่มแย่แล้วสิ แรงถีบของปืนชักทำให้มือของข้านั้นเริ่มเจ็บขึ้นมาแล้วสิ
"ชิ ฉันไม่รู้ว่าจะชมเชยหรือด่าแกดีเนี่ย"มันพูดพร้อมดูข้ายิงตัวตลกอีก6นัดแล้ว แต่ทว่าข้านั้นกลับเริ่มยิงไม่ค่อยถูก สงสัยมือคงล้าแล้วเลยเล็งไม่แม่น ข้าหยิบกระสูนสำรองมาอีก แต่ทว่า
"เหลือชุดสุดท้ายแล้วสิ"ข้าพูดพร้อมมองไปที่เหล่าตัวตลกสิบกว่าตัวที่กำลังรุมข้า
"ชักสิ้นหวังแล้วสิ"ข้าเก็บปืนที่ตอนนี้มือข้าอาจใช้การไม่ได้พร้อมทั้งหยิบมีดพกมาแทน
"เหอะๆๆ สาหัสแล้วละสิ"มันหัวเราะเยาะ ไอ้บ้านี่มีกี่อารมณ์กันแน่เนี่ย
"นั่นสินะ"ข้ารีบพุ่งมีดไปปักคอตัวตลก แต่ทว่ามันกลับระเบิดอย่างจังจนข้ากระเด็นจนติดกำแพง
"นี้ข้าทำอะไรอยู่เนี่ย"ข้าเริ่มบ่นพึมพัม "ทำแบบนี้LazyRabbitคงไม่สนใจข้าหรอก"
ข้ามองไปที่มีดของข้า ตอนนี้ใบมีดนั้นหักไปแล้วและรู้สึกเจ็บที่แก้มขวาด้วย มีดที่หักคงปลิวไปโดนมั้ง ตอนนี้คงเป็นรูปกากบาทแล้วแหละ
"ชิ มีดที่พี่อุส่าห์ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดกลับเป็นแบบนี้เสียได้"ข้าบ่นพึมพัมขณะที่เหล่าตัวตลกรุมข้าอย่างกับซอมบี้"แบบนี้คงตายเปล่าแหงๆเลยแฮะ แล้วยัยนั่นจะรู้หรือเปล่าว่าข้าแอบยัดปืนให้ไป"
"ฉันเสนอทางรอดให้ไหม"เจ้าคุโรงาชินั้นเสนอมาให้ข้า
"อะไร คุโรงาชิ"
"ให้ฉันสิงร่างแกไงเล่า ฉันจะควบคุมร่างกายของแกเพื่อที่จะทำให้รอดไปได้เอง"
"แต่หากนายแตะร่างพวกมันแกก็จะหมดแรงด้วยไม่ใช่เหรอ"
"ไม่หรอก เพราะฉันเป็นยูสนี่น่า"มันพูดพร้อมยิ้มเยาะ
"ก็ได้"
แล้วสติของข้าก็หายไปทันที
--------------------------------------------------
แสงสว่างได้ส่องออกมาจากตัวของMaid guy แสงนั่นไม่ใช่แสงที่เกิดจากการรวมร่างแต่เป็นแสงที่เกิดจากระเบิดแสงที่Maid guyพกพามา แสงนั้นทำให้เหล่าตัวตลกนั้นผงะไปเพราะเข้าใจผิดนึกว่าแสงตะวัน
"ฮะฮะฮะ ในที่สุดเจ้าหน้าโง่นั้นก็ติดกับฉันจนได้โว้ย"เจ้าคุโรงาชิที่ตอนนี้สิงร่างMaid guyนั้นได้หัวเราะเยาะราวกับมีชัย "สมแล้วที่ข้านั้นได้หลอกล่อตั้งแต่เกมเริ่มแล้ว ก็หมอนั่นดันฆ่าคนตั้งแต่เริ่มเกมข้าเลยควบคุมจิตใจได้เล็กน้อย แต่คราวนี้ข้าควบคุมร่างได้แล้วโว้ย" แล้วคุโรงาชินั้นได้จัดการถีบตัวตลกแล้วชิงเอาดาบคาตานะพร้อมปลอกดาบมาเป็นของตัวเอง
"ชิ อาวุธนี้ดูดพลังด้วยเรอะ แหงสิเพราะข้าไม่ใช่เจ้าของที่แท้จริงนี่น่า"คุโรงาชิพูดพลางฟันที่ตัวตลกทันที แต่คราวนี้คุโรงาชินั้นกลับยิ้มออกมา"ก็ขโมยมาเลยดีกว่า"มันพูดดังนั้นแล้วดาบคาตะนะนั้นก็ได้เปลี่ยนมาเป็นสีดำสนิท
"คุคุคุ ดาบเล่มนี้กลายเป็นดาบของข้าเรียบร้อยแล้ว"คุโรงาชิพูดพร้อมกับฟันเหล่าตัวตลกที่กรูกันมาด้วยความเร็วจนเหล่าตัวตลกไม่รู้ตัวเลยว่าโดนอะไรไปจนคุโรงาชินั้นวิ่งผ่านไปไกลจากแรงระเบิดจึงจะรู้สึกตัว หล่าตัวตลกที่เหลือจึงพากันวิ่งหนีตายราวกับมันกลัวชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นกับมัน
"เฮ้ย อย่าหนีสิฟระ"คุโรงาชินั้นได้ไล่ล่าเหล่าตัวตลกสีฟ้าแทน
'พี่คะ พี่ทำเกินไปแล้วนะ'เสียงของลิลิ่นั้นได้ดังที่หัวของคุโรงาชิ
"หนวกหูน่านังน้องสาวบ้า ข้าจะทำอะไรก็เรื่องของข้า"คุโรงาชิตะโกนออก"ก็เพราะลิลี่นั้นมัวแต่ขวางน่ะสิ ฉันจึงยึดร่างหมอนี่ไม่ได้เสียทีไงเล่า ตอนนี้ข้าขอทำตามที่ต้องการหน่อย คือ ฆ่าผู้เล่นให้หมดและล่าเข็มกลัดมาเท่านั้นเอง"แล้วคุโรงาชิจึงวิ่งไปที่ร้านอินเตอร์เน็ทที่LazyRabbitนั้นได้อาศัยอยู่บนหลังคาโดยที่มันไม่รู้ว่าLazyRabbitนั้นได้อยู่บนหลังคาเลยแม้แต่น้อย

ทางด้านชายลึกลับที่ดูเหตุการณ์ เขานั้นตะลึงอยู่กับสิ่งที่เห็นและได้ยินชื่อที่maid guyได้เอ่ยออกมา
"คุโรงาชิงั้นเรอะ แสดงว่าเจ้าหมอนั่นได้ครอบครองยูสที่แข็งแกร่งและชั่วร้ายที่สุดงั้นเรอะ ชักยุ่งยากเสียแล้วซิ"

