LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ชวนกันมาแต่ฟิคเวียนหน่อย

พูดคุยทั่วไป 13 ต.ค. 2011 ♥ 0 👁 19 💬 279

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ขอเชิญปวงประชา โลลิบากะทุกท่าน(ที่ว่าง) มาร่วมผลัดกันแต่งฟิค
โดยให้ผองเพื่อนโลลิบากะร่วมแสดง ผลัดกันแต่งจะได้ไม่มีคำว่า"คนที่ถูกลืม"ไง

ความยาวไม่จำกัด จะแต่งมายาวซัก 3 หน้ากระดาษก็ยังได้

ไม่มีการใช้เวทย์ ไม่มีการกลับมาเป็นซอมบี้ ลิฟวิ่งเดธ ไม่มีการมั่วใช้ตัวละคร2มิติ
ขอให้ตัวละครมีความสามารถที่เป็นไปได้สำหรับมนุษย์จริงๆ
พกอาวุธได้มีจำกัด ใครพกปืนก็ต้องนึกถึงกระสุนกันด้วย (ยกเว้นไม้จิ้มฟัน+ไม้ปั่นหู มีได้ไม่อั้น)

และสำหรับการแต่งเรื่องจนถึงความตาย ของแต่ละท่าน
ท่านที่กำลังตายเท่านั้นที่มีสิทธิ์เขียนวาระสุดท้าย หรือจุดพลิกกลับ+ทางรอดสุดท้าย
ไม่มีการเขียนให้ไอ้โน่น ไอ้นี่ตายเป็นว่าเล่นนะคะ
ยำจนปางตายได้ แต่การเขียนวาระสุดท้ายเป็นหน้าที่ของเจ้าตัว

หากมีการวางกับดักระหว่างทาง ให้เขียนเป็นเบาะแสไว้ด้วยเล็กน้อย ประมาณว่า
นายสมบัติวิ่งเข้าไปในป่า ในขณะที่เขากำลังถึงทางตันกำลังจะโดนยำตายนั้น
เขาเหลือบไปเห็นต้นมะม่วง แล้วกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

หรือจุดสังเกตอื่นๆ ถ้าวุ่นวายก็ไม่ต้องวางมันเลยก็ได้ กับดักเนี่ย

--------หลักๆมีอยู่เท่านี้ ที่เหลือก็เชิญใช้ช่องว่างทางกฎหมายได้ตามสบาย-------

เข้าเรื่อง 3 LIFE
ถ้าวันนี้มี คุณชีวิตได้มากกว่า 1 ครั้ง
ชีวิตที่มีโอกาสรีเซทใหม่ เหมือนเกมลุงหนวดตีเห็ด

แล้วในวันเดียวกันนี้ มีคนมาชวนคุณเล่นเกม
ไม่ใช่เกมธรรมดา แต่ถ้าผ่านไปได้ถึงรอบสุดท้ายได้
ฝันของคุณสามารถกลายเป็นจริงได้หนึ่งอย่าง ไม่ว่ามันจะเป็นฝันที่เหลือเชื่อแค่ไหนก็ตาม

"ฟังดูติงต๊องอ่ะ....."
"อ้าว~ ไม่ลองดูหน่อยเหรอ ไม่ถึงตายหรอกน่า"
"เอ้า! งั้นถ้าชั้นอยากได้ประเทศอเมริกาล่ะ จะให้ได้เรอะไง!"
"ขอให้โลก2มิติ มารวมกับโลกจริงยังได้เลย จะเล่นมั้ย?"

บทสนทนาโง่ๆข้างต้นนี่ ทำให้ฉันต้องยืนเอ๋อหน้าเซเว่น พร้อมด้วยเข็มกลัด 2 เม็ด
ชวนนึกถึงเกมอมตะของนินเทนโย่ สาวหน้าจืดคู่สนทนาเมื่อครู่ ให้เจ้าสิ่งนี้พร้อมกับเงิน1แสนที่ดูไร้เหตุผล
ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ว่า "สะสมเข็มกลัดให้ครบ3เม็ดก็ผ่านเข้ารอบ"

? หรือนี่จะเป็นเกมหาของ ไม่สิ! คงให้แข่งกับผู้เล่นคนอื่นมั้ง เดิมพันเป็นเข็มกลัด
แล้วจะให้แข่งอะไรน่ะ? เป่ายิ้งฉุบเรอะ?
"เธอคนนั้นน่ะ ชั้นให้5หมื่น ขอซื้อเข็มกลัดนั่นอันนึงได้มั้ยน่ะ" คุณลุงท่าทางเหมือนพนักงานบริษัทโผล่มา
"5หมื่นกับเข็มกลัดโปเกเนี่ยนะ?" ลุงแกคงบ้าไปแล้วแหง
"ถ้าไม่พอชั้นให้อีกเป็น 7หมื่นเลยเอ้า! ชั้นจำเป็นต้องชนะเกมนี้...ขอร้องล่ะ"

อะไรก็ไม่รู้ แต่ชั้นก็รับเงินคุณลุงแกมา เขาเป็นสมาชิกโลลิบากะด้วยเหรอ?
คิดไม่เท่าไหร่ อยู่ดีๆรถก็ดิ่งพุ่งเข้าชนหนุ่มสายพันธุ์โอตาคุคนหนึ่งกระเด็นข้ามหัวชั้นไป
สาววายคนนึง(พอจะสัมผัสได้จากรังสีม่วง) เดินลงมาจากรถแล้วเหยียบยอดอกหนุ่มโอตาคุคนนั้น
กระชากเงินและเข็มกลัดมาจากกระเป๋าเสื้อ
"เป็นไงล่ะไอ้ piyoaaa!!! เก่งนักเหรอไงเกลียดเอ็งมานานแล้ว!" สาววายตะคอกใส่หน้า ถุยน้ำลายทีนึงแล้วเดินจากไป

คือ.....คงมีแต่ชั้นที่รู้ว่าพ่อหนุ่มนั่นไม่ใช่ piyoaaa น่าสงสารพ่อหนุ่มนั่นจริงๆ แต่ในขณะที่ชั้น
กำลังจะเดินเข้าไปช่วย ไม่น่าเชื่อ! เขาไม่เป็นไรแล้ว!! หายจากอาการบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง!
แถมยังมีแรงมาบ่นด้วย
".......โด่เอ๊ย เลยเหลืออยู่2ชีวิตเลยเนี่ย.. แม่ง(อุบอิบ)"
"!?"

ไม่รู้มีใครบ้างที่เล่นเกมนี้ ไม่รู้ด้วยว่าเขาอยากได้อะไรถ้าชนะเกมนี้
ฉันผู้มีเข็มกลัด1ดวง เงิน1แสน7หมื่น กับชีวิตอีก3ชีวิต ดันเข้าร่วมเกมประหลาดนี่เข้าจนได้
ยิ่งมีคนหาว่าชั้นเกรียนแม่อยู่ การเล่นเกมนี้มันดูอันตรายราวกับเวทีละเลงเลือดเลยทีเดียว

เดี๋ยวกะว่าจะขายเข็มกลัดนี่ทิ้งดีกว่า อันตรายเป็นบ้า

ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไงบ้างนะ

--------------------------(เชิญต่อได้จ้า ใครอยากเขียนตัวเองไล่ตื้บ ไล่บี้ใครก็เชิญ)
โอย.....จะล่มมั้ยน้อ -*-

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

279 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
LazyRabbit สมาชิก
· #201
สรุปตำแหน่งอีกแล้วจ้า~

LazyRabbit*
-ตามล่าหาmaid guyอยู่ (Day1 ตอนเริ่มดึก)
hedekosama
-อยู่กับpai paiและvana-chanที่บ้านหลังหนึ่งในย่านชุมชนติดกับย่านการค้า (Day1 ตอนเย็นๆ)
pai pai
-อยู่กับhedekosamaและvana-chanที่บ้านหลังหนึ่งในย่านชุมชนติดกับย่านการค้า (Day1 ตอนเย็นๆ)
CHELSEA
-โรงงานทำรองเท้าผีสิง กำลังจะไปท่าเรือ (Day0 ตอนกลางคืน)
LionHeart*
-อยู่กับยูสของตัวเองใต้สะพานข้ามแม่น้ำแห่งหนึ่ง (Day0 ตอนบ่ายสองกว่าๆ)
Citizen(Anonymous เร)
-อยู่กับAnonymousซิลก์ กำลังเดินเล่นในย่านการค้า (Day1 ตอนเย็นๆ)
piyoaaa*
-ย่านการค้าตรงจุดที่ประทะกับตัวตลกกลุ่มใหญ่ (Day1 ตอนเริ่มดึก)
ex0
-พักอยู่ที่โรงแรม(จิ้งหรีด)กับtank (Day0 ตอนกลางคืน)
tank
-พักอยู่ที่โรงแรม(จิ้งหรีด)กับex0 (Day0 ตอนกลางคืน)
FroZen*
-ทางกลับที่พักของตน กำลังต่อสู้อยู่ (Day0 ตอนกลางคืน)
patcharawits*
-ย่านการค้าตรงจุดที่ประทะกับตัวตลกกลุ่มใหญ่ (Day1 ตอนเริ่มดึก)
maid guy*
-รังของเจ้าพ่อค้าอาวุธ (Day1 ตอนเริ่มดึก)
vana-chan*
-อยู่กับhedekosamaและpai paiที่บ้านหลังหนึ่งในย่านชุมชนติดกับย่านการค้า (Day1 ตอนเย็นๆ)
hedekosama สมาชิก
· #202
จะมาบอกทุกๆท่านว่า... ตอนนี้อยู่ในช่วง ลิฟตี้ชิฟตี้(รวมทั้งสเปนและลัตเวีย)ครองโลกของข้าไปแล้วเรียบร้อย ทำให้ไม่ค่อยจะว่าง... เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาแต่งต่อแล้วกันคะ =w= วันนี้ขอตัวไปสูบรูปเพิ่งกำลังใจก่อน /ฮา
ไม่ระบุตัว
· #204
" นี่เธอชื่ออะไรนะ"ชั้นถามยัยกระต่ายหูตก
" ช้นหรอวานะจังนะ เรียกวานะเฉยๆก็ได้นะ"
" งั้นหรอ...มาเป็นพวกเดียวกันนะ" ชั้นยิ้มให้เธอ
" อืม!เอาสิ " เธอยื้มให้ชั้น
" เอาล่ะ งั้นไปกันเลย!"ชั้นพูดด้วยนําเสียงมั้นใจ ฮิเดกับวานะเเล้วชั้นพวกเราก็วิ่งออกมา
" นี่ชั้นให้เธอนะ"วานะยื่นเข็มขัด2อันมาให้ชั้น ชั้นยิ้มขอบคุณเธอ ขนาดที่เราคุยกันนั้นก็มีฝูงตัวตลกออกมา ชั้นเเล้ววานะฮิเดควักอาวุธออกมา พวกเราสู้กับพวกตัสตลก พวกชั้นสู้กันนานมากเเต่มันก็ไท่ลดซะที่ ชั้นสู้จนหมดเเรงตัวชั้นนั้นมีเเผลมากมายจากการต่อสู้ขนาดที่ชั้นท้อก็ทีเสียงนึงดังขึ้นมา
"เนี้ยว~จะยอมเเพ้เเล้วหรอ"เสียงนั้นดังขึ้น ชั้นมองเสียงนั้นก็พบว่ามีมันคือเด็กผู้หญิงหูเเมวหางเเมวเธอใส่เสื้อเเขนยาวสีเเดงกระโปรงสีชมพูอ่อน
" เธอคือใคร"ชั้นถามเธอ
" ชั้นก็คือยูสของเธอไงล่ะ เธออย่ากช่วยเพื่อนเธอไหม"
"อืม...."เธอยิ้มเเล้ว เข้ามาร่างชั้น
" ไม่ต้องห่วงนะค่ะ ชั้นจะจัดการเองค่ะ!!!" ยูสตัวนั้นได้มาสิงร่างชั้นเเล้ว ร่างที่ชั้นถูกยูสสิง ยืนขึ้นดวงตาของชั้นสีเเดงฉานมีหูเเมวเเละหางเเมวออกมาในมือของมันมีดาบเล็มยาวอยู่
" เนี้ยววว~~เยอะเหมือนกันนะเนี้ยย~"ยูสตัวนั้นพูดเเล้วมันก็ฟันดาบไปที่ตัวตลกที่ล่ะตัวเเล้วใช่กรงเล็บยาวฟัดมัน ฮิเดเเละวานะที่เหนื่ยจากการต่อสู้มองที่ยูสที่สิงชั้น
" เธอคือใครนะ?" เธอถามด้วยสีหน้าตกใจ
" ไม่ต้องตกใจหรอก ชั้นคือยูสของนายท่านค่ะ"เธอยิ้ม
" งั้น...หรอ"
" เอาล่ะรีบไปเถอะค่ะ!!!"ยูสของชั้นวิ่งไปร้านคอม วานะเเละฮิเดเห็นดังนั้นก็วิ่งตามยูสของชั้น ขนาดที่ชั้นกําลงวิ่งยูสก็ได้ออกจกตัวชั้น
" เอ๋....ออกเเล้วหรอ??"
" ค้า~"เธอออกมาชั้นตกใจเล็กน้อย
" เธอชื่ออะไรล่ะ"
" ดิชั้นไม่มีชื่อค่ะ เนี้ยว~" เธอยิ้มให้ชั้น
" งั้นชื่อ......NEKOเเละกันนะ"
"ค่ะ.....นายท่าน"
"เอาล่ะ....รีบไปหายัยกระต่ายกับเมดกายกันเถอะ"
" ค่ะ" ชั้นกับเนโกะเเล้วฮิเดวานะพวกเราวิ่งมา ในที่สุดเราก็เจอยัยกระต่าย ชั้นเดินเข้าหาหล่อนพร้อมเนโกะยูสของชั้น
" นี่....ยัยกระต่ายเรามาเป็นพกเดียวกัน กันเถอะนะ!!!!!!"
pai_pai สมาชิก
· #205
^
นั้นหนูเองค่ะ....ล็อกหลุดอีกเเล้ว= =
piyoaaa ผ สมาชิก
· #206
อา.... มาครึ่งเรื่องแล้ว
ดีจังๆ แต่ทุกคนไม่ค่อยว่าง ถ้าจบก่อนโดยที่คนอื่นยังค้างคาจะทำไงดีล่ะเนี่ย