คุโรงาชินั้นแท้จริงเกิดจากผู้เล่นที่เล่นเกมออนไลน์อย่างสกปรกต่างๆด้วยวิธีการต่างๆนานา เช่นการขโมยของของผู้เล่นอื่น การไปโกงเอาเงินของผู้เล่น และที่ร้ายแรงที่สุดนั้นคือการฆ่าผู้เล่น(ใครเล่นเกมMUคงรู้ดี) แต่เพราะว่ามันชั่วร้ายจึงมีน้องสาวของมันลิลี่มาช่วยคุมไม่ให้ผู้เล่นนั้นคลั่งได้
ex0 ผู้สนับสนุน
· #192
หลังจากเราวิ่งหนีมาได้ซักพักก็หลุดออกจากวังวนแห่งวิบากกรรมได้(ซักที)

ตอนนี้ต้องหาที่พักก่อนซึ่งผมเสนอtankให้ไปพักที่โรงแรม(จิ้งหรีด)แห่งหนึ่ง


"อุ๊ยลูกค้า!"กระเทยร่างยักษ์ที่เป็นพนักงานต้อนรับเอ่ยขึ้น
"ก็ลูกค้าสิครับผมคงไม่ใช่เจ้าหนี้ใครแถวนี้หรอก"
"....ผู้ชายมากัน2คนแบบนี้คู่เกย์หรือฮ้า"
ผมและtankอึ้งไปซักพักก่อนที่tankจะอ้าปาก"........เอ่อ"
แต่ผมไวกว่า....

ป๊าป! แล้วกระเทยยักษ์ก็ได้ไปสวรรค์.....
"ค้นตัวกระเทยฟายนั่นเร็วดูซิว่ามีเข็มกลัดรึเปล่า แล้วคืนนี้ได้ที่พักฟรีแล้วนะเอ้อ"ผมพูดกับtank
.....ที่ดูจะอึ้งกับความมือไวของผม

----------------
จบday0ซักที เหนื่อยเหมือนกันแฮะ คราวหน้าเล่นมุขอะไรดี!
LazyRabbit สมาชิก
· #193
เท้าของฉันแตะพื้นกระเบื้องข้างล่าง ฉันหันมองซ้ายขวาไปมาอย่างงงๆ
"ทำไม... ถึงได้ศพเกลื้อนงี้ละเนี่ย"
ฉันมองออกไป มีทั้งศพคน และที่ไม่ใช่คน เพราะมีร่างสีน้ำเงินนอนอยู่ด้วย งั้นก็แปลว่าพวกนี้ไม่ได้ระเบิด?
ฉันไม่ถนัดเข้าหาศพนักหรอกนะ แต่สุดท้ายก็เดิืนไปค้นตัวผู้คนที่นอนอยู่
อ่า แจ่ม มีดหลายเล่ม เห้ย หมอนี่มีระเบิดมือด้วย มันเป็นผู้ก่อการร้ายรึไงวะ
"ไม่ใช้ปืนเหรอ?" เจ้ากระต่ายชี้ปืนที่วางอยู่บนพื้น
"ไม่ ฉันยังมีศีลธรรมพอ ฉันไม่ใช้มันหรอก อย่างน้อยๆก็ตอนนี้"
ฉันตอบอย่างเรียบๆระหว่างเก็บอาวุธใส่เจ้าดอทตี้ให้มากที่สุด โดยส่วนใหญ่เน้นที่มีด
"อะไรกัน งี้จะเก็บระเบิดไปทำไมล้า" มันทำปากบุ้ยๆ
"แค่เก็บน้า ยังไม่ได้ใช้ซะหน่อย~" ฉันยิ้ม

"ช่วย... ช่วยด้วย..."
"!!!" เราทั้งสองตกใจในเสียงที่โหยหวนนั้่น และหันไปทางที่เป็นต้นเสียง
นั้น... ไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงของหนึ่งในตัวตลกที่นอนอยู่อยู่บนพื้น
"ขอโทษนะยะ แต่เราไม่ว่างมา- เ้ห้ย แกมัน!!!"
ฉันชี้หน้าของเจ้าตัวตลกตัวนั้น มือสั่นเล้กน้อย
ฉันไม่รู้ว่้าคนอื่นจะเห็นแบบเดียวกันกับฉันมั้ย ยัยนี่ไม่ใช่ตัวตลกสำหรับฉัน ถึงจะมีร่างเป็นสีน้ำเงินอ่อนๆก็เถอะ
ฉันหันช้าๆไปหาเจ้ากระต่าย มันทำหน้านิ่งๆ ฉันคิดว่ามันต้องรู้เรื่องนี้แน่ แต่ฉันก็ำต่อว่ามันหรอก
เพราะฉันพูดแล้วนี่นาว่าจะทำใจเอง ถ้าเจอพวกนั้น...
พวก... ยูสของฉัน.....
ยัยตัวตลกสาวที่นอนตรงนั้น เป็นยูสที่เก่าที่สุดของฉันเอง.....
ฉันมองร่างตรงนั้น... ร่างของเด็กสาวที่เตี้ยกว่าฉันเล้กน้อย มีผมยาวมัดเปียทั้งสองข้าง และใส่ชุดกระโปรง
แต่เพราะตอนนี้เธอเป็นตัวตลก ทุกส่วนของเธอเลยดูฟ้าๆน้ำเงินๆไปหมด
ฉันมองเห็นยัยนี้ไม่เหมือนตัวตลกตัวอื่น พวกนั้นเหมือนตัวตลกจริงๆ แต่ยัยนี่ไม่หมดเลยซักนิด
ฉันสันนิษฐานว่าเพราะถ้าเป็นยูสของใคร คนคนนั้นก็จะเป็นร่างจริงของตัวตลกตัวนั้น
...เหมือนกับฉันในตอนนี้

"เธอ... เธอนั้นเอง ไง" มันทักมา ทั้งๆที่ร่างอยู่ติดกำแพงเหมือนพึ่งโดนอัดมา
"ไง ไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วนะ? 4?" ฉันตอบไปแบบปกติ
"3... แต่ไม่แน่อาจจะ4แล้วก็ได้" ยัยนั้นยิ้มให้แบบจางๆ ชี้ชัดว่าเธอไม่มีพลังเหลือแล้ว
ไม่มีแม้แต่แรง... ช่างดูน่าสงสารและน่าสมเพชในเวลาเดียวกัน
"ช่วยฉัน เถอะนะ" ยัยนี่พูดช้าๆ ฉันไม่รู้เหมือนว่าช่วยอะไร
"ทำไมละ?" ฉันถามเหมือนมันไม่ใช่เรื่องของฉัน
"เธอ ต้องอยากรู้แน่ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่" มันยิ้มที่มุมปาก และชี้ที่ร้านเน็ตเหมือนให้ไปดู
ฉันเดินไปดู และต้องตะลึง... สภาพของมันน่าเลวร้ายกว่าข้างนอกอีก
คอมพิวเตอร์พังไม่เหลือซากดีๆซักเ้ครื่อง มีทั้งรอบระเบิดและร่างฟัน ฉันสงสัยจริงๆว่าตอนฉันนอนพักมันเกิดอะไรขึ้น(วะ)
ไม่ใช่แค่ซากเครื่องอิเล็กทรอนนิก ยังมีซากตัวตลกที่โดนสับอยู่ด้วย คงโดนฟันก่อนจะระเบิดตัวเอง
ฉันเดินหาเข็มกลัด แต่ก็ไม่มี ดูเหมือนที่นี่จะโดนบุกไปก่อนซะแล้วแฮะ
ฉันกลับออกมาข้างนอก ไปหาตรงที่เพื่อนเก่าอยู่
"อยากรู้ ใช่มั้ยละ?" มันพูดช้าๆ
"ใช่ แต่แค่นี้มันพอที่จะทำให้ฉันอยากช่วยเธออยู่เรอะ" ฉันพยายามทำตัวหน้าเลือดเข้าไว้
"แน่ละ มีมากกว่านี้แน่..." มันพูดและหยุดหายใจเป็นพักๆ
"ฉันจะช่วยเธอทุกอย่าง ฉันจะไม่ทำร้ายหรือพยายามสิงร่างเธอ
ฉันจะไม่ทำตัวเซ้าซี้เธอ ฉันจะไม่ทำร้ายใครถ้าเธอไม่อนุญาติหรือมีคนทำร้ายเธอก่อน
ฉันจะทำตัวให้ดีที่สุด... ขอร้อง อย่าทิ้งฉันอีก อย่ารังเกียจฉัน..."
ฉันเห็นน้ำใสๆหยดแปะๆลงพื้น นั้นทำให้นึกถึงตัวฉันเมื่อสิบกว่านาทีที่แล้ว
"พวกตัวตลกสีน้ำเงินน่าสงสารนะ พวกนี้คือยูสถูกทิ้ง ของเธอฉันเข้าใจเหตุผลดี
พวกนี้ไม่อยากโดนใครรังเกียจ เลยทำให้เศร้าและโมโหตลอดยังไงละ"
เจ้ากระต่ายอธิบาย อย่างที่ฉันบอก เธอจะพูดเมื่อเธออยาก... ซึ่งคือตอนนี้
ฉันใช้เวลาพิจารณาเ้รื่องนี้ไม่น้อย...