โอ้วๆ ฮิเดโกะพูดแล้วก็อยากเสพดิสป๊อบขึ้นมาทันใด ขอฟลิป๊อบแทนก็ได้
ขอให้มีลุงเหอะ (น้ำลายไหลโชก)
อนึ่ง....คินดะอิจิสนุกดีนี่หว่า โมเอะโฮก (เพิ่งเคยอ่าน แต่ก่อนไม่เคยแตะเพราะไม่อยากซ้ำกะชาวบ้าน)
-------------------------

เมดกายไปอยู่ไหน?
เวลาในขณะนั้นย่างเข้า3ทุ่ม ท่าทางชั้นจะสลบไปเป็นชั่วโมง ทั้งถนนมีแต่ตัวตลกและคนหมดสติเรียงราย
ท่าทางวิธีบ้านๆแบบจำกัดวงความเสียหายจะไม่จำเป็นแล้ว

"ไฟมันจะดับทั้งเขตก็ช่างหัวมัน แถวนี่ไม่มีโรงบาล" ชั้นพูดจบก็จัดการพิธีผูกคอประหารตัวตลก
พาดเชือกกับหม้อแปลงแล้วดึงพวกมันขึ้น พอมันรู้ตัวว่าห้อยเหนือพื้น ประมาณ4-6นาที หลังจากนั้น
ความกลัวและทรมานก็เล่นเอาพวกมันระเบิดตัวเอง เล่นเอาไฟทั้งย่านร้านค้าดับสนิท
ทุกที่อยู่ในความมืด รวมทั้งไฟร้านคอมทั้งหมด

"....ระเบิดตัวเองตาย ดูดีกว่าธาตุแตกตายนะ ชั้นว่า"
ต่อจากนี้เลยกลายเป็นการไล่ฆ่ากลางความมืด ทำไมชั้นช่างสรรหาความลำบากให้ตัวเองนักนะ
แต่ตัวตลกคงไม่เพิ่มขึ้นแล้ว งานที่เหลือคือ จัดการกับเจ้าพวกนี้ ตัวตลกตัวปัญหา

ชั้นจัดแจงงัดแบตเตอรี่ชาวบ้านเค้ามาต่อกับหลอดไฟประตับต้นไม้
แสงไฟดวงเล็กๆสว่างสวยจนอยากหยุดมอง ติดเพียงตอนนี้มันไม่เหมาะ
ไฟสลัวเพียงพอให้ชั้นมองเห็นตัวตลกเป้าหมาย และแยกแยะพวกมันกับpatcharawits
(แต่ถึงบังเอิญไปฆ่าก็ช่างเหอะ เดี๋ยวตอนฟื้นแล้วค่อยไปขอโทษก็ได้มั้ง)

แสงดาบวาวๆทำให้ชั้นหันไปมอง แม่หนูโลลินั่นเอง เธอลุยในความมืดได้ด้วย
ดูคึกคักใช้ได้เลย โอ้ กระฉูด จึ้ก กระฉูด เลือดทะลักพลั่กๆ อู้ว
ชั้นชอบมีดนะ เสียตรงที่มันเลอะเทอะเนี่ยแหละ แต่นั่นมันดาบนี่นา ช่างเหอะ

ตัวตลกตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากความมืด ดูแตกต่างจากตัวอื่นๆอย่างเห็นได้ชัด
มีดพกกึ่งหยักที่ประกายสีแดง และเสื้อสายทางที่เปื้อนเลือดแดงฉาน
ซึ่งชั้นมั่นใจว่านั่นเลือดชั้น...
และมันผู้นั้นก็คือคนที่ฆ่าชั้น 0000

"เหมือนวันแรกที่เราเจอกันเลยนะ ในซอยมืดๆ มีแสงจากหลอดไฟนิดเดียว...."
"....นั่นสิ มันก็แค่เมื่อวานเองไม่ใช่เหรอ?" ชั้นพูดย้อนไป แต่เหมือนเขาจะไม่ฟัง
"วันนั้นหลังจากเธอหักแขนชั้นแล้ววิ่งหนีไป ชั้นไม่นึกเลยว่า เธอจะวกกลับมาสะกดรอยชั้น" 0000นึกถึงความหลังที่ชั้นไม่รู้เรื่อง
ชั้นจับอาวุธของชั้นไว้กระชับมือ เชือกกระโดดปลายด้ามซ่อนเหล็กแหลม ฟังมันพูดต่อ
"พอถึงหน้าห้องเธอกก็หักคอคู่หูชั้น แล้วก็ผลักตกตึก ..... โพละ กลายเป็นการฆ่าตัวตายซะ...."

ถึงตอนนี้เขาเหมือนมีน้ำตาออกมา คงไม่หรอก ความมืดคงลวงตาชั้น

"มันก็เพราะแกจะฆ่ามาสเตอร์ของพวกเรานั่นแหละ" ไฮโลพูดขึ้นมาบ้าง ดวงตามีความแค้นกรุ่นๆออกมา

ถึงตอนนี้ ชั้นชักจะรู้ถึงเจตนาของยูสของชั้นแล้ว แม้ว่าจะชอบครองร่างชั้น ทำเรื่องที่ชั้นไม่สบอารมณ์
แต่ทุกอย่างล้วนเพื่อปกป้องตัวชั้น ตามวิธีของพวกเค้า
เมื่อเพื่อนคนเดียวของชั้นตั้งใจจะฆ่าชั้น พวกเขาก็เลยฆ่าโดยทำให้เป็นการตกตึก เพื่ออำพรางแขนที่หัก
แต่ทันทีที่ชั้นถาม พวกเขาสารภาพโดยไม่อิดออด เพราะ ไม่อาจโกหกชั้นได้

นี่เป็นความเป็นห่วง ความรักที่บิดเบี้ยว สมกับเป็นยูสของชั้นจริงๆ
-----------------------

ขอความกรุณาชาวคนมุขตันรายงานตัว มีอะไรจะเขียนก็รีบเขียน
เขียนไม่ออกก็บอกมา จะดึงให้
ไม่ระบุตัว
· #207
เนื่องจากขาดการติดต่อจากLazyRabbitหากมีการแต่งต่อจะได้แก้ไขเนื้อเรื่องช่วงต้นให้
---------------------------------------------------------------
ในเวลาอึดใจต่อมานั้น ข้ารอความหวังจากลิลี่ว่าจะส่งข้อความไปถึงหรือไม่ แต่ทันไดนั้นลิลิี่ก็โผล่ออกมาข้างกายในความมืด
"ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะตอนนี้ดิฉันไม่สามารถเชื่อมโนยงถึงมอถ์อที่ท่านให้ไปได้ค่ะ"
"งั้นหรือ แสดงว่าLazyRabbitเองก็คงไม่อยากให้อภัยให้กับคนโง่อย่างฉันสินะ"
"ท่านอย่างเพิ่งตีความอย่างนั้นสิคะ ท่านยังคงมีหวังอยู่นะคะ"
"หวังไว้ว่าอย่างไร ตอนนี้ข้าถูกยึดร่างไปแล้ว"
"เพราะการกระทำอันป่าเถื่อนของพี่ชายดิฉันที่รวบรวมเข็มกลัดที่ตอนนี้ได้เกือบ50อันแล้ว ทำให้ดิฉันมีพลังด้วย แต่ว่า"
"แต่ว่าอะไร"ข้าถามด้วยน้ำเสียงเหมือนคนสิ้นหวัง
"การที่จะท่านจะคืนร่างได้นั้นต้องมีการรวมร่างจิตกับดิฉันด้วยนะคะ แต่ก็มีความเสี่ยงสูงอยู่อย่างหนึ่งด้วยน่ะค่ะว่า"
"จิตของเธอกับข้าจะไม่สามารถแยกออกจากกันได้สินะ"ข้าชิงพูดก่อนที่ลิลิี่จะอธิบาย
"ใช่ค่ะ เพราะการผสานจิตนั้นไม่เหมือนการยึดครองร่างกาย เพราะงั้นหากคุมสติไม่ดีก็จะโดนกลืนเหมือนตอนที่ท่านร่วมเกมใหม่ๆ ท่านก็โดนพี่คุโรงาชิแอบสิงที่จิตอยู่แล้ว แต่คราวนี้หากผิดพลาดท่านก็จะ"
"ไม่เป็นไร ก็ยังดีกว่าปล่อยให้เจ้าคุโรงาชิทำอะไรตามใจชอบโดยที่ไม่ทำอะไรดีกว่า"
"ท่านพร้อมนะคะ"ลิลี่พูดพร้อมแตะที่หน้าผากของข้า
-----------------------------------------------------------------
หลังจากที่เจ้าคุโรงาชินั้นได้อาวุธที่พอสำหรับถล่มได้ทั้งกองทัพนั้น มันยิ้มเยาะในห้องที่เป็นที่ซ่อนของเมดกายพร้อมกับลูบไล้ปืนPSG-1Sniperและอาวุธอื่นๆที่มันได้มา เช่น ปืนพก ปืนMP-5 ปืนG36Cพร้อมติดด็อทแดง ความจริงอยากได้ปืนm37ด้วย แต่ว่ามันเทอะทะไป M4อีกพร้อมเหล่อกองเครื่องกระสูนที่ให้มามากจนเกินกว่าที่จะใช้หมดภายในสงคราม และหน้าไม้อีกสำหรับทำกับดักที่มันชอบและที่พิเศษสุดที่มันชอบเลย คือ กับระเบิด
"คุคุคุ ไม่นึกเลนยว่าระหว่างที่รอจะเจอของดีขนาดนี้ คุ้มแล้วที่จ่ายไปเกือบล้านแนะ ถึงตอนนี้จะเหลือเงินแค่ไม่กี่หมือนเท่านั้นเอง"มันหัวเราะเล็ฏน้อยแบบไม่ทุกข์ร้อนอะไร
"เอาละ ไปล่าพวกตัวตลกกันดีกว่า"มันพูดพร้อมกับหยิบปืนMP5พร้อมกระสูนอีกเกือบ20ชุด ปืนพก2กระบอกและลูกระเบิดพร้อมระเบิดแสงและระเบิดควัน แล้วมันก็นำดาบคาตานะสีดำสะพายที่หลัง พร้อมกันนั้นมันส่องกระจกเพื่อดูแผลที่หน้าของมัน "เพราะความงี่เง่าของเจ้าของร่างแท้ๆเลยทำให้หน้าของมันเป็นแผลที่แก้มเป็นรูปกากบาทเลย แต่ก็เท่ห์ไปอีกแบบนา"

ระหว่างที่มันกำลังวิ่งไปยังค่ำคืนราวๆ3ทุ่ม มันได้เจอกันกับpiyoaaaที่กำลังต่อสู้อยู่กับตัวตลกสีฟ้าอยู่ มันมองดูหล่อนแล้วยิ้มแสยะแล้วตัดสินใจว่า แกล้งทำเป็นช่วยแล้วฆ่าทิ้งดีกว่า
maid guy สมาชิก
· #208
^
เวร ล็อกอินหลุดแต่ขอชี้แจงหน่อย

ตอนแรกกะรอว่าคำตอบของกระต่ายจะเป็นอย่างไรแต่คงไม่ทันการจึงได้แต่งล่วงไปก่อน
และสำหรับpiyoaaa จะแต่ใให้อย่างไรก็ได้ แต่ขอให้ตัวของpiyoaaaนั้นอยู่ในสานการณ์คับขันโดยการโดนยูสของเมดกายเล่นงาน เพราะเดี๋ยจะ.....อุบไว้ดีกว่าไมั่งั้นไม่ตื่นเต้น
ปล.เน็ตโดนตัด เซ็งจิ๊บ

ถ้างั้นก็เล่นทั้งคู่ก่อน
V
Citizen ม ผู้ดูแลเนื้อหา
· #209
ถ้าระหว่างนั้นมีคนอื่นชิงตัดหน้าช่วยpiyoaaaก่อนหล่ะครับ
piyoaaa ผ สมาชิก
· #210
รอชั้นเขียนก่อนแล้วกันนะคะ ส่วนนี้เกี่ยวพันกับตอนจบ

--------
สายตาของคุโรงาชิจับจ้องมาทางชั้นกับ0000จนรู้สึกได้
"piyoaaa อันตรา.."
"อย่ายุ่งนะ !!" ชั้นตะโกนใส่เมดกายที่กำลังจะวิ่งเข้ามาช่วย
"นี่เป็นสนามรบของชั้น และการแก้แค้นของเขา นายไปจัดการส่วนอื่นเถอะ"
เมดกายแสดงสีหน้าไม่พอใจ ชั้นไม่สังเกตว่าเค้าล่ำขึ้นหน่อยๆเพราะความมืด แต่ไหนมาตานี่ก็แปลกๆอยู่แล้ว

"คู่หูของชั้นเขาเกลียดชั้น และก็เชื่อว่าถ้าเธอตายซะ ทุกคนจะหลุดจากเกม" 0000พูดถึงเหตุผลของเขา
คนที่มีเหตุผลก็ไม่เลวร้ายนัก "เขายอมทำทุกอย่างเพื่อจะทำลายชั้นทิ้ง แม้แต่ต้องฆ่าเพื่อนสนิท"
"นายคงเศร้ามากสินะ..." ชั้นเผลอสงสารไป
"ชั้นคิดว่าถ้าอยู่ร่วมกันซักพักเราคงเข้าใจกัน แต่เขาก็ตายซะแล้ว..."
"คุยกันมามากพอแล้ว ..." ชั้นพูดขึ้นมา

จบบทสนทนาสุดท้าย เกิดการต่อสู้แบบมีดสู้กับเหล็กคู่
จุดบอดของอาวุธเชือกที่ใช้กันอาวุธอะไรไม่ได้ ก็ได้แท่งเหล็กแหลมนี่ช่วยไว้
เสื้อโค้ดเข็มกลัดเงินนี่ก็ช่วยเป็นชุดเกราะได้ในระดับหนึ่ง เมื่อเล็งกระซวกหัวใจชั้นไม่ได้แล้ว
เป้าหมายของมีดจึงเเปลี่ยนเป็นคอเหมือนครั้งที่แล้ว ชั้นหลบได้เหมือนตอนที่เราสู้กันครั้งแรก
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกันที่ชั้นแทงเหล็กแหลมทะลุปอดของเขา
แต่เขายังคงจะสู้ต่อ ความเร็วตกลงไปเล็กน้อย ในช่วงที่ชั้นกำลังได้เปรียบต้องรีบจบเกม

เขาไม่ปล่อยช่องว่างให้ชั้นอ้อมไปรัดคอด้านหลัง โดยไม่รู้ตัว ชั้นถอยไปชนกับกำแพง มีดนั่นมุ่งเข้ามาเอาชีวิตชั้น
ฉึก - แลกกันคนละหมัด(?)
เพราะชั้นก้มลง มีดเลยตัดหูชั้นไป รอยทางของมีดเฉียดลูกตาไปนิดเดียว
ส่วนทาง0000 แท่งเหล็กแหลมของชั้นเสียบผ่านซี่โครงตัดขั้วหัวใจ

"ถ้าเจอคุณลุงก็ฝากทักทายด้วยนะ บอกเขาว่าแล้วจะไปเยี่ยม"
ชั้นพูดกับศพ0000 หรือจะพูดให้ง่าย ตัวตลกสีน้ำเงินอีกตัว
"? ทำอะไรน่ะ โซดะมง" ชั้นถามเมื่อยูสเอ๋อของชั้นเดินเข้าไปหอมแก้มตัวตลกนั่น
โซดะมงมองมาทางชั้นเฉยๆ ไม่เคยสังเกตว่าเจ้านี่ตาสีฟ้า และใส่ชุดสีขาวแต้มน้ำเงิน

"เรามาสู้กันเหอะเมดกาย! นายท่าทางเก่งดีนี่นา" พิโยตะพูดไม่ขาดคำก็สิงร่างชั้น
ทั้งที่เลือดไหลโชกๆแท้ๆ ดันอยากสู้อยู่อีก....

----------------
เมดกาย ฝากเขียนฉากเปิดตัวคุโรงาชิกับต่อสู้ครึ่งแรก เดี๋ยวสู้ครึ่งหลังกะช่วงจนมุมเฮาเขียนเอง
ไม่ระบุตัว
· #211
ขอถามหน่อย อาวุธของพีโยโตะมีอะไรบ้างจะได้แต่งถูก
maid guy สมาชิก
· #212
เวร ล็อกหลุดอีกละ เดี๋ยวจะแต่งต่อสักพักแล้วไปจ่ายค่าเน็ต
----------------------------------------------------------
หลังจากที่คุโรงาชินั้นได้ใช้ปืนกลยิงเหล่าตัวตลกที่กำลังมาเพื่อขัดขวางการต่อสู้อยู่นั้น มันดูพิโยตะที่สิงร่างเจ้าของแล้วเอ่ยว่า"คุคุคุ แกก็เป็นเหมือนกับฉันสินะ ยูสที่ต้องการที่จะฆ่าและต่อสู้เหมือนกัน"
"เสียงหัวเราะแบบนั้น อย่าบอกนะว่านายคือ"
"ใช่ ข้าคือคุโรงาชิ ผู้ที่ต้องการที่จะสังหารทุกคนที่ผ่านมา แล้วแกก็จะเป็นเหยื่อรายต่อไป"
สิ้นคำพูด คุโรงาชินั้นก็ได้หยิบดาบแล้วฟันที่พิโยตะทันที แต่พิโยตะนั้นหลบดาบไปได้แล้วพูดว่า"อย่ามาเหมารวมกับแกเลย ฉันแค่ชอบการต่อสู้เท่านั้นแต่แกน่ะต้องการฆ่าเท่านั้น"
"แหมๆๆ อย่ามาตอแหลเลยว่ะแก จะทำด้วยวิธีการอย่างไรแต่ผลที่ออกมาก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ" คุโรงาชินั้นใช้ดาบฟันที่ลำตัวของพิโยตะ แต่ทว่ากลับได้ยินเสียงของโลหะกระทบกัน แล้วมันสังเกตที่รอยขาดของเสื้อแล้วเห็นเข็มกลัดกระจายอยู่ทั่วตัวราวกับเสื้อเกราะ
"หนอย รักตัวกลัวตายนี่หว่า"
"แหงสิก็เหลือแค่ชีวิตเดียวเองนี่น่า"พิโยตะพูโพร้อมโยนแท่งเหล็กที่ติดเชือก คุโรงาชินั้นได้ใช้ดาบตั้งการ์ดด้วยมือซ้ายแล้วหยิบปืนพกด้วยมือขวามายิงที่พิโยตะ แต่ด้วยความไวของมันจึงได้แต่ถากผิวหนังที่ใบหน้า
"แก อยู่นิ่งๆสิวะ ฉันจะได้ฆ่าแกเลยไง"
"ประมาทไปหน่อยมั้ง"
ทันไดนั้นเชือกที่ซัดมาตอนแรกนั้นกลับมารัดคอคุโรงาชิแทน
"หนอยแน่ะแก"มันฟันที่เชือกจนขาดแต่ทว่าระหว่างที่ร่วงกลับโดนชกเท่าที่ท้องอย่างจังเพื่อหวังให้คุโรงาชิจุก แต่ทว่า...
"อูย แกใส่อะไรไว้ในท้องวะ"พิโยตะพูดแล้วกุมหมัดที่ต่อยคุโรงาชิ คุโรงาชิจึงเผยให้เห็นปืนMP5พร้อมกระสูน ลูกระเบิด ระเบิดควันและระเบิดแสง
"ก็คนมันพกอาวุธมาเยอะนี่น่า แต่โชคดีที่แกไม่ไปถอดสลักระเบิดเข้าไม่งั้นได้ลาโลกไปด้วยกันแล้ว"
"หนอย"คราวนี้พิโยตะได้ซัดมีดใส่คุโรงาชิแทนแต่ก็พลาดเป้า เพราะมันหลบแล้วเข้าประชิดที่ดวงตาของพิโยตะแล้วพูดว่า"จงรับไปซะ เนตรหลอนสังหาร"
"อุ๊บ"แล้วพิโยตะก็ตกในภาพหลอนว่าตัวเองกำลังถูกฆ่า คุโรงาชินั้นมองสักครู่หนึ่งพร้อมรำพึงว่า"นึกว่าจะใช้กับยูสที่มีเจ้าของไม่ได้แล้วเชียวเพราะใช้กับพวกตัวตลกไม่ได้ แต่ก็เอาเถอะ" คุโรงาชินั้นง้างดาบเหมือนกับกำลังปิดพิธีแล้วพูดว่า
"GAME OVER"
LazyRabbit สมาชิก
· #213
วะฮ่าๆๆ ในที่สุดก็ฉลองแมรี่จริสมาสเสร็จซะที!!!
อ่า End of Act ของHomestuckยังสุดยอดเหมือนเช่นเคย!
อะไรกัน นี่ก็จะมาEoAเหมือนกันรึที่นี่
เอาวะ สงสัยต้องลงมือบ้าง