"ไง จะให้ทำอะไรละ" ฉันพูดลอยๆออกไป
"เธอ? เธอจะช่วยฉันแล้วใช่มั้ย!" น้ำเสียงของยัยนั่นเปลี่ยนไปทันที
"อ่อสิยะ ฉันดีใจนะที่ได้เจอเพื่อนเก่า และยินดีที่จะช่วย"
ฉันไม่หวังว่าเธอคนนี้จะหายโกรธหรือเศร้าในเรื่องที่ฉันเคยทำกับเธอแม้แต่น้อย
"อ่า ง่ายมากๆ แค่เธอกลับมาใช้ฉันอีกครั้ง"
"ใช้?" ฉันทวนคำ
"ใช่ เหมือนที่เธอใช้กระต่ายสีขาวนั้นไง" มันชี้ไปทางกระต่ายขี้เกียจ
มันพูดต่อ "ถ้าเธอกลับมาใช้ฉัน ฉันก็จะไม่เป็นตัวตลกอีกต่อไป"
"แล้วฉันต้องทำไงบ้าง?" ฉันถามกลับ
"แค่เอาเข็มกลัด ที่มีตัวตนของฉันอยู่มาให้ได้ก็พอ" มันยิ้ม
"แต่มันอยู่ที่ไหนละ?" ฉันหันซ้ายขวาพลางๆ เพราะในร้านนั้นก็ไม่มีแล้ว
"อยู่ที่ร้านนั้นแหละ แต่มันติดอยู่กับโน้ตบุ๊คของเจ้าของร้าน"
ยัยนี่เริ่มอธิบาย "ลองไปหาที่โต๊ะในร้านดูสิ"
ฉันเดินกลับเข้าไปในร้าน มองหาโต๊ะ(หรือซาก)ที่น่าจะเป็นของเจ้าของร้าน อ่า อยู่ที่มุมนั้นเอง
ฉันเดินตรงไป แต่ก็ไม่เห็นโน้ตบุ๊คที่ว่า จึงลองเปิดลิ้นชักดู
'อ่ะ นี่ไง' ฉันยกมันขึ้นมาวางบนโต๊ะ และเห็นเข็มกลัดติดอยู่สามอัน
ฉันหยิบมันทั้งสามอัน ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นแสงสีขาวข้างนอก ฉันรีบออกไป

แสงสีขาวออกมาจากร่างของยูสเก่าของฉัีนนี่เอง ร่างของเธอลอยขึ้นและเปล่งแสง
แสงกลับมารวมตัวที่เธออีกครั้ง และสีน้ำเงินบนตัวของเธอก็เริ่มหายไป...
เธอลอยลงมาบนพื้นอย่างช้าๆ และดูมีพลังกว่าก่อนนี้มาก
เธอเดินเข้ามาหาฉัน ก่อนจะโอบกอดฉันอย่างเต็มที่
นั้นทำให้ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่ตัวตลกแล้ว เพราะเธอไม่ดูดพลังชีวิตของฉัน
"ขอบคุณ! ขอบคุณเธอจริงๆ!" ฉันรู้สึกได้ว่าเธอร้องไห้อยู่แม้จะไม่มีน้ำตา
แต่ถึงมีมันก็คงเป็นน้ำตาของความสุข ฉันลูบหัวเธอ
"ฉันก็ต้องขอโทษเหมือนกัน..." ฉันบอก
"ไม่ ฉันเข้าใจ การทิ้งยูสเพราะบอร์ดโดนปิดเป็นเรื่องปกติที่เลี่ยงไม่ได้"
ฉันอึ้งเล็กน้อย เพราะคิดว่าเธอคงโกรธฉัน และโมโหมากจนอยากฆ่าด้วยซ้ำ
"เอาละ กลับบ้านกันเถอะ นี่ดึกแล้วนะ!" เจ้ากระต่ายพูด มันทำตัวร่าเริงอีกครั้ง
"อืม! นั่นสิ" ฉันจูงมือยูสสมัยประถมของฉันออกจากแถบสงครามนี่
'ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอยังอยู่'

(แถมเล็กน้อย)
"อ่ะ ว่าแต่ฉันจะเรียกเธอยังไงดีน่ะ?" ฉันหันไปถามยูสเพื่อนเก่า
"จริงสิ เพราะว่าชื่อของฉันไม่สามารถอ่านได้นี่นา" เธอก็เอะใจเช่นเดียวกัน
"ก็ใครมันจะมีบ้าตั้งชื่อยูสเนมแบบนี้ละ" เจ้ากระต่ายพูด
มีบางอย่างขึ้นเหนือชื่อมัน แต่เป็นตัวอักษรว่า ะตยด แทนอีโมชั่น
เป็นอักษรแบบเดียวกันกับที่อยู่เหนือหัวยูสเก่าใช้ใหม่ของฉัน
"ก็ฉันไงตั้ง!" ฉันเถียงกลับและหัวเราะ
"แล้วฉันจะชื่ออะไรดีละตกลง?"
"งั้นฉันเรียกเธอว่า อะ ก็แล้วกัน มาจาก อะ-ตอ-ยอ-ดอ ไง" ฉันยิ้ม
"อะเหรอ? สั้นชะมัด" อะบุ้ยปาก "แต่ก็ดีกว่าชื่อที่อ่านไม่ได้น่ะนะ"
พวกเราคุยกันอย่างเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานระหว่างทางกลับบ้าน