เด๋วก่อน! ก่อนมีใครต่อการต่อสู้ของคุโระกับพิโยะขอต่อก่้อนนะ! รอแปป!!

----

ฉันดูดน้ำเป๊ปซี่กระป๋องอุ่้น(ก็มันไม่ได้แช่)จากหลอดสีชมพูที่จิ๊กมาจากบ้านตัวเอง
ฉันคิดถูกจริงๆที่เอาเครื่องดื่มจากบ้านมา ฉันสงสัยว่าผู้เล่นเกมนี้ได้ความสามารถอดข้าวมาด้วยรึไง
ฉันพลางดูนาฬิกา นี่มันตั้งสองทุ่มกว่าๆแล้ว เมื่อไหร่อะจะเสร็จภารกิจซะที
"นี่เธอคิดดีแล้วเหรอว่าให้อะไปทำเรื่องแบบนั้น" เจ้ากระต่ายถาม
"อ่อสิ ก็บอกว่าจะช่วยทุกอย่างเองนี่" ฉันพูดเหมือนพวกเจ้านายหน้าเลือด
ฉันพิงกำแพง รอและรอ และถ้าดูดีๆจะรู้ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้ใส่ดอทตี้และผ้าคลุมสีม่วงอยู่

"นี่....ยัยกระต่ายเรามาเป็นพวกเดียวกัน กันเถอะนะ!!!!!!"
จู่ๆก็มีเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งมา อ่า ฉันพึ่งนึกออกว่าเธอคือpai paiนี่เอง
อ่ะ ส่วนไอเด็กหูแมวนั้นคงเป็นยูส มีชื่อขึ้นบนหัวว่า NEKO ตั้งชื่อได้สิ้นคิดดีนะ
จะว่าไปแบบนี้ก็เหมือนมีเนพีต้าอยู่ด้วยละสิ ฉันก็เป็นอีลีเดนเหมือนเดิมละมั้ง?
แต่ไออดีตผู้ช่วยนั่นก็มีตาสองสี+ใส่แว่นกันแดด สงสัยคงเป็นโซลเหล็ก
พอๆ หยุดจิ้นไว้แค่นี้ก่อนแล้วตอนเธอไปดีกว่า

"โอ๊ะ? สวัสดี?" ฉันทำท่าทางเหมือนไม่ได้ยินประโยคเมื่อกี้
"มาเป็นพวกเดียวกันเถอะ!" ยัยนั่นยังร้องอีกครั้ง
"ขอโทษนะ แต่ตอนนี้ฉันไม่ค่อยจะยุ่งเรื่องพรรคพวกเท่าไหร่" ฉันตอบไปตามความเป็นจริง
"หา?" pai paiและยูสของเธอทำหน้างงๆ
"ความเป็นว่าตอนนี้เธออารมณ์เสียละกัน" เจ้ากระต่ายลอยไปบอก หล่อนพยักหน้า
ต่อมาอีกสองคน(ไม่นับยูสละกัน)ก็วิ่งตามpai paiมาถึง
"เอ๋? ไอmaid guyอยู่ไหนน่ะ?" ยัยhedekosamaโผล่หน้าขึ้นมาถามทันที
ฉันบีบกระป๋องเป๊ปซี่ที่หมดแล้วจนบุบ ขว้างทิ้งลงพื้นเสียงดัง กระทืบซ้ำ แล้วหันหลังให้พวกนั้น
"เอาละ ไปหายัยอะดีกว่า" ฉันกวักมือเรียกเจ้ากระต่าย และเดินออกไป
ฉันเตือนไปสำหรับพวกที่อยู่ข้างหลัง "ส่วนพวกเธอจะมาตามก็ได้นะ อย่าขว้างพอ"
แน่นอนว่าพวกนั้นตามฉันมา

ฉันเดินมาจนถึงหัวมุมหนึ่ง ตรงที่อะใส่ดอทตี้และผ้าคลุมคอสเพลย์ของฉันอยู่
"กริ๊ดดด!! ทำไมผ้าคลุมกับกระเป๋าตัวประหลาดลอยได้ด้วยอ่า!!!"
เห็นได้ชัดว่ายัยhedekosamaยังได้เข็มกลัดไม่ครบสาม เฮ้อ แย่จริงๆ
vana-chanไปปิดปากเธอ แต่ไม่ทันแล้วยัยอะหันมาและตั้งท่าโจมตี
"ไม่ต้อง" ฉันสั่ง อะหยุดตั้งท่าทันที "ไง ผลลัพธ์ละ?"
"ดูเหมือนจะได้ผลนะ เพราะว่าmaid guyเหมือนจะสัมผัสความรู้สึกของเธอได้จากของที่ใส่
จนรีบลงจากมอร์ไซต์ ฆ่าคนขับและหนีไปเลย" อะอธิบาย
ฉันพยักหน้าตอบรับ "เป็นอย่างที่คิดจริงๆ" ฉันยิ้มและหันไปหาพวกของpai pai
"อ๋อ ที่เธอคนหนึ่งถามเรื่องmaid guyน่ะ หมอนั้นทำตัวเป็นพระเอกเกินไป ตอนนเลยซวยอยู่น่ะ"
ฉันอธิบายไป แต่พวกนั้นยังทำหน้างงๆอยู่ ก็ไม่แปลกเท่าไหร่
"เอาเป็นตอนนี้ฉันจะไปฆ่าเขาละกัน" ฉันรวบรัดตัดจบเหลือแค่เป้าหมาย
"หา!!!" ทั้งสามคนอุทานพร้อมกัน "แต่เขาเป็น-" ยัยhedekosamaพูดแต่ฉันขัด
"เคยเป็นตะหาก" ฉันแก้คำ "พวกเธอรู้มั้ยฉันเกลียดอะไรที่สุดของพวกผู้ชาย?" ฉันถามลอยๆ
พวกนั้นไม่ตอบ ฉันจึงพูดต่อ "การทำตั้งท่าเป็นพระเอก และคิดว่าเด็กกับผู้หญิงทำอะไรไม่ได้ไง"
พวกนั้นก็ยังเงียบอยู่ ฉันก็ยังพูดต่อ "ไว้ฉันฆ่าหมอนั่นได้ ฉันจะคิดเรื่องพรรคพวกอีกทีหนึ่ง"
และฉันก็เดินออกไปในอีกทาง ซึ่งเป็นทางที่ตรงข้ามกับที่เจ้าอดีตผู้ช่วยมันไป
ตอนเดินผ่านอะ ฉันคว้าผ้าคลุมกับดอทตี้มาด้วย และใส่กลับเหมือนเดิม
"อ่ะ แล้วก็เหมือนเดิม ตามมาได้แต่อย่าขว้างละ"
แน่นอนว่าก็ยังโดนตามเหมือนเดิม เหมือนมียูสเพิ่มแฮะ

ฉันเดินเข้าร้านขายเสื้อผ้าที่ว่างเปล่า แน่ละ ใครจะยังอยากอยู่
"พวกเธอรู้มั้ยว่าเมื่อฉันทดลองอะไร?" ฉันถามโดยที่ไม่หันหลัง
ไม่มีเสียงตอบถึงฉันจะรู้ว่ายังมีร่างคนสามคนอยู่ตรงนั้นก็ตาม
"ตั้งแต่ก่อนหน้าเจอพวกเธอ ฉันตามสะกดรอยเจ้าmaid guyอยู่" ฉันเริ่มเล่า
"แต่ฉันสะกิดใจว่าหมอนั่นความรู้สึกไวเป็นนินจา เพราะงั้นฉันเลยใช้วิธีอื่น"
ฉันเดินไปทางราวเสื้อผ้าเด็กผู้ชาย หากางเกงดีๆและเสื้ออีกซักตัว อ่ะ เสื้อคลุมก็ดี
"ฉันลองเอากระเป๋าประจำตัวแล้วก็ผ้าคลุมคอสเพลย์อันนี้ให้ยูสของฉัน"
ฉันพูดไปโดยที่ไม่สนว่ายัยhedekosamaจะเข้าใจเรื่องยูสเซอเนมรึเปล่า
"และนั้นคือผลที่พวกเธอหลายคนได้ยิน ดูเหมือนหมอนั่นจะรู้ตัว"
ฉันหยิบกางเกงตัวหนึ่งออกมา เป็นกางเกงขายาวลายทาง อืม สวยๆ
"สรุปเธอทำแบบนี้ทำไมน่ะ?" vana-chanพูดขึ้นมาเป็นคนแรก
"ตอนนี้ฉันรู้แล้วไง ว่าเจ้านั้นสามารถรับรู้ที่อยู่ของฉันจากระยะไกลได้จากสิ่งของของฉัน"
ฉันหยิบเสื้อยืดสีดำมาด้วย และเดินเข้าห้องลองเสื้อ "อ่ะ ขอตัวแปป"

ฉันเป็นพวกเปลี่ยนเสื้อไว เพราะฉะนั้นแค่นาทีกว่าๆก็เสร็จ ฉันเดินออกพร้อมกับลุคใหม่และพูด
"พวกเธอถ้าอยากตามฉันไปหาmaid guy ขอแนะนำว่าให้เปลี่ยนเสื้อนะ"
ดูเหมือนทุกคนจะเข้าใจดี พร้อมพยักหน้าและเดินไปหยิบเลือกตามใจฉัน
ฉันละชอบเวลาที่เมืองโกลาหลจริงๆ เพราะมันเป็นเวลาที่ดีที่จะใช้ของได้ตามใจ

ยัยพวกนี้สมเป็นเด็กผู้หญิง แต่งตัวนานได้ใจ แต่ก็เสร็จสมใจ
"แล้วเธอคิดว่าหมอจะไปที่ไหน?" pai paiถาม
"ฉันว่าจะลองไปดูตรงที่ที่พวกpiyoaaaไปประทะกับตัวตลกครั้งแรกก่อนน่ะ"
ฉันหันไปหาอะ "ฉันหวังว่าเธอจะรู้ที่นะ" ตอนหันไปเหมือนhedekosamaจะทำหน้างงๆเล็กน้อย
"อืิม! แน่นอน!" อะตอบพร้อมสะบัดผมเปียสีม่วงอ่อนของเธอ "ดี งั้นไปกันเลย"

ใช้เวลาซักหน่อยกว่าจะถึง ความจริงตอนแรกฉันกะจะขึ้นหลังคา แต่พวกข้างหลังคงตามมาไม่ไหว
ฉันเลยตัดสินใจให้อะนำทางที่เป็นทางลัดตรอกๆเดินเลาะๆไป จนกระทั่ง
"เลี้่ยวซ้ายทางนั้นก็จะ-" เธออธิบาย แต่ไม่จบ
ฉันเอามือปิดปากอะ ปากทำเสียงชู่วให้คนอื่่นรู้ว่าฉันต้องการให้เงียบ
ทุกคนเงียบ และก็ได้ยินเสียง... เสียงตะโกน...
"ใช่ ข้าคือคุโรงาชิ ผู้ที่ต้องการที่จะสังหารทุกคนที่ผ่านมา แล้วแกก็จะเป็นเหยื่อรายต่อไป"
น๊าน เอาแล้วไง... ฉันยังให้ทุกคนเงียบต่อไปเพื่อฟังต่อ
"อย่ามาเหมารวมกับแกเลย ฉันแค่ชอบการต่อสู้เท่านั้นแต่แกน่ะต้องการฆ่าเท่านั้น"
ฉันคว้าดอทตี้ขึ้นมา พูดเสียงเบาแต่พอให้ทุกคนได้ยิน "ห้ามตามมา"
ฉันคว้าของสิ่งหนึ่งออกมา หลังจากนั้นก็ฝากผ้าคลุมสีม่วงกับดอทตี้ไว้กับอะ
ฉันเดินขยับๆมาเล้กน้อยตรงหัวมุมเพื่อดูเหตุการณ์ อ่า ดูเหมือนจะเป็นยูสของpiyoaaaนะนั่น
ฉันไม่สนหรอก... เพราะเป้าหมายของฉันไม่ใช่การปกป้องใคร
จึงไม่รอช้า ฉันวิ่งมาที่ปากทางออกของตรอก เห็นการต่อสู้ได้แว่บเดียว
ถึงจะแว่บเดียวแต่ฉันก็เห็นว่ายูสของpiyoaaaกำลังลำบาก หมอนั่นกำลังจะโดนฟัน
ฉันไม่ปล่อยให้ตัวเองคิดถึงสถานการณ์ได้นานนัก จึงดังชิ้นส่วนจากของสิ่งนั้นออกมา
"GAME OVER"
และคว้าของสิ่งนั่นออกไป และโชคดี ที่มันไปตกตรงข้างๆเจ้าคุโรงาชิพอดี

"นายนั้นแหละ ที่GAME OVER"
ฉันพูดเบาๆกับตัวเอง และวิ่งหนีกลับมาตรงที่พวกอะรออยู่

ใช่แล้ว ของสิ่งนั้น คือระเบิดมือที่ฉันเก็บได้ก่อนที่เจออะนั่นเอง

---

เอาละ ทั้งสองคนจะไปแถอะไรต่อก็เชิญนะ เพราะระเบิดยังไม่ระเบิด
ที่สำคัญคือ ไม่เคยบอกด้วยว่า ระเบิดมันใช้ได้
piyoaaa ผ สมาชิก
· #214
อาวุธหลักๆแบบแบหมดเปลือกคลังอาวุธ
ที่ใช้เป็นอาวุธหลักก็เชือกกระโดดนั่นแหละ ด้ามจับของเชือกกระโดด เป็นแท่งเหล็กคล้ายที่เจาะน้ำแข็ง
(อาวุธอนาถามาก 555+) อันนี้มันดีตรงที่ถึงจะโดนตัดเชือกขาดก็ใช้แท่งเหล็กสู้ต่อได้
และก็เชือกป่านธรรมดา กับสายเอ็นไว้วางกับดัก ไม้จิ้มฟัน เทปกาว สลิงชูต(หนังติ๊กนั่นแหละ)
สายเปียโน มีดใต้รองเท้า เข็มกระปุกนึง80เล่มชุ่มพิษกบแดง1ขวดที่พกไว้งั้นๆ

อย่างไรก็เหอะ แถวนั้นเป็นย่านการค้า คิดว่าอยากจะทำกับระเบิดซักทีก็ยังไม่มีโอกาส
ที่เลือกเวทีสู้เป็นย่านการค้าก็เพราะเก็บของรายทางได้นั่นแหละค่ะ
ตัวของข้าพเจ้าเป็นตัวละครพื้นๆไม่หวือหวา ไม่เก่งมาก มีศิลปะป้องกันตัวพอหลบหลีกได้
อาวุธก็ซิมเปิ้ล ไม่เกินมนุษย์สามัญนัก จุดแข็งก็คือการประยุกต์ของรอบตัวมาใช้นั่นแหละค่ะ
----------------------
ภาพหลอนของการถูกฆ่า นึกถึงพี่แบทกับโจ๊กเกอร์แฮะ

"จงนึกถึงความตายอยู่ทุกวินาที ไม่ใช่แค่เฉพาะยามใกล้ตายเท่านั่น"
รู้สึกว่าคำนี้จะทำให้นึกถึงสังขารอันไม่เที่ยงแท้ ไม่รู้เคยได้ยินมาจากไหน
แต่ภาพที่ชั้นเห็นคือวาระสุดท้ายที่จะโดนเมดกายเอามีดบั่น

"ชั้นไม่ได้แพ้แกหรอก เจ้าพวกนักเล่นกลสกปรก" พิโยโตะหันแท่งเหล็กเข้าหาตัวเองเพื่อฆ่าตัวตาย
ความหยิ่งในศักดิ์ศรีกินไม่ได้ของพิโยโตะ ยอมตายไม่ยอมแพ้ เงื้องแท่งเหล็กจิ้มพรวดเข้าไปในท่อนขาของคุโรงาชิ
กดน้ำหนักแล้วดึงฉีกกล้ามเนื้อเป็นทางยาว คุโรงาชิถอยไปทันทีเพราะไม่อยากให้ขาขาด(ก็แหงดิเนอะ)
แผลยาวประมาณ4นิ้วที่น่องซ้ายเลือดไหลซิบ

ไม่รู้หรอกว่าเพราะเห็นภาพความตายจ่อคอหอยแล้วพิโยโตะแกนึกถึงอะไร
เพียงแต่สมองที่ตึงเครียดกลัวตายของยูสพิโยโตะ ไม่มีคำว่าหนี
สมองตอนนี้ของพิโยโตะมีแต่ความคิดที่ว่า แกจะต้องตายไปด้วยกันกับชั้น ไม่ว่าด้วยวิธีไหน

ระเบิดมือของกระต่ายขี้เกียจโยนเข้ามากลางวง คุโรงาชิ ทำตามสัญชาตญาณ ละสายตาไปจากพิโยโตะ
จังหวะนั้นเองที่พิโยโตะพุ่งเข้าประชิดตัวคุโรงาชิ ล๊อกคอแล้วดึงสลักระเบิดที่อยู่กับตัวคุโรงาชิ

"แกยังเหลืออีกหลายชีวิตนี่นะ เดี๋ยวชั้นจะเป็นตัวตลกมาหาแกแทนแล้วกัน ดีมั๊ย"
พิโยโตะพูดคำสุดท้ายกับคุโรงาชิ
"ชิ เจ้าโง่เอ๊ย"
------------------
ฉากต่อไป จะโกโก้ครั้นช์หรือจะมีใครมาช่วย เมดกายจะออกมามั้ย หรือคุโระจะตายซะก่อน
แต่ชั้นยังไม่อยากตายนะ 5555+
hedekosama สมาชิก
· #215
อืม... เมื่อกระต่ายหายไปแล้ว วานะก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับยูสให้ฉันฟังทันที ก็แน่ละ... ฉันยังไม่มียูสเลยทั้งที่ชาวบ้าน หรืออาจจะผู้เล่นทุกคนได้มียูสไปแล้ว คิดแล้วน่าน้อยใจในวาสนายิ่งนัก =[ ]=

"ทำไงฉันถึงจะได้เข็มกลัดโดยไม่ต้องฆ่าหรือทำร้ายผู้เล่นคนอื่นนะ..."
ฉันพูดขึ้น วานะส่ายหัวไปมา ส่วนไผ่ก็เล่นกับยูสของเธออย่างเมามันส์ไปแล้ว... ดูท่าทางไผ่กับยูสจะรักกันดีนะ...
"เธอก็ต้อง โชคดีมากๆ เท่านั้นแหละนะ"
วานะพูด ก่อนจะหันไปยิ้มให้ยูสของเธอ โอ้ว... ความผูกพันธ์ของยูสกับคนอย่างเราๆนี่มันช่างลึกซึ้งจริงๆ บร๊ะ! ฉันมองไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะต้องร้องกรี๊ดออกมาดังๆเหมือนกับตอนเห็นว่าโลลิบากะเล่นได้แล้ว (กรี๊ดเหมือนเมื่อเช้านี้นั่นเอง)
"วานะ!! นั่นใช่เข็มกลัดปะ!!!!!!"
วานะมองตามมือของฉันที่ชี้ไปอย่างเข็มกลัด 2อันที่ตกอยู่บนพื้น วานะเองก็เบิกตากว้างอย่างตกใจพอๆกับฉัน ที่รู้สึกเหมือนโชคหล่นทับอย่างน่าประหลาดใจ!! ฉันรีบเดินไปเก็บเข็มกลัดสองอันนั้นขึ้นมา ... นี่คงเป็นผลบุญจากที่ฉันวาดรูปพระแม่มาโดกะยูริกับโฮมุแน่ๆ!!
.... แต่แปลกแหะ... ไม่เห็นจะเห็นอะไรเลย... สงสัยเป็นแค่เข็มกลัดเด็กเล่นล่ะมั้งเนี่ย??
"วานะ... ฉันไม่เห็นจะเห็นอะไรเล....!!"
ฉันอ้าปากค้างกลางอากาศทันที เมื่อจะหันไปหาวานะแต่ดันเห็นเด็กผู้หญิงผมขาวสีบลอนด์ ใส่ชุดอลิสในแดนมหัศจรรย์ แต่ทำไมมันกลับดูหลอนๆแปลกๆฟะ!!
"เธอเห็นยูสแล้วนี่นา!!~"
วานะพูดขึ้นพร้อมไผ่เมื่อทั้งคู่หันมาเห็นยัยอลิสหลอน...
"ธ...เธอชื่ออะไร??"
ฉันหันไปถามยูสของฉัน ฉันรู้สึกกลัวเธอแปลกๆนะ...
"ยังไม่มีชื่อจ๊ะ"
แต่เมื่อเธอตอบแบบนั้นฉันก็เบาใจไปได้นิดหนึ่งละนะ...
"ฉันรู้สึกสิ้นคิดแล้วอะ... เรียกเธอว่า [ALICE] เลยก็แล้วกัน"
เมื่อฉันพูดจบ ยูสของฉันก็ยิ้มออกมาบนใบหน้า ... เธอไปคนที่สวยใช้ได้เลยอะ แถมผิวก็ขาวเนียนน่ารักสุดๆ พอเห็นแบบนี้แล้วฉันอยากจับเธอไปจิ้นเหลือเกิน... อั๊ย!! XD