---

อ่า ในที่สุดก็ได้เขียนตรงที่อยากเขียนสุดๆซะที
เท่าที่เข้าใจนะ ตัวตลกคือยูสเก่าถูกทิ้ง
เลยคิดว่า ถ้าเจ้าของกลับมาใช้ใหม่ละก็ ก็จะกลายเป็นยูสปกติ
เหมือนกับการแฮ้บยูส เราต้องเอาเข็มกลัดที่ตัวตนของยูสนั้นๆอยู่มา
และต้องให้ตรงกับเจ้าของด้วย

อ่ะ ส่วนสรุปเหตุการณ์นี้
เพราะว่าคุโระจังออกไปก่อนที่นังกระต่ายจะเคลื่อนไหว เลยไม่ได้เจอกันน่ะ
LionHeart สมาชิก
· #194
ไม่ได้เข้ามา3-4วัน ไปกันไกลแล้วแฮะ -3-

me/วิ่งไปขนทราย (อยู่ฝั่งธนฯ เสี่ยงพอดู)
piyoaaa ผ สมาชิก
· #195
อู้ว บุนตรู้~ว คู่เกย์เหรอฮ้า? 555+
ขอให้ Tank ex0 นอนหลับในโรงแรมจิ้งหรีดอย่างมีความสุขนะฮาฟ
และก็
เมด กาย ซึน เดเระ? เอ๊ย เฟมินิสต์

คุณหัวใจสิงห์โชคดีนะคะ ดีที่ช่วงนี้ฝนไม่ตก รอผันน้ำออกอย่างเดียว
กระต่ายขี้เกียจก็อยู่ในระหว่างออกจากสนามรบ "หนีไปซะ วิ่งไป อย่าหันกลับมา!!!"
-----------------------

"จะนอนไปถึงเมื่อไหร่" ไฮโลพูดพลางโยนเสื้อโค้ดให้ชั้น
"....." ชั้นลุกขึ้นจากพื้นห้องนอนที่คุ้นเคย ลืมตาขึ้นมาอยู่กลางห้องของตัวเอง ไม่มีคนแปลกหน้า
"กลับไปจัดการกับเจ้าตัวตลกกันเถอะขอรับ ท่านเมดกายคงไม่อาจรับมือศัตรูรอบทิศด้วยตัวคนเดียวได้" บากะฮีโร่มีสีหน้าเป็นห่วง

"ชั้นไว้ใจเจ้านั่นน่า และยูสของเจ้านั่นด้วย" ชั้นตอบพลางคุ้ยลิ้นชัก พบกับเชือก ลวด เส้นเอ็น สายดนตรี
และ ที่ดีดหนังสติ๊ก "จิดใจของเจ้านั่นแข็งแกร่ง มุ่งมั่น และมีสิ่งที่ต้องปกป้อง คงไม่แพ้อะไรง่ายๆ"

"ไว้ใจคนง่ายเกินไปแล้ว ถึงได้โดนฆ่าไงล่ะ คราวนั้นก็อีก" ไฮโลพูดกับชั้นที่จัดแจงอาวุธพลางเคี้ยวแซนวิช
piyoaaa หุบยิ้มไปพักหนึ่ง มองไฮโลแบบปรามไม่ให้พูด
"? มีอะไรที่ชั้นไม่รู้งั้นเหรอ?" ชั้นถาม มองบรรยากาศแปลกๆที่อบอวลในห้อง
"ท่านขอรับ ท่านรู้อยู่แล้วนะขอรับว่า ตัวตลกที่น่าสงสารพวกนั้น
เกิดจากยูสที่ถูกลืมเนื่องจากถูกทิ้งหรือเจ้าของเสียชีวิต " หน้าหน่อมแน๊มของบากะฮีโร่ พูดออกมาอย่างเป็นกังวล
"จะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ ความจริงมันก็คือความจริง
หนียังไงก็ต้องรู้เข้าซักวัน เป็นยูสน่ะ ไม่ต้องปกป้องจิตใจชั้นมากนักก็ได้"

"คนที่ไล่ฆ่าเธอ คือ0000 ยูสของคุณลุง เพื่อนเก่าเธอ" ไฮโลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
แต่เนื้อความมันทำเอาชั้นตกใจ ชะงักมือที่จะจับลูกบิดไปหน่อยนึง
"หึ....พอเดาได้ 0000ค่อนข้างจะหัวดื้อพอสมควร ว่าแต่ทำไม?" ชั้นถาม ตาพลันไปเห็นpiyoaaaสีหน้านิ่งสนิท

"บอร์ดที่คุณลุงเขียนน่ะ ไม่ใช่เพลเยอร์ กับยูสเซอร์เนมร่วมมือกัน" piyoaaaพูดเสียงนิ่งๆ เว้นช่วงซักพัก
"แต่เป็นยูสเซอร์เนมกับเว็บอิมเมจร่วมมือกันต่างหาก"

"เว็บอิมเมจคือ ภาพลักษณ์ของเว็บไซด์ที่กลายเป็นรูปร่างที่จับต้องได้น่ะขอรับ" บากะฮีโร่พูด
"และภาพลักษณ์ของโลลิบากะก็คือ เว็บอิมเมจที่ใช้ชื่อว่า Blueberry" ไฮโลต่อประโยค
"......."
"นี่ เราไปสู้ต่อได้รึยัง?" พิโยโตะพูดไม่ขาดคำก็สิงร่างชั้น ปั่นจักรยานไปย่านการค้า
patcharawits ก็ยังคงระเบิดตูมตามอยู่ แต่เมดกายหายไปไหน? เกมโอเวอร์งั้นเหรอ?
LazyRabbit สมาชิก
· #196
อ่า มีตัวอะไรก็ไม่รู้เพิ่มอีกแล้วสิ
อ่ะ ว่าแต่เว้ปอิมเมจ บอกว่าเป็นภาพลักษณ์ของเว็ปสินะ
งั้นก็แปลว่ามีแค่1ตัวต่อเว็ป?

รู้สึกอยากต่อยังไงก็ไม่รู้ ถึงไม่มีอะไรจะเขียนแล้วก็เหอะ
งั้นถ้านึกอะไรออกจะลองอีดิทดูละกัน

---

ฉันกำลังเดินออกจากยานการค้า แต่ก็นึกบางอย่างได้
"อ่ะ จริงสิ เธอจะเล่าเรื่องสภาพหลังสงครามนั้นมาได้รึยัง?" ฉันทักอะไป
ยัยนั้นพยักหน้า และเริ่มพูด "มีไอบ้าคนหนึ่งโดนยูสสิ่งน่ะ"
"..." ฉันตั้งใจฟัง
"แล้วยูสของหมอนั่นดันชั่วร้ายแล้วก็แข็งแกร่งสุดๆเลยด้วย" อะทำหน้าโมโหเล้กน้อย
"ชื่อmaid guyใช่มะ? หมอนั่น?" ฉันถามแบบนิ่งๆ
"หา เธอรู้ได้ไงน่ะ?" อะเปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจแทน
"...นี่เธอไม่คิดจะตกใจหน่อยเหรอ?" กระต่ายขี้เกียจลอยมาถาม
"ไม่ สิ่งที่หมอนั่นทำไม่น่าให้อภัย ฉันจึงขอเรียกว่าสมควร"
ฉันทำหน้าสะใจเหมือนบักแสงยังไงอย่างนั้น และยูสทั้งสองดูมีทีท่ากลัวซะด้วย
"เธอไม่คิดเลยเหรอว่าหมอนั่นกำลังปกป้องเธออยู่" กระต่ายถามอีกครั้ง
"ฉันเดาออกตั้งแต่นอนแผ่อยู่บนระเบียงแล้ว" ฉันยังคงยิ้มแบบสะใจอยู่
"แล้วทำไม?" กระต่ายจ้องฉันแบบงงๆ
"เพราะฉันรับไม่ได้กับวิธีการ" ฉันพูดแค่นั้น "เรามาเปลี่ยนเรื่องดีมั้ย ฮิๆ"
"เด๋วนะ นี่พวกเราอยู่ที่ไหน?" อะถาม