"เมื่อไร่ยัยต่ายนั่นจะกลับมานะ!?"
ไผ่พูดขึ้น หลังจากเล่นกับยูสไปนาน ทุกคนเงียบไปก่อนจะมองหน้ากัน.. เอิ่ม..คงได้แต่รอเจ้าตัวเท่านั้นแหละนะ ในยามนี้...
"แต่สิ่งที่ฉันกลัวก็คือ เราอาจจะต้องทำร้ายกันเองอะนะ"
วานะพูดต่อ ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองหน้าซีดนิดๆ เพราะ...ความจริงฉันก็เคยคิดเหมือนกันนะว่าสักวันพวกเราก็ต้องมาฆ่ากันเองอยู่ดี เพราะคนชนะคงต้องมีแค่คนเดียว...
"แต่พอถึงวันนั้น... คุณฮิเดโกะไม่ต้องกลัวนะคะ"
อลิสพูดกับฉัน เจ้าหล่อนยิ้มน้อยๆ ก่อนพูดต่อ.....

"เพราะ... ฉันจะปกป้องคุณเอง"
...ความรู้สึกอันตรายที่ฉันสัมผัสได้ในตอนแรก...ฉันรู้แล้ว...ว่าคืออะไร!! ความยันเดเระที่ฉันเผลอไปปล่อยในเว็บบางเว็บเข้า... มันก็กลายเป็นนิสัยของยูสฉันด้วยเหรอเนี่ย....!!!!!!!!


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เผา... สุดๆ~!
LazyRabbit สมาชิก
· #216
อ่ะแฮ่มๆ ว่าจะมาบอกซักหน่อย
สองสามวันก่อน ปู่ของนังกระต่ายพึ่งเสีย
เพราะฉะนั้นตั้งแต่สองวันที่แล้ว นังกระต่ายจึงไม่ว่างเท่าไหร่
(จะมาบอก แต่เว็ปดันเสียพอดี แจ่ม)
วันนี้ก็เหมือนกัน พอบ่ายๆไม่อยู่แล้ว กลัีบก็ตั้ง3ทุ่ม
เพราะฉะนั้นนังกระต่ายจะไม่ค่อยมาต่อนะ ถึงจะต่อก็คงสั้นๆละมั้ง = =
แต่ก็กะว่าจะต่อหลังจากเหตุการณ์ระเบิดเสร็จแล้วอยู่ดี เพราะงั้นก็รอหน่อยน้า
tank สมาชิก
· #217
Day 1 เวลาตี 3 กว่าๆ ณ โรงแรมจิ๊งหรีด
ผมตื่นขึ้นเพราะฝันถึงจ๊ะ วงเทอร์โบเป็นสาวดุ้น มันเป็นฝันร้ายที่สุดเท่าที่เคยฝันมา
ผมเอะใจตอนวิ่งมาผมก็ได้อุ้มกระเป๋าไว้แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันหล่นระหว่างทางตอนไหน
ผมเห็น ex0 นอนอยู่ก็ไม่กล้าไปรบกวนเขา ผมก็เลยตัดสินใจออกไปตามหากระเป๋า
เองโดยตามลำพังผมได้ออกจากโรงแรมและเดินตามทางที่จำได้เหลี่ยวซ้ายเหลียวขวา
หากระเป๋าไปเรื่อยครึ่งชั่วโมงผ่านไปผมก็ได้เจอกระเป๋าทว่าเงินข้างในกระเป๋าถูกขโมย
เหลือไว้ทั้งหมด 164 เหรียญบาท เหรียญเป็นรูไป 8 เหรียญเงินจึงเหลือ 156 บาททำให้
ผมรู้สึกดีใจมากว่าตอนนี้กระเป๋าไม่หนักแล้วและเหลือกระสุนอีก 1 นัดที่สำคัญมันไม่เหลือ
เข็มกลัดไว้ให้เลยแต่เมื่อกลับโรงแรมปรากฏว่าที่ผ่านมาเดินจนเพลินไม่ได้ดูทางแถวนั้น
ไม่มีป้ายอะไรเป็นจุดสังเกตุเลย ผมก็เลยใช้การสุ่มเดาเดินทาง 1 ชั่วโมงผ่านไปผมได้
ข้อสรุปว่าผมหลงทางแล้วในเวลานี้ก็ ตี 4 จะตี 5 แล้ว(ผมเดา) ที่นี้ที่ไหนไม่รู้แต่ที่รู้ๆเจอ
เซ่เว่น(อีกแล้ว)ความหิวผมมันดึงดูดให้เข้าร้านพอเข้าไปปุ๊ปปรากฎว่าไม่มีใครอยู่
และกำลังจะเดินออกได้ยินเสียงประจากประตูข้างหลังเปิดดัง
"แอ๊ดดดดด"
ทันใดนั้นเองมีบางสิ่งกำลังเรียกผมว่า
"หยุด!!"
ผมก็หยุดผมกำลังจะเหลือบไปมอง
"หยุด!!!!"
ผมหยุดเหลือบและกำลังจะก้าวไปข้างหน้า
"หยุด!!!!!!!!!"
ผมหยุดก้าวผมคนหลังมากผมกำลังจะเอื้อมไปเกา
"หยุด!!!!!!!!!!!!!!!"
ผมหยุดเอื้อมผมแทบจะทนคันไม่ไหวผมจึงพูดว่า
"ขอเถอะ"
บางสิ่งนั้นก็บอกผมว่า "อืองั้นตามสบาย"
ผมจึงรีบเกาหลัง
บางสิ่งก็บอกกับผมอีกว่า "ขอโทษนะค๊าคือฉันคิดว่าเธอเป็นโจรจะมาขโมย"
ผมหันหลังไปบางสิ่งนั้นเป็น แคสเชียร์นั้นเอง และก็ได้พูดกับเธอว่า
"อืมไม่เป็นไร"
"งั้นเชิญคุณลูกค้าเลือกซื้อของได้ตามปกติเลยค่ะ"
แกล้งผมหัวเราะ "เห๊อ เออะ เห๊อ เออะ"
และก็ได้ซื้อแฮมเบอเกอร์มากินเป็นอาหารเช้า(มาก)ผมได้เดินไปที่ม้านั่งและนั่งกิน
แฮมเบอร์เกอร์ซักพักกำลังสำราญกับอาหารมีคนใส่ชุดหมีเดินมา ผมจ้องไปที่เขา
และขู่ว่า
"กรรรรรรรรร"
เขามองมาผมจึงไล่เขาว่า
"โฮ่งๆๆๆ"
และเขาก็จากไปและก็สำราญกับอาหารจนหมดเหลือแต่กระดาษห่อเดินไปทิ้งที่ถังขยะ
ปรากฏว่าเป็นคนคุยกันตอนแรกกำลังจะหันไม่สนใจอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่เอ่ยคำว่าเข็มกลัด
ชายคนที่ 1 พูดว่า "เฮ้ยเกมนี้น่าใจไหมละ"
ชายคนที่ 2 พูดตอบว่า "เออสิข้ารู้ก่อนเอ็งอีก"
"รู้ตอนไหนฟะ"
"เมื่อวานไงเพิ่งเริ่มเกมเลยดูสิข้าได้เข็มกลัด มา 2 อันแล้วเสียดายวะอีกอันต้องหาเอง"
ผมพูดในใจว่า "รู้ตั้งนานแหละ"
"แล้วก็อีกเรื่องถ้าได้ 3 อันเมื่อไหรละก็ยูสเซอร์เนมก็จะโผล่มาให้เราเห็น" ชายคนที่ 2 พูดต่อยอด
ชายคนที่ 1 "อ่อ Stand เหรอเพื่อน ฮ่าๆๆๆๆ เจ๋งๆ"
"ใช่เลยแบบนั้น ฮ่าๆๆๆๆๆ" ชายคนที่ 2 ตอบ
ชายคนที่ 1 "พอครบ 3 อันเมื่อไหรอย่าลืมข้านะ"
"ไม่ลืมหรอกพวกแต่ระวังพวกที่ได้เข็มกลัดครบ 3 อันก็แล้วกันละ" ชายคนที่ 2 ตอบ
และผมก็ได้รู้เกมนี้มากขึ้นไปอีกขั้นจากการสนทนาข้างต้นของชายทั้ง 2 คน
maid guy สมาชิก
· #218
คราวก่อนในตอนที่เวบมียังไม่มีปัญหาเคยแต่งซะยาวเหยียดแต่ดันหายไปหมดเพราะล็อกอินหลุด
------------------------------------------------------------------
หลังจากที่โดนกอดคอ หากเจ้าคุโรงาชินั้นอยู่ในสถานการณ์ปกติคงดีไม่น้อยแต่มันใช้แรงเข้าว่าจับพีโยตะโยนออกไป ขว้างระเบิดมือที่ถูกถอดสลักอย่างรวดเร็วขว้างไปยังฝั่งตรงข้ามแล้วเตะระเบิดที่LazyRabbitโยนลงมา ระเบิดที่โยนนั้นจึงโดนร่างกายของคุโรงาชิเล็กน้อยแต่ก็ดีกว่าแผลที่ขาของมัน มันมองเห็นร่างของพิโยตะที่ล้มลงเพราะแรงกระแทกอยู่แล้วตะโกนลั่นราวกับอีวาหมายเลข1ที่คลั่งไปแล้ว
"หนอยแก ให้ตายทั้งทียังไม่ยอมตาย งั้นกูจะให้แกได้ตายแบบที้แกคิดว่าแกไม่น่ามาเกิดเลย"มันจึงมัดแล้วลากพิโยตะแล้วเดินเป๋ไปเป๋มา"และกูจะทำให้นังกระต่ายนั่นเสียใจที่ไม่น่าแส่เลย นังบ้าเอ้ย"

ทางด้านของเหล่าผู้หญิงที่รวมกลุ่มกันอยู่ LazyRabbitนั้นได้กลับมาจากการโยนระเบิดใส่
"นี่ คิดว่าเจ้าบ้านั่นจะเป็นอย่างไรกัน"paiu pai ถามกับLazyRabbit
"จะไปรู้เหรือยะ ถ้าอยากรู้ก็ลองไปดูสิยะ"LazyRabbitพูดขึ้น แต่แล้วก็ได้ยินเสียงตะโกนลั่น พวกเธอไม่รู้เป็นเสียงใครแต่ก็สัมผัสถึงความสยดสยองได้
"เอ๊ะ เมื่อกื้นี้เสียงของใครกัน"ฮิเดโกะถามขึ้น
"ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเสียงของเจ้าบ้านั้นนะ"LazyRabbitพูดขึ้น "เดี๋ยวฉันจะให้ยูสของฉันไปดูก่อ....เฮ้ย"เพราะไม่ทันพูดจบ พวกเธอก็เห็นคุโรงาชิที่เลือดออกตามตัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่สยองเท่าดวงตาที่เป็นสีแดงทั้งคู่ของคุโรงาชิ
"นี่ ตาของเมดกายสีแดงสดเลย"ฮิเดโกะพูดขึ้นจึงทำให้ทุกคนมองที่ตาของคุโรงาชิ
"อย่ามองที่ตานั้นนะ"อะพยายามเตือนเพราะรู้ถึงอันตราย แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว
"เนตรหลอนสังหาร"คุโรงาชิตะโกนขึ้น ทุกคนนั้นได้ตกอยู่ในภาพหลอนที่ถูกฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายๆครั้ง ส่วนคุโรงาชิที่ตอนนี้ลากร่างของพิโยตะที่ตอนนี้คืนร่างเป็นpiyoaaaแล้ว
"นังLazyRabbit จงรับผลที่แกบังอาจมาขวางข้าซะ ด้วยระเบิดของแกเอง"มันตะโกนพร้อมดึงสลักออก แต่ทว่า........