เรามาหยุดที่หน้าร้านเน็ตแห่งหนึ่ง ที่มีสภาพเหมือนกับร้านที่แล้ว
ทุกอย่างกระจัดกระจาย ทั้งคน ตัวตลกและซากเครื่องกลอิเล็กทรอนนิค
ฉันขำนิดๆที่พวกยูสของฉันไม่ได้มองเลยว่าทางที่ฉันมาคือที่ไหน
"วันนี้ฉันจะล่าปลาวาฬ" ฉันยิ้มและแอบกำปกผ้าคลุมสีม่วง
ใช่แล้ว ฉันจะล่า และการล่าที่ดี ต้องตามรอยของสิ่งที่จะล่าซะก่อน
maid guy สมาชิก
· #197
"แมวจะสีอะไรก็ขอให้จับหนูได้เป็นพอ ไม่ว่าวิธีไหนก็จะล่าได้เป็นพอ"maid guy ไม่สิ คุโรงาชิทึ่ตอนนี้สิงร่างของเมดกายอยู่นั้นได้ร้องเพลงแต่เองแล้วเดินไปที่อาคารแห่งหนึ่ง มันทำท่าดี๊ด๊าราวกับเด็กแรกรุ่นทั้งๆที่เจ้าของร่างนั้นมีอายุพอสมควร มันดีใจอยู่ก็เพราะว่ามันล่าเข็มกลัดจากในร้านได้เกือบ40อันแล้ว ดังนั้นชีวิตที่มันมีจึงมีตั้ง4ชีวิตและเงินจากการปล้นร้านที่มากมาย

"คุคุคุ ถึงแม้จะมีพลังเยอะแค่ไหน เราก็ยังขาดอาวุธอยู่ดี ไปหาอาวุธมาเสริมทัพดีกว่า"มันดี๊ด๊าและก็เดินไปเจอะคนที่มันต้องการพอดี นั่นคือ เด็กส่งอาวุธที่เคยส่งปืนที่Maid guyซื้อมานั่นเอง

"นี่ๆ นาย ฉันขอไปยังรังของพวกแกหน่อย"
"นี่แกอีกแล้วเรอะ"เด็กส่งของร้องอย่างตกใจ
"แหม คงพูดได้ว่าไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะ นายช่วยพาไปยังรังของหัวหน้าของนายหย่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยน่ะ"
"นี่หัวไปกระแทกอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย ปกติแกมักจะพูดแบบเรียบๆไม่ทำท่าทางแบบนี้นี่น่า และเดิมทีแกก็เคยไปมาเแล้วนิ"
"หุบปากไปเหอะน่า ก็ฉันจำทางไม่ได้นี่น่า" คุโรงาชิพูดพร้อมชูปึกเงินและหยิบให้ส่วนหนึ่ง "นี่คงพอสำหรับการนำทางสินะ"

ระหว่างทางที่เด็กส่งของและคุโรงาชินั้นกำลังนั่งรถมอเตอร์ไซไป คุโรงาชินั้นสัมผัสได้ถึงว่าใครกำลังสะกดรอยอยู่ห่างๆ แต่ก็ห่างออกไปเรื่อยๆ มันรู้เลยว่าผู้ที่ตามมาคือLazyRabbit
"แหงสิ เล่นแผ่ออร่าขนาดนี้ ต่อให้เป็นควายก็รู้สึกได้มั้ง"
"บ่นอะไรน่ะท่าน"
"ปล่าว แค่บ่นน่ะ นายรีบไปดีกว่าเพราะมีคนสะกดรอยแนะ"
"หา! ใครกันครับ"
"อืม ความลับจ๊ะ อืม แต่ว่านายนี่หน้าตาคล้ายฉันหน่อยนะ"
"เอ๋ ทำไมครับ"
"ช่วยจอดหน่อยสิ"
"เดี๋ยว เราโดนสะกดรอยอยู่ไม่ใช่หรือครับ"
"เอาน่า เพราะเดี๋ยวฉันจะเล่นงานมันหน่อยน่ะ"
ทันไดที่เด็กส่งของจอดรถในซอยมืด คุโรงาชิก็จัดการหักคอเหยื่อทันทีทันได
"โทดทีนะ เพราะที่จริงฉันโกหกเรื่องฉันลืมทางน่ะ นายช่วยเป็นกับดักให้หน่อยนะ"แล้วคุโรงาชินั้นได้ถอดแว่นดำออกมาเพื่อปลอมตัวศพ ขณะนี้ดวงตาของร่างMaid guyนั้นได้เป็นสีแดงดุจเลือดทั้งสองข้าง เพราะเมื่อยูสสิงร่างนั้นตาของผู้ใช้จะเปลี่ยนสีไปเพราะครอบงำทั้งร่าง ไม่ใช่เพียงดวงตา ทันได้นั้นมันแต่งตัวศพด้วยชุดของมันกลับเปลี่ยนชุดของตัวเองแล้วหยิบเข็มกลัด2อันจากถุงที่ใส่เข็มกลัด
"ตอนนี้หากไม่นับสองอันนี้ก็คงมี27อัน เอาเถอะ คืนให้ยัยนั่นละกัน อ้อ เพิ่มลูกเล่นอีกหน่อยดีกว่า ยัยนั่นจะได้ไม่ต้องตามมาพอดี เผลอๆเราอาจจะล่ายัยนั่นด้วยได้"และมันยิ้มแสยะที่ศพของเด็กส่งของ