มันก็หยุดอยู่ตรงนั้นแล้วมันก็ทำหน้าเหมือนตกใจสุดขีด แล้วก็กุมหัวราวกับปัดหัวอย่างมาก
"นี่มัน"
"หยุดเถอะพี่"เสียงของร่างMaid guyที่ตอนนี้เป็นเสียงของผู้หญิงทั้งๆที่ร่างของเขาเป็นผู้ชายดังขึ้นมา"พี่พอแค่นี้ได้แล้ว"
"ลิลี่ แกบังอาจขวางฉันเรอะนังน้องเวร"
"ใช่แล้วพี่ พอแค่นี้เถอะ"ตอนนี้ตาซ้ายของMaid guyเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเลินราวกับเพ็ชรพลอยที่ส่องประกายในความมืด
"แกทำได้ยังไง หรือว่าแก"
"ใช่ ดิฉันกับท่านMaid guyได้ผสานจิตเพื่อขัดขวางพี่"
"ทั้งๆที่จะทำให้แกหรือมันหายไปได้เนี่ยนะ นี่มันร้ายแรงยิ่งกว่าฆ่าตัวตายอีกนะ"
"เพื่อสยบพี่ให้ได้ ดิฉันและท่านMaid guyไม่เสียดายชีวิตหรอกค่ะ นี่เป็นการเตรียมใจของท่านmaid guyและดิฉันค่ะ"
"หนอย นังบ้าเอ่ย"แล้วมันก็โยนระเบิดไปอย่างมั่วซั่ว ถึงแม้จะอยู่ไกลแต่คนที่จะโดนคือpiyoaaa
"กรี๊ด"piyoaaaร้องก้องแต่แล้วกลับมีเงาบังร่างเธอก่อนที่จะเกิดการระเบิด
-----------------------------------------------------------------------------
เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งข้านั้นนอนหงายอยู่ที่พื้น ข้ารู้สึกเจ็บตามร่างกายอย่างมาก แหงสิคงจะโดนสะเก็ดระเบิดของLazyRabbitไปเต็มหลัง บ้าจริง ลุกไมขึ้นเลยเว้ย แต่รอบตัวของข้าก็มีคนมาล้อมรอบ เกือบทุกคนมองอย่างหวาดระแวงแต่ก็มีเพียงบังกระต่ายที่มองอย่างโกรธๆ
"เป็นไง นี่คือผลของการทำตัวเป็นพระเอกและมองว่าพวกเรานั้นปกป้องตัวเองไม่ได้"LazyRabbitเอ่ยด้วยเสียงโกรธ
"นั่นสินะ ข้าขอโทษด้วย"
"แล้วนายก็ลืมคำเตือนของฉันที่อย่าไว้ใจยูสให้มากนัก"
"อืม ข้าลืมตัวไปน่ะ ข้าขอโทษด้วย"
เพี้ยะ!เสียงตบหน้าที่ใบหน้าของข้าแล้วLazyRabbitตะโกนว่า"อย่ามาพูดขอโทษง่ายๆแบบนี้สิยะ"
"อย่านะ นั่นคนเจ็บนะ"pai paiตะโกนห้ามแต่ก็
"ฉันไม่สน ฉันเกลียดหมอนี่ก็ตรงนี้แหละ ที่เป็นแบบนี้ก็สมควรแล้วยะ หมอนี่คิดว่าพวกเราดูแลตัวเองไม่ได้เลยพยายามเสนอให้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ แล้วตอนนี้เป็นไง ปางตายเลยสินะ"
"หึ เธอพูดเหมือนน้องสาวของข้าเลยนะ"คำๆนี้ทำให้LazyRabbitตกใจในทันที
"นายมีน้องสาวด้วยเหรอเนี่ย"piyoaaaพูดขึ้นมา
"อืม แล้วก็คล้ายกับLazyRabbitมากด้วย โดยเฉพาะเรื่องนิสัยนี้เหมือนกันเลย"
"แล้วน้องสาวของนายอยู่ไหนกัน ชักอยากสนิทด้วยแล้วละสิ"LazyRabbitพูดขึ้น
"ตายแล้ว"ข้าพูดออกมาทำให้ทุกอย่างนั้นเงียบไปอึดใจหนึ่ง"เพราะข้าเองที่ไปพูดทำร้ายจิตใจเข้าให้น่ะสิ ตอนนั้นยัยนั่นโดนผู้ชายหลอกฟันแล้วทิ้ง ยัยนั่นเสียใจมากแต่ข้าก็กลับต่อว่ายัยนั่นอย่างรุนแรงจนยัยนั่นตัดสินใจผูกคอตาย เพราะข้าไปทำร้ายจิตใจแท้ๆจึงทำให้ยัยนั่นตัดสินใจแบบนั้น ข้าจึงสาบานตนว่าจะไม่ทำร้ายผู้หญิงถ้าไม่จำเป็น"
รู้สึกว่าข้าจะน้ำตาไหลละมั้ง หรือว่าคิดไปเอง"แต่ข้าก็กลับทำผิดอีกซ้ำสอง"
"แต่นายก็เคยเอามีดจ่อคอเรานะ"
"แต่ก็ไม่ได้ทำ เพราะข้านั้นทำไปเพิฃื่อขู่เท่านั้น ข้าไม่อยากจะทำร้ายพวกเธอโดยตรงไปแล้ว เพราะว่าเป็นเกมการแข่งขันข้าถึงจำเป็นต้องทำ และข้าก็คิดได้ว่าควรยุติเกมนี้เพื่อไม่ให้มีผู้เคราะห์ร้ายมากเกินไป"
แต่แล้วข้าก็สัมผัสถึงเหล่าตัวตลกที่กำลังเดินมา มันคงได้ยินเสียงระเบิดมั้ง ข้าจึงหยิบเอาปืนMP5ให้piyoaaa แต่ทำไมมันหนักมากราวกับปืนกลหนักทั้งๆที่เป็นปืนกลเบา
"เอาไปซะ ข้าเห็นว่าเธอไม่มีอาวุธนอกจากมีดเชือกรับไปแล้วหนีไปซะ ข้าจะต้านไว้ อั้ก!"ข้าไอออกมา คงไม่มีเลือดออกมาด้วยนะและก็หยิบอีกกระบอกออกมา
"นาย อย่ามาทำตัวเป็น....."
"เพราะข้ามีชีวิตตั้ง4หากเสียไปสักหนึ่งคงไม่เป็นไร หากพวกเธอพาข้าไปด้วยข้าก็เป็นแค่ตัวถ่วงเท่านั้นเอง"ข้านั้นชูปืนแล้วเล็งไปที่เหล่าตัวตลก"อย่าให้ความพยายามของข้าที่พยายามหลอกล่อจนถูกเจ้าคุโรงาชินั้นสิงร่างต้องเสียเปล่า รีบหนีไปซะและหากอยากได้เข็มกลัดละก็คงไม่ได้เพราะเจ้าคุโรงาชิดันเก็บไว้ที่รังของข้าเกือบทั้งหมดและข้ามีติดตัวไม่กี่อันเท่านั้นคงสัก10อันเห็นจะได้"
--------------------------------------------------------------------------
มีทางเลือกแล้วแต่ว่าใครจะเลือก อาจมีมากกว่านั้นแล้วแต่จะคิดคือ
1.ช่วยMaid guyลากหนีไปพร้อมกัน
2.ทิ้งไปแล้วให้Maidguyถ่วงเวลาหนี ฯลฯ
จะแต่งเพิ่มเติมหากมีคนเลือก เพราะตอนนี้กำลังเลือกจุดจบชีวิตแรกของตัวเองแต่ลังเลว่าจะเอาไปทิ้งดีหรือไม่
ปล.เคยแต่งว่ายูสลิลี่ไปหาLazyRabbitเพื่อกล่าวขอโทษแต่ติดต่อไม่ได้ วานช่วยให้LazyRabbitแต่งแทนที
ปล.2อนุญาตให้ใข้เจ้านี่ได้ไหม>>251918

เพิ่มเติม ลิลี่เป็นสาวงามชุดสีขาวที่มีตาสีน้ำเงิน ไม่ใช่ตัวสีน้ำเงินและไหงตรูจบชีวิตได้อนาทอย่างนี้หว่า
LazyRabbit สมาชิก
· #219
เอาละ พึ่งสวดวันที่3เสร็จไป พรุ่งนี้เผาละ
อ่้ะ ไม่เกี่ยวนี่หว่า เอาเป็นว่าขอจองแต่งต่อหน่อยละกัน
จะว่าไปก็ลืมฉากลิลี่ตามมาขอโทษเหมือนกัน ขอตัวอาบน้ำก่อนแปป

---

"..." ฉันจ้องแผ่นหลังของเจ้าบ้าที่ทำตัวเป็นพระเอกอีกแล้ว
ดูเหมือนว่าอะกับเจ้ากระต่ายจะรู้ว่าฉันจะทำอะไรต่อไป มันจึงทำหน้าตาเหวอๆ
ฉันเอามือล้วงไปในเจ้่าดอทตี้ และหยิบของอย่างหนึ่งขึ้นมา
ฉันถือมันแบบที่ไม่ให้คนรอบข้างเห็น แล้วก็เดินเข้าไปหาเจ้าmaid guy
"ก็บอกให้รีบไปไง!!!" หมอนั่นชูปืนขึ้นและทำท่าทางจะยิงตัวตลก และไม่แม้แต่หันมามองฉัน

ฉึก
มีดของฉันเสียบทะลุหัวใจของหมอนั่นเต็มๆ ไม่นานนักหมอนั่นก็ล้มลง
แล้วก็แน่นิ่งไป ฉันเก็บมีดคืน โดยที่คนอื่นมองแบบเหวอๆว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ฟะเนี่ย
"เฮ้ ยัยยูสสีน้ำเงิน" ฉันขี้เกียจจำชื่อยูสของหมอนี่ แต่เหมือนยัยนั้นจะรู้ตัวดีจึงออกมา
"คะ ค่ะ?" เธอถามด้วยเสียงหวานๆเหมือนนางเอกยังไงอย่างนั้น
"ฉันขอย้ายจุดเซฟของเจ้าหมอนี่มารวมกับของฉันละ ขอบใจ" ฉันพูดเองเออเองแบบรีบๆ
แล้วก็หันหนีไปจากยัยนั้น มามองที่ยัยอะ
"เอ้า ไปย้ายจุดเซฟซะสิ" ฉันสั่ง เธอพยักหน้าอย่างไม่ลังเลและไปหายูสสาวของmaid guy
ฉันมองยัยอะคุยกับยูสสาว พูดเรื่องจุดเซฟนิดหน่อยแล้วหันมามองเจ้ากระต่าย
"รวมร่างซะ เราต้องรีบหนี" ฉันรีบพูด แต่ก็หันไปมองเหล่าผู้คนซะก่อน "อ่ะ?"
"ส่วนพวกเธอจะหนียังไงก็เชิญนะ ฉันไม่ใช่รถเมล์" ฉันพูดอย่างไม่ใยดี
ฉันหันไปหาพวกpai pai "โอ๊ะ แล้วก็ เอ้านี่ เบอร์ที่ใช้ติดต่อฉัน ไว้ฉันจะตอบเรื่องพรรคพวกนะ"
ฉันหยิบสมุดส่วนตัวฉีกกระดาษมาเล็กน้อย แล้วเขียนเบอร์มือถือที่ใช้ติดต่อกับmaid guyลงไป
ฉันหันไปหาpiyoaaaต่อ "ส่วนเธอ ฉันไม่รู้แล้วนะว่าหญิงรึชาย แต่ช่างเหอะ เอาไปด้่วย"
แล้วฉันก็ยื่นเบอร์ให้เหมือนกัน ตอนนั้นเองที่อะเสร็จจากการย้ายจุดเซฟพอดี
"งั้น ฉันไปละ~" ฉันรวมร่างกับเจ้ากระต่าย โดดหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนอะก็ลอยตามมา
โดยที่ไม่สนใจหรอกว่าพวกที่เหลือจะเป็นไง
ฉันนี่ช่างเห็นแก่ตัวและพูดเองเออเองจริงๆเล๊ย~

ฉันกลับมาถึงบ้านอย่างรวดเร็ว ฉันเปิดประตูบ้านเข้าไปก็เจอเจ้าmaid guyนอนอยู่บนโซฟา
ดูเหมือนว่าการย้ายจุดเซฟจะได้ผล แต่คงเพราะว่ารีบย้ายตอนตาย เลยทำให้ต้องรออีกหน่อย
ฉันถอนการรวมร่าง แล้วก็ลองเปิดมือถือดูว่าจะมีอะไรเพิ่มเติมมั้ย
แต่ฉันคงหวังเร็วไป 'อ่ะ? มีโทรมา อ้าว นานแล้วนี่หว่า' ฉันบุ้ยปากเล็กน้อย
พอลองเช็คดูก็ปรากฏว่าเป็นช่วงตอนที่ฉันแต่งตัวที่ร้านเสื้อ มิน่าถึงไม่ได้รับ
แต่ถึงจะรู้ว่าโทรมา ฉันในตอนนั้นก็ไม่รับอยู่ดี ไำม่สิ ต่อให้เป็นตอนนี้ก็ไม่รับ
แต่ที่ฉันทำแบบนี้น่ะนะ เพราะฉันเกลียดที่นายทำตัวเป็นพระเอกมากไป
อีกอย่าง เล่นบอกเอง่ามี4ชีวิต ฉันเลยไม่เกรงใจ ฉันรู้นายมีเข็มกลัดเยอะ และคงไม่ให้ฉันด้วย
ตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่ามีใครบางคนเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน
'ชิ หมอนั่นลงมาแล้ว...' ฉันสบถเบาๆในใจ
"...นี่เธอไปทำอะไรมาเนี่ย"

---

อ่อ ตัวละครตอนท้ายนี่ อย่าพึ่งเอาไปเขียนนะ
ต่อให้maid guyก็เอาเป็นตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอละกัน
ส่วนเรื่องที่ส่งลิลี่ไปขอโทษ บ่ได้รับสายเลยเป็นงั้นไป = =
piyoaaa ผ สมาชิก
· #220
ชั้นไม่ค่อยชอบปืนเลยแฮะ....มันดูป่าเถื่อนจัง (พูดออกมาได้ เจ้าฆาตกรรัดคอ)
ชอบอาวุธแบบทิ้งสัมผัสไว้ที่มือว่าเพิ่งจะฆ่าไปแล้ว พรากชีวิตอะไรมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ คิดงี้ดีกว่า

แล้วที่เขียนให้เชลซีเป็นคุณหนูนี่เพราะนิสัยน่ะค่ะกับการพูด เหมือนระบายสิ่งที่ไม่อาจแสดงให้เห็นเด่นชัดในโลกจริงออกมา
จริงๆแล้วชั้นก็อาศัยอยู่ในที่ๆสภาพแวดล้อมถ่อยพอสมควร ดังนั้นการพูดถ่อยๆเลยไม่ใช่สิ่งที่ต้องแอบซ่อน
เลยจินตนาการสภาพแวดล้อมที่ต้องแอบถ่อย แอบซ่า กูร๊อก เก็บกด เด็กบ้านฐานะปานกลางปลายๆรวย
เคร่งเรื่องเวลาไปกลับบ้าน คำพูดคำจา แต่ลูกอยู่ในวัยต่อต้าน (เลยกลายเป็นบ้านคุณหนู ต้องขออำภัย)
----------------------
"แต่ให้มาก็ขอบใจ เจ้าขี้เก๊ก"
เวลาหมุนผ่านไป อีก5นาทีเที่ยงคืน

กับดักลวดตัดคอที่ติดไว้กับต้นไม้ (ถ้าถามว่าตั้งไว้ตั้งกะเมื่อไหร่ ก็ตอนที่ต่อไฟประดับของต้นไม้นั่นแหละ)
น่าเสียดายที่ไม่ได้ใช้กับเมดกาย นายดันตั้งเงื่อนไขไม่ให้ชั้นฆ่านี่เนอะ ตัดแขนขาก็ไม่ได้
"เด็กๆ หลบมาอยู่ใกล้ๆชั้นนี่" ชั้นกวักมือเรียกยูสยันเดเระ กับโลลิหูแมว เมื่อสาวๆเข้ามาอยู่ในเขตปลอดภัย
ชั้นกระตุกไฟประดับที่เสียแล้ว เส้นเอ็นทำงานเป็นกลไก ตัวตลกหลายตัวโดนลวดหั่นเป็นแฮมสด

"ออกไปจัดการกับพวกที่เหลือแทนชั้นได้ไหม? ชั้นเหนื่อยชะมัดเลย"
"....มาสเตอร์ เมื่อกี้ชั้นชนะเมดกายแล้วใช่มั๊ย?"
"...... วันหลังก็ไปสู้กันอีกรอบสิ"
เด็กๆวิ่งจัดการตัวตลก อืม...เก่งใช่ย่อยเลยล่ะ ฉับๆฉึกๆ น่าจะควงขวานมาด้วยแฮะ
ชั้นมองพระจันทร์เที่ยงคืน วันนี้เป็นจันทร์เกือบเต็มดวง เที่ยงคืนเด็กๆควรจะนอนได้แล้วนา....

"มาสเตอร์..." piyoaaa พูดกับชั้น "Blueberry น่าจะออกมาได้แล้วล่ะ"
".... อะไรนะ?"
"พวกตัวตลกจะรวบรวมพลังชีวิตของผู้คน เพื่อเป็นพลังให้บลูเบอรี่ออกมา" piyoaaaพูด
ขณะเดียวกัน โซดะมง ก็ค่อยๆเปลี่ยนร่างเป็นเด็กผู้หญิงผมสีฟ้า ตาสีฟ้าอ่อน ผิวขาวละเอียด และชุดลายจุดสีน้ำเงิน
(ถ้านึกไม่ออก เอาเป็นหัวหน้าตัวตลกที่เป็นเด็กโลลิใช้สีฟ้าขาวเป็นโทนหลัก)

อันที่จริงก็น่าจะรู้ตัวมาตั้งแต่แรก ว่าโซดะมง เป็นชื่อที่ชั้นเคยเล่นแค่3ครั้ง ไม่มีบุคลิก จึงไม่น่าจะโผล่ออกมาในฐานะยูสได้
ยูสคือตัวตนที่สะท้อนนิสัยของเพลเยอร์ในโลกเนต แล้วจะมียูสว่างเปล่าโผล่ออกมาได้ยังไงกัน
จริงๆแล้วยูส โซดะมง คือตัวกลางของบลูเบอรี่ กับโลกความจริงนี่เอง

"สวัสดีจ้ะ piyoaaa ในที่สุดชั้นก็ออกมาจากโลกฝั่งนั้นได้ซะที ต้องขอบคุณพวกเราทุกคน" บลูเบอรี่ยิ้มหวาน สายโลลิกระจุย
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเรามีตัวตนได้ครึ่งหนึ่งก็เพราะเธอ" piyoaaa แสดงท่าทางนอบน้อม แต่สายโอบาก็กระจุยกระจายอีกเช่นกัน

"ทำไมมีคนผ่านเข้ารอบมาน้อยจัง?" บลูเบอรี่บ่นเบาๆ "ชั้นคิดว่าจะได้เจอเพลเยอร์เยอะแยะซะอีก.."
------
อีกด้านหนึ่ง เชลซีบ้านอยู่แถวย่านการค้า
"ไฟดับได้ไงวะ แป๊บซี่ก็หมด" เชลซีหงุดหงิดมาก ตั้งท่าจะออกไปซื้อมาเพิ่ม แต่แม่บ้านสามสิบยังแจ๋วเข้ามาปราม
"ท่านเชลซี กรุณาอย่าเพิ่งออกไปเลย ข้างนอกอันตรายมาก" แม่บ้านกล่าว มีพ่อบ้านลุงอย่างเข้มมาเสริม
"ใช่แล้วคุณหนู มีพวกคนเสียสติใส่ชุดตัวตลกทำร้ายผู้คนเต็มไปหมด"
"ตัวตลก? เดี๋ยว อย่าเรียกข้าว่าคุณหนู"
"เด็กๆบอกว่ามันออกมาจากคอม แต่คิดว่าคงเป็นผลกระทบจากอาการติดเกม" พ่อบ้านพูดต่อ
"อีกอย่างนายหญิงกับนายใหญ่เป็นห่วงคุณหนูนะคะ นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว..."

"พวกมันสนุกโดยลืมกูได้ไงวะเนี่ย ลุยโลด" เชลซีไม่หลับไม่นอนซิ่งแมงไซไปย่านการค้า