เมื่อถึงสถานที่สำหรับซื้ออาวุธที่ดูเหมือนว่าจะสามารถสรรหาได้เกือบทุกชนิด ที่นั่นมีชายราว3คนกำลังเฝ้าที่หน้าประตู เนื่องจากว่าคุโรงาชินั้นมีหน้าตาคล้ายกัน มื่อสวมหมวกกันน็อคจึงสามารถเดินเข้าไปโดยไม่มีพิรุจน์จนถึงห้องของเจ้าพ่อร้านอาวุธ
"ทำไมแกหาลุงถึงมาที่นี่กันหา ไอ้หลานชาย แถมยังสวมหมวกกันน็อคด้วย"
"ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเป็นหลานแกเมื่อไหร่กัน"คุโรงาชินั้นถอดหมวกกันน็อคออกมาพร้อมยิ้มแป้น
"เฮ้ย แกมันเจ้าเด็กบ้าที่ขอซื้อปืนแม็กนั่มกับหน้าไม้นี่น่า ทุกคนล้อมมันไว้"แล้วมีคนในชุดดำนั้นล้อมคุโรงาชิไว้ แต่ทว่า......
"อั้ก อ้าก"
"ไม่นะอย่า อย่า อย่านะ ไม่ ม่าย"
"ว้าก อย่านะ ไม่เอา อย่านะ ไม่ ไม่ ม่าย"
"อย่าธรมานผมเลยครับ ฆ่าผมเลยดีกว่า"
"อ๊อก บุ๋มๆๆๆ"
ทุกคนที่ล้อมรอบต่างพากันล้มลงและตะโกนไม่ได้ภาษาราวกับโดนทรมานอยู่ก็ไม่ปาน
"เฮ้ย เกิดอะไรขึันกันวะ"เจ้าพ่่อได้ตะโกนออกมา
"ก็แค่สะกดจิตให้เห็นการตายที่สยดสยองเท่านั้นเอง แกอยากลองไหมล่ะ"
"แกต้องการอะไร เข้าเรื่องเลย"
"อืม ข้าต้องการของพวกนี้หน่อยน่ะ" คุโรงาชิพูดพร้อมโยนเมนูให้ซึ่งมีดังนี้
กระสูนปืนแม็กนั่ม 3โหล
ปืนกล็อก2กระบอกพร้อมกระสูน12แม็ค
ปืนMP5พร้อมกระสูน2กระบอกและกระสูนสำรอง360นัด
ปืนc36พร้อมกระสูน6ชุดติดเครื่องยิงระเบิดM203พร้อมกระสูนระเบิด12นัด
ลูกระเบิดลูกเกลี้ยง ระเบิดแสงอย่างละ1โหล
ปืนไรเฟิล1กระบอกพร้อมกระสูน3โหล
"ภายในตอนนี้ด้วยนะ"
"หนอยแนะ พูดง่ายไปมั้ง"เจ้าพ่อพูดเสร็จก็ถูกคุโรงาชิมองที่ตาของตน
มือของเจ้าพ่อนั้นหายไปทันทีทั้งสองข้าง พอเจ้าพ่อพยายามหนีนั้นก็เห็นขาของตัวเองหายไป เจ้าพ่อนั้นล้มลงไปแล้วเห็นคุโรงาชินั้นหยิบดาบแล้วฟันเข้าที่ท้องตัวเอง
แล้วทั้งหมดก็สิ้นสุดลงราวเสี้ยววินาที เจ้าพ่อนั้นได้ล้มลงและรีบมองที่มือตัวเองที่ตอนนี้ติดกับแขนตัวเอง ขานั้นก็ยังอยู่ครบ เจ้าพ่อนั้นงงกับตัวเองว่าเกืดอะไรขึ้น
"นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นหากแกปฏิเสธงานนี้"คุโรงาชิพูดพร้อมชูห่อสีดำที่อยู่ในมือ"ดังนั้นจงรีบเตรียมมา"คุโรงาชิมองดูเข็มนาฬิกา"ภายใน1ชั่วโมง ความจริงอยากได้RPGด้วยแต่ว่าคงไม่ไหวละมั้ง"
-----------------------------------------------------------
ตอนนี้ข้ากำลังหลับตาอยู่ ไม่ใช่เพราะว่าง่วงแต่ข้านั้นไม่อยากให็นสิ่งที่ยูสของข้ากำลังทำอยู่ มันใช้ร่างของข้านั้นสังหารโหดแม้กระทั่งเด็กและผู้หญิงเท่านั้นราวกับว่านี่คือสิ่งที่ข้าต้องเห็นว่าข้าได้ทำอะไรลงไป

"คุณmaid guy คะ คุณทำใจดีๆไว้ค่ะ"ยูสของข้าอีกร่าง ลิลี่นั้นได้ออกมาราวกับจะทั้งปลอบโยนและตำหนิข้า
"ข้าน่าจะเชื่อเธอตั้งแต่แรกนะ"ข้าบ่นพร้อมกับนอนราบไปกับความมืด
"ดิฉันเองก็ผิดเองที่ไม่บอกความจริงของเจ้าพี่ชายของดิฉันเลยค่ะ"
"หึ แล้วมีอะไรอีกที่ปิดบังข้าอีกล่ะ"
"ทำไมคะ"
"เพราะว่าหมอนั่นไม่ทำร้ายเธอน่ะสิ"
"เพราะว่าหากใครคนไดคนหนึ่งโดนทำลาย อีกฝ่ายก็จะโดนไปด้วยค่ะ"
"งั้นหรือแต่ตอนนี้ขออยู่หนึ่งอย่างได้หรือเปล่า"
"คะ"ลิลี่ถามด้วยน้ำเสียงเกือบจะร้องไห้
"ไปเตือนLazyRabbitหน่อยว่าอย่าเข้าใกล้ร่างของข้าตอนนี้ ข้าไม่อยากให้เขาต้องมาตายเพราะฉันเลย"
"ค่ะ หวังว่ามือถือที่ท่านให้ไปคงอยู่ที่LazyRabbitนะ"
/"อ้อแล้วอีกอย่าง"
"อะไรคะ"
"ฝากขอโทษด้วยเพราะข้าขอโทษด้วยตัเองไม่ได้"
"ค่ะ"/
"ขอฝากความหวังสุดท้ายที่เธอละกัน"และข้าก็ฟังเสียงของลิลี่จากไป
ไม่ระบุตัว
· #198
ไม่ได้มาซะนาน มีั100คอมเม็น(เกือบ200)ผ่านผมไปซะแล้ว ท่าทางจะเดินเรื่องไปไกลซะด้วย ;w; ต้องเร่งนิดหนึ่งละ :3

แต่ขอถามหน่อยละกัน เรื่องพลังนี่ จำกัดแค่ไหนรึเปล่าครับ
หรือแค่ขีดความสามารถของร่างกายเท่านั้นหรอครับ?

/me ทิ้งคำถามแล้วต่อนิยาย..

---

หลังจากที่ผมโดนแย่งเข็มกลัดไป 2 อัน(แบบโง่ๆ)
และตอนนี้ เวลามืดๆ ผมก็กำลังเดินซึมๆกลับที่พักไปนอนคืนหนึ่ง..

"หยุดก่อน" เสียงๆหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังผม แถมยังคุ้นเคยซะด้วย..
ผมหันกลับไปก็พบคนที่คุ้นเคย.. คุ้นเคยจริงๆ แค่ในร้านมีดนั่นแหละ

"ตะลึงรึไง?"ไอ้บ้าผมไม่เป็นทรงยืนเกาหัวแกรกๆแล้วพูดน้ำเสียงแบบธรรมดาๆ

ใช่แล้วไอ้บ้าคนนี่ก็คนเดียวกับคนที่ถูกผมแย่งเข็มกลัดตอนโฉบฉวยนั่นแหละ..
แล้วตอนนี้มันจะกลับมาเอาเข็มกลัดคืน....

"แก... รู้ได้ไงว่าเราอยู่ตรงนี้" ผมพยายามถามน้ำเสียงธรรมชาติ แต่ด้วยความกลัว ทำให้เสียงออกมาตะกุกตะกัก

ไอ้บ้าผมไม่เป็นทรงหยุดเกาหัวเอามือลงมานาบกับเอว แล้วพูดขึ้นมาว่า
"แกคิดหรอว่า เข็มกลัดสำคัญขนาดนี้ แต่ทำไมฉันติดไว้บนเสื้อ?"

เขาหยุดจังหวะพูดนิดหนึ่งเหมือนให้ผมถามต่อ แต่ผมนิ่งเขาก็เลยพูดต่อว่า
"อันที่แกแย่งไปนะเป็นอันที่มีเครื่อง gps ติดอยู่ ซึ่งฉันสามารถตามแกไปได้ทุกที.."

ผมยืนอึ่ง แล้วคิดในใจ ไอ้บ้านี่ลงทุนติด gps กับเข็มกลัดเลยวุ้ย

"เพราะแบบนี้ฉันก็เลยยืนติดเข็มกลัดนี่เอาไว้ล่อคนใจร้อนโง่ๆอย่าแกมาแย่งไงละ"

ผมได้ยินผมก็เดือดขึ้นมาทันที แต่ด้วยที่ร่างกายอ่อนแอ เลยไม่กล้าทำอะไรได้แต่ยืนนิ่ง..
ที่แย่งเข็มกลัดตอนนั้นมาได้เป็นเพราะอาศัยทีเผลอ แต่ตอนนี้เขาสภาพเต็มพร้อม100%แล้ว.. ดังนั้นโอกาสที่ผมจะชนะเขานั่นเป็นไปไม่ได้เลย

ถึงตอนนี้ ผมก็คิดจะหนี.. แต่อีกความคิดก็มาค้านผมทันที

หนียังไงก็ไม่รอดหรอก เพราะเข็มกลัดที่นี่มันติด gps ยังไงหมอนั่นก็ตามมาได้อยู่ดี..

กึก.. ผมขยับเท้าซ้าย

เดี๋ยวนะ.. ผมยืนคิดอย่างตะลึง

ถ้าหมอนี่ยอมเอาเข็มกลัดของตัวเองมาล่อนี่.. หมายความว่า น่าจะมีเข็มกลัดมากกว่า 1 อัน!?

สมมุติว่าหมอนี่มีเข็มกลัดอันเดียว ก็ไม่น่าจะเอามาล่อ
เพราะในกฏไม่ได้ระบุว่า ถ้าเสียเข็มกลัดทั้งหมดไปจะเป็นอะไรรึเปล่า?
อาจจะหมดสิทธิ์ในการเล่นเกมหรืออะไรมากกว่านั้นก็ได้..?

ผมคิดตามข้อสรุปที่ตัวเองคิดเอาไว้..
และคิดตามความโลภที่พึ่งก่อตัวว่า

จัดการหมอนี่ซะ.. แล้วลองค้นกระเป๋าดูถ้ามีเข็มกลัดก็ดี ถ้าไม่มีก็ดี
จะได้หาเวลามาทำลาย gps ที่ติดกับเข็มกลัดบ้าๆนี่ได้

ขณะที่กำลังคิดอยู่นี่เอง ชายผมไม่เป็นทรงก็ขยับตัว!
เขาหยิบวัตถุสีดำออกมาจากข้างหลังแล้วชี้มันมาที่ผม

ผมเบิกตากว้าง นั่นมัน...

ปังงงง

เสียงปืนดังก้องกังวานไปตามซอยนั้น
ผมกระโดดไปด้านข้างไปตามสัญชาตญาณ แล้วกระสุนก็เฉียวหน้ากินเลือดเนื้อผมไปนิดหน่อย

"เก่งจริงๆนะ.." ชายผมไม่เป็นทรงพูดขึ้น แล้วเอามืออีกข้างที่ว่างอยู่ขยับไปข้างหลัง และหยิบวัตถุสำดำที่น่าตาคล้ายๆกันออกมา..

และผมก็เห็นมัจจุราชที่จะมาดับชีวิตผมยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

ชายผู้ถือปืนคู่ไม่รอช้าทันใด ระดมยิงปืนเข้าหาตัวผมทันที

ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง

กระสุนอย่างละ 2 นัดมาเจาะขาซ้ายและแขนขวาของผม

ผมทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ผมยังไม่หมดความพยายามจึงพยายามยันตัวขึ้นโดยใช้แขนขวา

"ถึกเหลือเกิน~" ชายถือปืนคู่ยืนยิ้มด้วยความมาดร้ายกล่าวขึ้น แล้วก็ยิงปืนอีกนัดไปที่แขนขวาของผม

"อุ๊บ" ผมร้องออกมาเมื่อกระสุนเจาะที่แขนซ้าย และด้วยแรงของลูกกระสุนทำให้แขนซ้ายที่พึ่งยันตัวได้ล้มลง ส่งผลทำให้ทั้งร่างร่วงไปกับพื้นอีกรอบ

"เกมนี่แย่หน่อย ที่ดันให้ชีวิตอะไรนี่มาตั้ง 3 ชีวิต" มัจจุราชพูดขึ้น
"แถมถ้าตายแล้ว แผลและความเหนื่อยล้าอะไรนี่หายไปหมดอีก.. ยุ่งยากชะมัด"

ผมที่นอนอยู่บนพื้นได้ฟังแล้วก็คิดตาม และมองหาอะไรที่น่าจะเป็นอาวุธป้องกันตัวได้..

"ฉันก็เลยคิดว่าจะไม่ฆ่านาย แต่จะทำให้นายขยับตัวไม่ได้ แล้วเก็บเข็มกลัด น่าจะง่ายกว่า... แถมนายก็ตามฉันทันทีไม่ได้ด้วย... แผนเด้ง 2 ต่อ~"
ชายผมไม่เป็นทรงพูดน้ำเสียงสบายๆยังไหล่แบบไม่หยีระ

เจอแล้ว!! ผมมองอุปกรณ์ชีวิตที่อยู่ข้างทางที่มีทั่วบ้านทั่วเมือง
และใช้ขาขวาที่ไม่เป็นอะไรถีบตัวส่งขึ้นไปหาอุปกรณ์ที่ว่า

มัจจุราชสังเกตเห็นผมขยับเลยส่งกระสุนมาหาผมแบบถี่ยิบ

แต่ดูเหมือนผมจะโชคดีพอตัวเลย..เข้าไปหาอุปกรณ์ช่วยชีวิตได้ทันแล้วเอามาหาป้องกันตัวทันที!!

---
ขอพักไว้ก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะมาแต่งต่อครับ = w="
ไม่ระบุตัว
· #199
อ่อ ผม FroZen นะครับ
ไม่ระบุตัว
· #200
เปลี่ยนใจแล้วครับ วันนี้เลยดีกว่า....

วันศุกร์ไม่ก็เสาร์จะมาแต่งต่ออีกทีครับ ;w;

ขออภัยที่ล่าช้าครับ

---

เป้ง เป้ง!! เสียงกระสุนกระทบกับ'อุปกรณ์ช่วยชีวิต'ของผมอย่างจัง แต่อุปกรณ์ของผมนั้นยุบลงไปนิดหน่อยเพราะแรงกระสุน

อุปกรณ์ช่วยชีวิตของผมที่ว่าก็คือ 'ฝาถังขยะ' นั่นเอง

ฝ่ายนั้นชะงักนิดหน่อยที่ผมแงะฝาถังขยะมาใช้ป้องกันได้

ผมจึงใช้'อุปกรณ์โจมตี'มาใช้ต่อทันที ด้วยการเตะ'มัน'ด้วยขาข้างที่ไม่เป็นอะไร

แต่ผมก็ทรุดลงไปเพราะขาซ้ายที่ถูกกระสุนเจาะ

ผมนุ่งในท่าคุกเข่าดูผลของการโจมตีของผม

'มัน'กลิ้งไปหาชายผมไม่เป็นทรงที่ถือปืนคู่ตามแรงเตะที่มีอยู่ของผมอย่างเร็ว

ขณะที่กลิ้งสิ่งที่อยู่ใน'อุปกรณ์โจมตี'ที่เน่าเหม็นก็หลุดกระจุยออกมา

ใช่แล้ว.. 'มัน'ที่ว่านี่ก็คือ ตัวถังขยะนั่นเอง..

มัจจุราชที่จะมาดับชีวิตผมก็ตอบโต้การโจมตีของผมด้วยการกระโดดข้ามถังขยะไป
ผมไม่รอช้า จึงวิ่งตามถังขยะไปและใช้ฝาถังขยะกระแทกใส่ชายถือปืนคู่โดยทนแรงบาดเจ็บเอาไว้ทันที

ชายผมไม่เป็นทรงเมื่ออยู่กลางอากาศก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวหลบอะไรได้ จึงรับแรงกระแทกไปเต็มๆ

ตูมมมมม!!!!

เขากระเด็นตามแรงทันที และมีบางสิ่งบางอย่างกระเด็นออกมาจากเขาด้วย

ผมเห็นมันก็ไม่รอช้า ใช้มือที่ว่างอยู่ไปคว้ามันทันที

ที่ผมเล็งไว้จริงๆไม่ใช่แค่ทำให้เขาเสียสมดุล หรือ ปืนทั้ง 2 อันหรอก แต่เป็นเข็มกลัดในตัวหมอนั่นต่างหาก

ในเมื่อหมอนั่นไม่ได้ปกกระเป๋าหรือเครื่องบรรทุกอะไรมา เข็มกลัดก็น่าจะอยู่ในกระเป๋า และเมื่อได้รับแรงกระแทกแรงๆ ของในกระเป๋าก็จะหลุดออกมาอย่างง่ายดาย..

เมื่อผมลงพื้นด้วยท่าไม่สวย เพราะแรงกระแทกนี่ทำให้ฝาถังขยะที่เป็นโล่ของผมหลุดออกจากมือไป

แต่ผมไม่สนใจ เพราะผมเปิดดูสิ่งที่อยู่ในมือ..

เข็มกลัด 2 อัน... ตอนนี้ครบ 3 อันแล้ว....

พรึ่บบบ!!!

ผมรู้สึกมีอะไรโผล่มาข้างทันใดที่รู้ว่ามีเข็มกลัดครบ 3 อันแต่ไม่ใช่ชายผมไม่เป็นทรง..

ชายที่ยืนข้างผมใส่กางเกงขายาวสีดำเสื้อเชิ้ตสีแดงและใส่เสื้อนอกสีดำออกแดงแบบมีปก รองเท้าสีดำ ผมสีแดง ใบหน้าเรียวยาวเล็กน้อย ผมแสกกลาง ท่าทางเคร่งขรึ่ม..
แต่ทว่าดวงตาของเขานั่น เป็นสีแดงเถือก และรอยฉีกยิ้มของเขา
ทำให้เขาดูเหมือนคนบ้าเสียสติประสาทหลุดแบบเต็มที

เขามองมาถามผมแล้วพูดว่า "เอาร่างแกมาให้ฉันซักแปปซิ เดี๋ยวฉันจะช่วยให้แกรอดจากตรงนี้เอง"
ผมมองเขาด้วยความประหลาดใจ เอาร่างผม...ให้นาย?

ชายผมไม่เป็นทรงพูดขึ้นด้วยความตะลึงไปชั่วครู่ "ยูสเซอร์.. ยูสเซอร์ของหมอนี่ออกมาแล้ว.."

ผมได้ยินก็งงในคำพูดของเขา ยูสเซอร์.. หมายถึงอะไรกันเนี่ย
"เดี๋ยวหมอนั่นจะยิงแล้วนะ.. " ชายที่ดูเหมือนคนบ้าแบบเต็มที่พูดขึ้นและฉีกยิ้มกว้างจนน่ากลัวว่าจะถึงหู
ผมตกใจ แล้วตะโกนหลุดเต็มที่เลยว่า "เอาไปเลยเซ่!! ขอให้หลุดก็พอแล้วว"

เขาตอบด้วยการพยักหน้าและรอยยิ้มแบบเดิม ก่อนที่จะผ่านไปข้า่งในตัว

"อึก!!" หลังจากหมอนั่นเข้าไปข้างในตัว ร่างของผมก็กระตุกถี่ขึ้นอย่างแรง
และผมก็สิ้นสติ..

-----

ชายผมไม่เป็นทรงเห็นเหตุการณ์ที่ยูสเข้าไปในร่างกายของฝ่ายตรงข้าม
ก็พูดกับยูสที่อยู่ข้างๆทันที (ที่มองไม่เห็นตอนแรกเพราะเงื่อนไขเข็มกลัด 3 อันยังไม่ครบ)

"ท่าไม่ดีแล้วเนี่ย" ชายผมไม่เป็นทรงพูดขึ้น
ยูสของชายผมไม่เป็นทรงเห็นแบบนั้นก็ตอบกลับว่า "งั้นรีบรวมร่างเลย"

...
และแล้วการปะทะกันของผู้ใช้ยูสเริ่มขึ้น...

--

ตอนนี้กำลังตกตะลึงเพราะร่างกายนั้นไม่ขยับตามที่ผมสั่ง!!

แต่มันขยับเองราวกับมีความคิดของตัวมันเอง!!!

"คึคึ.." เสียงหัวเราะออกจากปากที่ยิ้มฉีกของผม โดยที่ผมยังไม่ทันทำอะไร

'ร่าง'ของผมลุกขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่บาดเจ็บแทบแย่

ด้านชายผมไม่เป็นทรงดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ผมเขายาวขึ้น ชุดก็เหมือนซามูไรสมัยก่อน

แต่ดูเหมือน'ร่าง'ของผมจะไม่สนใจอะไร เพราะจู่ๆก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งแล้วพุ่งไปหาชายผมไม่เป็นทรงที่ตอนนี้กลายเป็นซามูไรไปแล้ว

ซามูไรชายเห็นร่างของผมพุ่งเข้าไปหา ก็ชักดาบมาฟันผมทันที

แต่ร่างของผมก็ก้มหลบเร็วอย่างทวงทีโดยที่ไม่ชะงักแม้แต่น้อย
แล้วเสยหมัดไปกลางอากาศ หมัดร่างของผมกระทบเข้าเต็มๆ แล้วชายซามูไรก็ล้มลงไปตรงนั้น...

---

ขอจบแค่นี้ก่อนนะครับ เวลาไม่พอ ;w;